" Z M E C H - F O R U M " www.zmechforum.wxv.pl
Forum Stowarzyszenia "ZMECH"

FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj



Poprzedni temat «» Następny temat
Przesunięty przez: -Admin-
2009-06-11, 23:59
O co walczymy z WBE
Autor Wiadomość
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
  Wysłany: 2009-06-10, 15:23   O co walczymy z WBE

O co walczymy z WBE ?

Szanowni Koledzy!
O co walczymy ? Co ma na celu nasz upór i wielka , nie spotykana dotychczas determinacja nas wojskowych emerytów i rencistów i pozostałych służb mundurowych.

Z całą pewnością nie walczymy o podwyżki! Nie walczymy też o przywileje!
Walczymy tylko o to, by nasze renty i emerytury były waloryzowane zgodnie z zapisami ustawy emerytalnej z dnia 10 grudnia 1993 roku (z późniejszymi zmianami). Bo ta ustawa nas obowiązuje cały czas od chwili jej uprawomocnienia czyli od 1994 roku.

Problem dotyczy wszystkich rencistów i emerytów służb mundurowych (wojska i pozostałych) oraz wdów i sierot po zmarłych „świadczeniobiorcach”, którzy przeszli na świadczenia przed 1 stycznia 1999 roku.
Całe zamieszanie ma związek z Ustawą z dnia 17 grudnia 1998 roku o rentach emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, która miała uregulować tryb przyznawania i waloryzowania rent i emerytur wszystkim grupom społeczno-zawodowym. Ustawa ta nie obejmowała rolników, jak również tych, którym pozostało niewiele do przejścia na emeryturę oraz tych, którzy już byli na rentach i emeryturach.
Taka była intencja ustawodawcy, która jest potwierdzona w:
a) w druku sejmowym nr 339 z 8 maja 1998 roku;
b) w piśmie Minister Pracy i Polityki Społecznej- Pani Jolanty FEDAK, będącym odpowiedzią na zapytanie (nr 214) posła A. Górskiego z dnia 25 stycznia 2008 roku;
c) uzasadnieniu Wyroku Trybunału Konstytucyjnego (sygn. k.4/99);
d) piśmie z Biura RPO- Pana dr Janusza KOCHANOWSKIEGO, będącym odpowiedzią na pytanie Zdzisława Gągalskiego (pułkownika WP w stanie spoczynku).

Wbrew intencjom Ustawodawcy i uzasadnieniu Wyroku TK Biura Emerytalne służb mundurowych objęły przepisami tej ustawy FUS również tych, którzy już byli na rentach i emeryturach. Czyli waloryzują im renty i emerytury z rażącym naruszeniem prawa.
Ale kogo to obchodzi?
Wojskowe Biura Emerytalne i Zakład Emerytalno–Rentowy MSWiA jako instytucje zaufania publicznego powinny dbać o przestrzeganie prawa i nie podejmować działań na szkodę swoich „świadczeniobiorców”. Dlatego nie odwoływaliśmy się masowo od wydawanych decyzji waloryzacyjnych od 1999 r. Odwoływali się nieliczni. Niestety bez pozytywnych rezultatów.
Teraz, kiedy Biura Emerytalne sparaliżowane są tysiącami odwołań, Sądy Okręgowe I instancji dziesiątkami tysięcy pozwów, Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, Ministerstwa Obrony Narodowej, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, Kancelaria Sejmu i Senatu -
Ministrowie służb mundurowych i funkcjonariusze państwowi nadal milczą.
Prokurator Generalny „odepchnął” tę sprawę od siebie i odesłał do prokuratorów rejonowych, a prokuratorzy rejonowi udają, że nie ma sprawy i dziwią się emerytom, którzy składają doniesienia do nich z podejrzeniem popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy publicznych z art. 231 kpk!!!
Kilkudziesięciu naszych Kolegów w ubiegłym roku postanowiło po raz kolejny podjąć działania aby raz na zawsze sprawę wyjaśnić i doprowadzić ją do pozytywnego dla„świadczeniobiorców” rozstrzygnięcia.
Zadawaliśmy sobie pytania :CO ROBIĆ?? JAK DZIAŁAĆ?? KIEDY??
Wypracowaliśmy metodą prób i błędów, wielodniowych dyskusji, mniej lub bardziej udanych wzorów procedury postępowania. Nie byłoby to możliwe bez wykorzystania dostępnych środków komunikacji, Internet, telefony komórkowe, fora internetowe. PROCEDURA:[/
Etap pierwszy- należy niezwłocznie złożyć WNIOSEK do właściwego Dyrektora WBE. (ZE-R w WARSZAWIE). [ Załącznik 1]
Wniosek składa się w 2 egz. za potwierdzeniem odbioru bezpośrednio w „organie” emerytalnym lub za pośrednictwem Poczty Polskiej. (za potwierdzeniem odbioru). Wniosek powinien zawierać zwięzłe dane: kto, komu i z jakiego powodu składa ten wniosek.
Dyrektor „organu” emerytalnego ma OBOWIĄZEK rozpatrzeć ów WNIOSEK w terminie 30 dni od daty doręczenia i udzielić odpowiedzi w formie DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ Jeżeli tego nie zrobi, należy przesłać dyrektorowi „wezwanie do naprawienia prawa” dając warunkowo krótki termin dodatkowy.
Trzeba się liczyć, że dyrektor „organu” nie przyzna się do winy i wyda Decyzję o odmowie.
Decyzja musi zawierać Uzasadnienie i Pouczenie, a w Pouczeniu ma być wyraźnie określony tryb odwoławczy do Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych i za czyim pośrednictwem. To samo powinny zrobić wdowy i sieroty po zmarłych, którym też źle waloryzowano świadczenie. Z tym, że do tego potrzebne będzie „pismo o przekazaniu wniosku”, jako pismo przewodnie. [ Załącznik 1A]

Nie ma opłaty za złożenie WNIOSKU do „organu” emerytalnego!!! Nie jest wymagane zastępstwo procesowe (radca,adwokat)
Etap drugi- po otrzymaniu Decyzji o odmowie unieważnienia wadliwych decyzji, ponownego przeliczenia świadczenia, stosownie do Pouczenia na odwrocie, należy złożyć ODWOŁANIE do Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (może mieć swój numer w ramach kolejnej reorganizacji sądownictwa) za pośrednictwem „organu” emerytalnego, który wydal decyzję odmowną. Sporządzamy w 3 egz. ( Sąd, WBE, a/a).
Tu pragnę zwrócić uwagę na pewne niebezpieczeństwo. Otóż „sympatyczni” Dyrektorzy Biur Emerytalnych mogą zechcieć wepchnąć „petenta’ na niewłaściwą drogę (powództwo cywilno-prawne). Niektórzy dali się już wpędzić w ten zaułek i złożyli nie Odwołania od DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ w trybie odwoławczym wg zasad określonych w kpa i w art. 32 wojskowej ustawy emerytalnej , lecz złożyli POZWY do Sądu!!! ODRADZAM!! To inny tryb i koszty. Należy złożyć ODWOŁANIE do Sądu Okręgowego (jako sądu I instancji w tym przypadku) i to za pośrednictwem biura emerytalnego. [ Załącznik 2]
Nie ma opłaty za złożenie ODWOŁANIA!!! Nie jest też wymagane zastępstwo procesowe (radca, adwokat).
Można złożyć za pośrednictwem Poczty Polskiej - koniecznie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
Po złożeniu ODWOŁANIA należy oczekiwać informacji z biura emerytalnego na temat: co myśli Dyrektor o tym ODWOŁANIU, jak również informacji o przesłaniu ODWOŁANIA wraz ze swoimi „spostrzeżeniami” do Sądu Okręgowego. To powinno się odbyć „niezwłocznie”. Sąd Okręgowy, po otrzymaniu kompletu dokumentów z Biura Emerytalnego powinien nadać sprawie sygnaturę i przysłać „petentowi” (upartemu emerytowi/renciście) do wiadomości z prośbą o ustosunkowanie się do uwag Dyrektora WBE i zwrotne przesłanie do Sądu swoich uwag (pismo przedprocesowe). [ Załącznik 3]
W tym piśmie przedprocesowym należy obalić tezy Dyrektora i udowodnić swoje racje
No i trzeba przygotować się do procesu. W trakcie procesu trzeba w dużym skrócie (3-4 minuty) udowodnić swoje racje. Należy spokojnie ale zdecydowanie ODCZYTAĆ!!! z kartki, a nie z głowy (czyli z NICZEGO, bo tam będzie pusto [trema]).
Jeżeli "wysoki Sąd" będzie utrudniać, to położyć na stół "wysokiemu" napisaną mowę. [ Załącznik 4].
Z całą pewnością trzeba zażądać w Sekretariacie Sądu UZASADNIENIA wyroku na piśmie. ( Wypełnić wniosek i złożyć w Sekretariacie Sądu).
Jeżeli wyrok będzie pozytywny, to trzeba się liczyć z Apelacją założoną przez Dyrektora „organu” rękami radcy prawnego, który –zazwyczaj – będąc na etacie, umowie - zażyczy sobie dodatkowej opłaty za to, że w godzinach pracy będzie bronił Dyrektora WBE przed upartym emerytem, który uważa, że Dyrektor z radcą prawnym kantują go podwójnie.
Przewiduję jednak, że wyrok będzie negatywny. Trzeba pomyśleć o Apelacji do Sądu Apelacyjnego. Lepiej, by to zrobił prawnik (sędziowie nie lubią takich samouków jak my!!). Jeżeli decydujemy się na Apelację do Sądu Apelacyjnego, to obowiązują ścisłe terminy i wymogi prawne. Z całą pewnością trzeba zażądać w Sekretariacie Sądu UZASADNIENIA wyroku na piśmie. [ Załącznik 9]. Wówczas mamy 14 dni na przygotowanie i założenia Apelacji od daty otrzymania uzasadnienia ( a na uzasadnienie czeka się często miesiąc i więcej). Bez uzasadnienia na piśmie wyrok „uprawomocni” się po 7 (14) dniach od ogłoszenia wyroku.
Terminy: z uwagi na to, że nie skarżymy Ustawy lecz skarżymy decyzje waloryzacyjne (pojedynczo lub całościowo; globalnie) obowiązują terminy przedawnienia dla każdej decyzji oddzielnie (10 lat od daty wydania).

Możemy również równolegle działać na kilku odcinkach, a mianowicie:
a) „Zawiadomienie do Prokuratora Rejonowego o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez funkcjonariusza publicznego” z art. 231 kpk [ Załącznik 5].
b) WNIOSEK do ministra ON, jako organu II instancji o uchylenie decyzji wydanych przez „organ” i instancji z rażącym naruszeniem prawa [ Załącznik 6].
c) Pytanie do Rzecznika Praw Obywatelskich i MPiPS [ Załącznik 10].
W przypadku otrzymania odpowiedzi z Prokuratury (oczywiście, że odmownej), należy niezwłocznie złożyć ZAŻALENIE do Prokuratury Okręgowej [ Załącznik 7].
Z Ministerstwa ON z pewnością przyjdzie informacja, że pismo upartego emeryta krąży pomiędzy departamentami i nabiera mocy urzędowej. Wówczas należy złożyć SKARGĘ do PREMIERA, by pomógł ministrowi ON i jego podwładnym w trudnej pracy [ Załącznik 8].
Informacja, że cała sprawa ulega przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2009 roku była mylna, za co przepraszam. Raz, że sam nie byłem pewny, bo dowiązywałem to ściśle do terminu przedawnienia ustawy, a po drugie- chciałem przyspieszyć poszkodowanych, by nie czekali na ostatnią chwilę ze składaniem dokumentów.
Ostatnio zmieniony przez Zdzislaw Stachu 2010-03-27, 09:42, w całości zmieniany 12 razy  
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-06-13, 00:21   

-Admin- napisał/a:
To już zależy od Ciebie drogi forumowiczu, oraz od innych osób, które są zainteresowane lub mają już "przejścia" z WBE.

Po usunięciu awarii komputera zamieszczę część zebranych materiałów.
Sporo naszych Kolegów nie złożyło honorowo broni i działa dalej.
W zasadzie porozumiewamy się poprzez pocztę osobistą, ale są jeszcze Koledzy, którzy są w trakcie podejmowania decyzji i oczekują na wsparcie.
Postaram się tutaj zamieścić dokumenty źródłowe do ewentualnego wykorzystania.
Jeżeli uda się pomóc nawet JEDNEMU Koledze, będzie to niewątpliwie sukces nas wszystkich.
Po doświadczeniach na NK.... nie było większego zainteresowania w wymianie poglądów ale było to czytane i otrzymałem sporo pytań i próśb o konkretne dokumenty, co zrealizowałem i realizuję nadal w miarę swoich możliwości.

[ Dodano: 2009-06-13, 01:49 ]
Ustawa FUS w brzmieniu z grudnia 1998r. z uzasadnieniem. Druk sejmowy 339 z dnia 8 maja 1998 dostępny pod adresem:

http://orka.sejm.gov.pl/Rejestrd.nsf?OpenDatabase

Zapytanie wg pól: Numer druku
Nr druku Data Tytuł
339 1998-05-08 Rządowy projekt ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Liczba rezultatów: 1

Ważna strona 76 ( 3 str. Uzasadnienia)
"Omawiana Ustawa dotyczy wszystkich grup społeczno - zawodowych z wyjątkiem rolników. Zmiana systemu nie dotyczy osób, którym do przejścia na emeryture pozostało niewiele lat, a także nie dotyczy osób znajdujących się obecnie na emeryturze".

[ Dodano: 2009-06-13, 02:31 ]
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego 4/99 z dnia z dnia 20 grudnia 1999 r.
sygn. akt K. 4/99. (Dz. U. z dnia 24 grudnia 1999 r.)


http://www.abc.com.pl/serwis/du/1999/1215.htm

[ Dodano: 2009-06-13, 03:05 ]
Postanowienie z dnia 2000-03-21 - K 4/99

http://prawo.money.pl/orzecznictwo/trybunal-konstytucyjny/postanowienie;z;dnia;2000-03-21,k,4,99,999,orzeczenie.html

str 3 od akapitu:

POSTANOWIENIE
Z dnia 21 marca 2000 r.
Sygn. K. 4/99

Str.3 od akapitu:
     W piśmie z 17 lutego 2000 r. umocowany przedstawiciel grupy posłów wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o „wyjaśnienie wątpliwości, jakie nasuwa fragment uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r.( sygn. K. 4/99)” w trybie art. 74 ust.1 o Trybunale Konstytucyjnym.
     W uzasadnieniu wnioskodawca wskazuje na pkt 2 wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 1999 r. Jego zdaniem w sprzeczności z treścią tej części sentencji wyroku pozostaje następujący fragment uzasadnienia:” … stwierdzenie materialnej ( treściowej ) niezgodności z Konstytucją powoduje utratę ich mocy obowiązującej , co prowadzi do przywrócenia obowiązywania nowelizowanych przepisów w brzmieniu, jakie miały one do dnia wejścia w życie niezgodnych z Konstytucją przepisów nowelizujących wskazanych w punkcie drugim wniosku”. Wnioskodawca uważa, że nie ma podstaw konstytucyjnych do przyznania uzasadnieniu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego „władzy aktu przywracającego moc obowiązującą przepisowi ustawy wcześniej obowiązującemu, który utracił tę moc w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania legislacyjnego, w wyniku którego przepis ten został w przeszłości zmieniony.” Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego , co do zasady obowiązują pro futuro, a konieczne ewentualne zmiany stanu prawnego wymagają zgodnej z konstytucyjnym trybem - inicjatywy ustawodawczej. Wnioskodawca twierdzi, że z treści uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 1999 r. „wynikałoby, iż zasadę tę naruszono i sugeruje przywrócenie mocy obowiązującej przepisowi , który został wcześniejszą nowelizacją zniesiony”.
Wnioskodawca wskazuje dodatkowo na praktykę postępowania organów emerytalno – rentowych. Niektóre z nich „powołując się na treść cyt. Wyżej fragmentu uzasadnienia , zaczęły stosować ograniczenia , o których mowa w przepisach art. 40 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin oraz art. 41 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej”.
Wnioskodawca twierdzi, że oznacza to pogorszenie sytuacji prawnej i finansowej wielu emerytów i rencistów służb mundurowych.

i dalej str. 12 od akapitu przy dole strony:
  „Wskazane w sentencji niniejszego postanowienia rozumienie treści wyroku z 20 grudnia 1999 r. uzasadnione jest z uwagi na okoliczności sprawy K. 4/99, stanowisko wnioskodawcy i przesłanki orzeczenia o niezgodności z konstytucją. Jak wynika z tekstu sentencji wyroku, art. 159 pkt 2 i 160 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS uznane zostały za niezgodne z wynikającą z art. 2 konstytucji zasadą ochrony zaufania do państwa i prawa. Z uzasadnienia wynika, iż Trybunał Konstytucyjny – przychylając się w tym punkcie do zdania wnioskodawcy - uznał za niedopuszczalną „nową” regulację ustawową po dokonaniu jej porównania z poprzednio obowiązującą , uznając ponadto po przeanalizowaniu różnic między regulacją wcześniejszą a „nową”, że samo wprowadzenie nowych rozwiązań naruszyło zasadę bezpieczeństwa prawnego.”i zakończenie
„Do czasu ewentualnego wejścia w życie takiej regulacji , art. 40 ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin oraz art. 41 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy… powinny być stosowane od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r. w Dzienniku Ustaw ( tj. od 24 grudnia 1999 r.) w takim brzmieniu , jakie miały one 31 grudnia 1998 r. „

[ Dodano: 2009-06-13, 03:31 ]
Jak to się ma do wyroku TK K4/99 z dnia 20 grudnia 1999 (...)W kontekście zmian w systemie waloryzacji emerytur i rent oraz przejścia w systemie powszechnym w 1995 r. na "waloryzację cenową", prawa emerytów "służb mundurowych" mogły być traktowane jako swego rodzaju grupowy przywilej. Przy wprowadzonej kompleksowej i gruntownej zmianie systemu ubezpieczeń społecznych zasada równości uzasadnia modyfikację sfery dotychczasowych uprawnień chyba, że miałyby one uzasadnienie w treści obowiązujących przepisów konstytucyjnych, co jednak nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie. W ocenie wnioskodawców szczególny charakter służby
funkcjonariuszy mundurowych uzasadnia ich wyjątkowe traktowanie, także gdy chodzi o sposób waloryzacji przyznanych im świadczeń emerytalno-rentowych. Jednak zauważyć należy, że istotna podmiotowo różnica (podstawa zróżnicowania statusu prawnego) ma tu miejsce do czasu pozostawania w służbie (co wyraża się między innymi systemem płacenia składek i odrębnymi warunkami nabycia prawa do świadczeń), natomiast później osoba taka staje się przede wszystkim emerytem i winna zasadniczo podlegać ogólnym regulacjom dotyczącym tej grupy osób. (...)


art. 4. W ustawie z dnia 20 grudnia 1989 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. Nr 73, poz. 435, z 1990 r. Nr 53, poz. 306, z 1993 r. Nr 47, poz. 213, z 1996 r. Nr 72, poz. 347 i z 1997 r. Nr 117, poz. 753) w art. 2 skreśla się pkt 4.
Art. 5. W ustawie z dnia 22 maja 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze, ustawy o radcach prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 75, poz. 471) w art. 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Stosunek służbowy sędziego, którego małżonek w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wykonywał zawód radcy prawnego w kancelarii radcy prawnego oraz w spółce jawnej lub cywilnej z wyłącznym udziałem radców prawnych lub radców prawnych i adwokatów, albo w spółce komandytowej, w której komplementariuszami są wyłącznie radcowie prawni lub radcowie prawni i adwokaci, przy czym wyłącznym przedmiotem działalności takich spółek jest świadczenie pomocy prawnej, jeżeli po upływie 3 lat od dnia jej wejścia w życie nadal ten zawód wykonuje - rozwiązuje się z mocy prawa."
Art. 6. 1. Przepisy art. 71/1/ § 2 i 4 ustawy, o której mowa w art. 1, mają zastosowanie do sędziów i odpowiednio do prokuratorów, którzy uzyskali prawo do emerytury lub renty przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli prawo to nabyli zajmując stanowisko sędziego lub prokuratora. Przy ustalaniu wysokości uposażenia uwzględnia się wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem za wysługę lat, które pobierałby sędzia lub prokurator w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. Przepisy art. 78/2/ ustawy, o której mowa w art. 1, mają zastosowanie również do osób, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wskutek śmierci sędziego lub prokuratora, pobierały rentę rodzinną.
3. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe zasady i tryb wypłat uposażeń i uposażeń rodzinnych emerytowanym sędziom i prokuratorom oraz członkom ich rodzin w miejsce świadczeń z ubezpieczenia społecznego.
Art. 7. Przepisy art. 1 i 6 niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do sędziów sądów wojskowych, a także do sędziów Trybunału Konstytucyjnego, z tym że sędziowie Trybunału Konstytucyjnego przechodzą w stan spoczynku po ukończeniu swojej kadencji niezależnie od osiągniętego wieku.
Art. 8. Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 1997 r., z wyjątkiem:
1) przepisów art. 71/1/, art. 78-78/2/ ustawy, o której mowa w art. 1, oraz art. 6 ust. 1 i 2 niniejszej ustawy, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.,
2)przepisów art. 71/2/ ustawy, o której mowa w art. 1, i art. 62b ustawy, o której mowa w art. 3, oraz przepisu art. 6 ust. 3 niniejszej ustawy, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Ustawa
z dnia 28 sierpnia 1997 r.
o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. Nr 124, poz. 782, z 1998 r. Nr 98, poz. 607, z 2000 r. Nr 53, poz. 638)

6) po art. 71 dodaje się art. 71/1/ i art. 71/2/ w brzmieniu:
"Art. 71/1/. § 1. Sędziemu, który został przeniesiony w stan spoczynku, w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych, przysługuje do czasu osiągnięcia wieku, o którym mowa w art. 59 § 3 pkt 1, uposażenie w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku.
§ 2. Sędziemu, przeniesionemu w stan spoczynku z powodu wieku, choroby lub utraty sił, przysługuje uposażenie w wysokości 75% wynagrodzenia zasadniczego wraz z dodatkiem za wysługę lat, pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku.


[ Dodano: 2009-06-13, 03:43 ]
[b]Zasada praw nabytych była wielokrotnie analizowana w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który podkreślał, że prawa "wypracowane" przez uprawnionego nie mogą być mu zabrane nawet w drodze ustawy (por. uzasadnienie orzeczenia TK z dnia 25.02.1997 r. K 21/95, OTK 1997/cz. I/ poz.7). [/b]
Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wypowiadał się za tym, że zasada praw nabytych stanowi fundament zaufania obywatela do państwa. Nie kwestionując możliwości dostosowywania pewnych rozwiązań prawych do zmieniających się stosunków społecznych, co miałoby się łączyć nawet z pogorszeniem statusu pracowniczego, TK zawsze stał na stanowisku, ze taka nowa regulacja nie może naruszać praw już nabytych.

Niżej fragment który co prawda dotyczy innej ale nie mniej zbliżonej sprawy, ważne jest to co wytłuściłem.
***
"… Mniej korzystny dla nowych emerytów sposób ustalania okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, określony w nowelizacji ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z 20 kwietnia 2004 r., jest zgodny z ustawą zasadniczą - orzekł w czwartek Trybunał Konstytucyjny.
Sędziowie TK rozpoznali wnioski Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych dotyczące ustalania okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Trybunał uznał, że art. 32 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązujący na mocy nowelizacji z 2004 r., jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji.
W uzasadnieniu TK stwierdził, że ustawodawca wprowadzając kwestionowany przepis nie zawarł rozwiązań przejściowych, tym samym wprowadzona przed czterema laty modyfikacja może mieć zastosowanie tylko wobec osób, które nabyły prawo do wcześniejszej emerytury dopiero po wejściu w życie nowelizacji.


Źródło: "Gazeta Podatnika" Nr 33/2009 (565)
************************
Analogiczna sprawa była z naszymi emeryturami w 1999 roku gdy ustawa FUS wchodziła w życie z tym swoim artykułem 159 !!!!!

[ Dodano: 2009-06-13, 03:53 ]
kOLEJNA PEREŁA .... JAK GRUPA ZAWODOWA SĘDZIÓW DBA O WŁASNE INTERESY..... całość mogę przesłać zainteresowanym na pryw. pocztę... za długi aby tu zamieścić.

Uchwała 7 sędziów SN - III ZP 6/99
Izba: Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych

Sygnatura: III ZP 6/99
Typ: Uchwała 7 sędziów SN
Opis: Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 1999/19/619
Data wydania: 1999-04-21

Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego
z dnia 21 kwietnia 1999 r.
III ZP 6/99

Przewodniczący: SSN Teresa Romer,
Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar, Maria Mańkowska, Zbigniew Myszka (współsprawozdawca), Stefania Szymańska, Maria Tyszel, Barbara Wagner (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Piotra Wiśniewskiego, po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 1999 r. wniosku Ministra Sprawiedliwości skierowanego przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego do rozpoznania przez skład siedmiu sędziów Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego o podjęcie uchwały zawierającej odpowiedź na następujące pytanie prawne:

Czy przepis art. 782 § 1, 1a i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 152 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118) ma zastosowanie do osób, które uzyskały prawo do uposażenia rodzinnego przed dniem 1 stycznia 1999 roku ?
podjął następującą uchwałę:
Przepis art. 782 § 1, 1a i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz.U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 152 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118) nie ma zastosowania do osób, które uzyskały prawo do uposażenia rodzinnego przed dniem 1 stycznia 1999 r.

w/w wyrok był znany sędziom TK kiedy ogłaszali w naszej sprawie 4/99 (sic!!)

[ Dodano: 2009-06-13, 04:12 ]
Wyrok TK Sygn. akt SK 27/02

Najważniejsze w tym wyroku...

Do 1 stycznia 1999 r. funkcjonariusze Służby Więziennej oraz innych służb mundurowych podlegali odrębnej ustawie regulującej kwestie emerytalno-rentowe. Była to (a w stosunku do niektórych funkcjonariuszy - jest to nadal), zmieniająca swoją nazwę ze względu na reorganizacje służb mundurowych (np. Urzędu Ochrony Państwa) ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214, ze zm.). Z dniem 1 stycznia 1999 r. weszła w życie ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z art. 1 ust. 2 tej ustawy warunki nabywania prawa do emerytur i rent oraz innych świadczeń przysługujących z tytułu pobierania emerytury lub renty, a także zasady ustalania wysokości tych świadczeń m.in. dla osób zatrudnionych w Służbie Więziennej, którzy w dniu wejścia w życie ustawy (a więc 1 stycznia 1999 r.) pozostawali w służbie, określają przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym tych osób. Aktualnie więc kwestie emerytalno-rentowe służb mundurowych, regulowane są przez dwa odrębne akty prawne, w zależności od tego czy służba była pełniona przed 1 stycznia 1999 r., czy też po tej dacie. Funkcjonariusze służb mundurowych, którzy pozostawali w służbie przed 1 stycznia 1999 r., podlegali i podlegają nadal przepisom ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Natomiast każdy funkcjonariusz podejmujący służbę od 1 stycznia 1999 r. podlega przepisom ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zakres podmiotowy, jak i czasowy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych został więc ograniczony. Ustawa ta znajduje bowiem zastosowanie do funkcjonariuszy, którzy podjęli służbę po dniu wejścia w życie ustawy. Natomiast warunki nabywania prawa do emerytury i rent oraz innych świadczeń przysługujących z tytułu pobierania emerytury lub renty, a także zasady ustalania wysokości tych świadczeń dla funkcjonariuszy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pozostawali w służbie oraz dla członków ich rodzin, określają nadal przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. (str.8 uzasadnienia)

[ Dodano: 2009-06-13, 13:46 ]
Ocena czy też opinia prawna dot. odpowiedzi WBE a konkretnie art. 6 naszej ustawy.

Najpierw. Art. 1 ust.1 pkt 1, 2 i 3, oraz ust. 4 Ustawy FUS.

Zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy. Z analizy tych zapisów wynika, że przepisy te określają przyszłe zdarzenia prawne zaistniałe po 1.01.1999 r . bowiem przepisy te wypowiadają się „przyszłościowo” – warunki i nabywania prawa...., zasady ustalania...., zasady i tryb przyznawania oraz wypłaty...., warunki nabywania... – ustawodawca nie mówi o emeryturach już nabytych bowiem inny zapisy byłyby niezgodny z konstytucją.

Błędne są odpowiedzi WBE bowiem powołują się w niej na jednolity tekst Ustawy z dnia 10 grudnia 1993. ogłoszony na podstawie Obwieszczenia Marszałka Sejmu z dnia 7 stycznia 2004 r. i opublikowana w Dz.U z 2004 r. Nr 8 poz 66., gdy tymczasem odpowiedzi WBE powinny opierać się na podstawie tekstu tej ustawy opublikowanej w Dz.U. z 1994 r. Nr 10 poz. 36.[b]Stosownie bowiem do art. 59 tej ustawy w obydwu publikacjach utraciła moc jedynie ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. w całości.
Skoro zdarzenia zaistniało przed nowelizacjami ustawy rentowej a w mocy pozostają przepisy dotyczasowe obowiązujące z przed 1.01.1999 r. i na podstawie art. 6 naliczonane były rewaloryzacje, powinien być dalej stosowany ten art. w tzw. starym brzmieniu.[/b] Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie tylko nie uchylił art. 6 w starym brzmieniu dot. emerytur, ale też utrzymuje go częściowo w mocy jako prawa słusznie nabyte. W ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz niektórych ustaw – Dz. U. Nr 191 poz 1954, art. 3 cytuję w całości: „W ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. z zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 i Nr 121 pozz 1264) w art. 6 uchyla się pkt. 2.” Oznacza to, że ustawodawca uznał, że treść ustawy opublikowana w Dz.U. Nr 10 poz. 36 jest aktualna dla zdarzeń prawnych z przed 1.01.1999 r. po 14 dniach od ogłoszenie uchylenie tego pktu nadal obowiązaje nas art. 6 w starej formie z pkt. 1 i 3. /Pkt. 2 dot. terminu, że waloryzację dokonuje się nie później niż w ciągu 3 miesięcy od wprowadzenia zmian w uposażeniu zasadniczym żołnierzy zawodowych/.
Prawdopodobnie chodziło o to by dać więcej czasu dla WBE na dokonanie waloryzacji uposażeniowej. Jednoznacznie wynika, że nawet po ogłoszeniu jednolitego tekstu ustawodawca dokonuje zmian w tzw. starej ustawie, jest to kolejny argument na obowiązywanie tej ustawy dla zdarzeń prawnych z przed 1.01.1999 r.

Konstutucyjna zasada lex retro non agit w art. 6 ustawy FUS w stosunku do emerytur mundurowych nie została naruszona, bowiem :
w całej tej ustawie oraz w całej ustawie naszej i policyjnej oraz ich nowelizacjach i zmianach nie ma żadnej zmianki o jej uchyleniu czy też o nieobowiązywaniu tych przepisów lub o nierespektowaniu ich zapisów / z wyj. Uchylenie pkt. 2 art.6, co nie powoduje zmiany podmiotowej i przedmiotowej/. Tego typu zasada została naruszona przez WBE i policyjne biura emerytalne w swoich decyzjach wydanych po 1999 r. – być może było to na polityczne polecenie. W/g prawa obowiązującego nasza ustawa emerytalna w brzmieniu opublikowanym w Dz.U. z 1994 r. Nr 10 poz. 36, jedynie z uchyleniem pkt. 2 w art. 6 nas do dzisiaj obowiązuje.

[ Dodano: 2009-06-13, 14:03 ]
Ustawodawca artykułem 159 ust. 1 z ustawy o FUS wprowadził zmianę art. 6 w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin z 1993 r. w brzmieniu:
Art. 6. Emerytury i renty podlegają waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
co formalnie oznacza, że skutki tego przepisu objęły mocą wiążącą wszystkich adresatów ustawy od dnia wejścia jej w życie , tj. od 10.01.1994 r. Tym samym Ustawodawca nie tylko naruszył zasadę nie działania prawa wstecz ( a Dyrektor WBE nie wykonał tego przepisu) lecz przepisami ustawy o FUS , dotyczącymi jedynie tych żołnierzy i funkcjonariuszy służb mundurowych, którzy rozpoczęli służbę po 01.01.1999 objął wszystkich adresatów z innych systemów zaopatrzenia emerytalnego (nie ma potrzeby podkreślać: również tych, którzy już nabyli uprawnienia emerytalne z odrębnych ustaw zaopatrzeniowych). Podkreślam: skoro ustawa o FUS swym zakresem podmiotowym nie obejmowała żołnierzy, którzy rozpoczęli służbę przed 01.01.1999 (tym bardziej już pobierających świadczenia ustalone przepisami odrębnej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin z 1993 r.) objęcie ich tym przepisem jest niezgodne z art. 2,30,31,32 i 64 ust. 2 Konstytucji RP. Jest to wręcz kuriozalne rozwiązanie: wprowadzenie ustawą obowiązującą od 1999 zmian w ustawie obowiązującej od 1993 i na dodatek w stosunku do zupełnie innych adresatów, niż tej z 1999 r

[ Dodano: 2009-06-13, 19:06 ]
Kolejny wyrok SN potwierdzający naszą interpretację (prawidłową).

Wyrok z dnia 5 maja 2005 r. II UK 247/04

Żołnierz zawodowy pozostający w zawodowej służbie wojskowej przed
dniem wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), w okresie od dnia 1 stycznia
1999 r. do dnia 29 grudnia 1999 r., nie podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom
emerytalnemu i rentowemu z żadnego tytułu ubezpieczenia społecznego
unormowanego tą ustawą.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest bezzasadna, albowiem wyrok Sądu Apelacyjnego odpowiada
prawu. Ubezpieczony jako żołnierz zawodowy pozostający w zawodowej służbie
wojskowej w dniu wejścia w życie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie
został w ogóle objęty unormowanym tą ustawą powszechnym systemem ubezpieczeń
emerytalnego i rentowego, który pierwotnie obejmował wyłącznie żołnierzy zawodowych,którzy podjęli służbę wojskową po dniu wejścia w życie tej ustawy (art. 6
ust. 1 pkt 13 w związku z art. 6 ust. 3). Oznaczało to, że ubezpieczony pozostał w
systemie wojskowego zaopatrzenia emerytalno-rentowego, do którego ostatecznie
zostali włączeni wszyscy żołnierze zawodowej służby wojskowej wskutek uchylenia
powołanych wyżej regulacji normatywnych z dniem 1 października 2003 r., co wynikało
z odejścia przez ustawodawcę od koncepcji stworzenia jednolitego i powszechnego
systemu ubezpieczeń społecznych na rzecz pozostawienia odrębnych regulacji
zaopatrzenia społecznego - między innymi - dla żołnierzy zawodowych.

W ocenie Sądu Najwyższego, skutkiem nieobjęcia żołnierzy zawodowych, którzy
pozostawali w zawodowej służbie wojskowej przed dniem wejścia w życie ustawy
systemowej powszechnym systemem ubezpieczeń społecznych, było to, że nie
podlegali oni ubezpieczeniu społecznemu z żadnego tytułu ubezpieczenia unormowanego tą ustawą, w tym - między innymi - również z tytułu ewentualnego równoczesnego prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Luka prawna wynikająca takiego układu normatywnego nie polegała jednak na braku ustawowej podstawy do wyłączenia spod obowiązku podlegania obligatoryjnemu tytułowi ubezpieczenia społecznego - między innymi - w związku z równocześnie prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą żołnierza zawodowego pozostającego w systemie wojskowego zaopatrzenia emerytalno-rentowego, który w ogóle nie został objęty regulacją normatywną ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ale na tym, żeunormowania ustawy systemowej uniemożliwiały skorzystanie przez żołnierzy zawodowych pozostawionych w systemie wojskowego zaopatrzenia emerytalno-rentowegoz dobrowolnego wyboru dodatkowego tytułu powszechnego ubezpieczenia społecznego w razie spełniania warunków do skorzystania z tego dodatkowego (poza
wojskowym zaopatrzeniem emerytalno-rentowym) tytułu równoczesnego podlegania
ubezpieczeniu społecznemu. Ta luka legislacyjna została usunięta przez dodanie
ust. 8 do art. 9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, który od dnia 30 grudnia
1999 r. umożliwiał osobom pozostającym w stosunku służby przed dniem 1
stycznia 1999 r., w tym żołnierzowi zawodowemu pozostawionemu w systemie wojskowegozaopatrzenia emerytalno-rentowego, a nieobjętemu powszechnym systemem


[ Dodano: 2009-06-14, 20:06 ]

UWAGI do Wniosku do SĄDU OKRĘGOWEGO....
Ustawodawca w relacji do świadczeniobiorców sprzed 1999 roku, zachował waloryzację opartą na podstawie art. 5 i art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej w pierwotnym brzmieniu (Dz. U. z 1994 r. nr 10, poz. 36), poprzez wyłączenie przepisami art. 1 ust. 2 świadczenia spod wprowadzanych zmian ustawą o FUS. Wyraźnie jest to zapisane w Uzasadnieniu złożenia Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych do laski marszałkowskiej Druk Nr 339 z dnia 8 maja 1998r. Fakt obowiązywania tych przepisów potwierdza Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r. (Sygn.K.4/99), gdzie w dołączonym uzasadnieniu (OTK 7/99, poz. 165) zawarte jest stwierdzenie:
Prokurator Generalny zauważył, że zgodnie z art. 1, ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS warunki nabywania prawa do emerytury lub renty oraz innych świadczeń przysługujących dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Policji, Służby Więziennej i Państwowej Straży Pożarnej, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pozostawali w służbie, określają przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym tych osób. Wynika z tego, że nowy system obejmować będzie tylko tych żołnierzy i funkcjonariuszy, którzy podejmą służbę po 31 grudnia 1998 r.
W podobnym tonie wypowiedział się Rzecznik Praw Obywatelskich w odpowiedzi na zbiorową PETYCJĘ do centralnych organów władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej, którą otrzymaliśmy z Biura RPO (pismo RPO-559037-IX/07/ZS z dnia 25.07.2008 roku), a którego fragment załączam poniżej:
(cytat)" Obowiązujący od 1999 r. system ubezpieczeń społecznych objął także żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy służb mundurowych, którzy wstąpili do służby po dniu 1 stycznia 1999 r., tj. po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r. nr 39,poz.353 z późn. zm.). Tym osobom miało przysługiwać prawo do emerytury lub renty na tych samych zasadach, jakie określono dla ogółu osób objętych ubezpieczeniami społecznymi".
Tak więc jedynie żołnierze zawodowi i funkcjonariusze służb mundurowych, którzy wstąpili do służby przed dniem 2 stycznia 1999r. mieli zachować prawo do emerytury lub renty na zasadach określonych w ustawach z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, oraz z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin
” (koniec cytatu).
W tym samym duchu wypowiada się Minister pracy i polityki społecznej - Pani Jolanta FEDAK w „Odpowiedzi ministra pracy i polityki społecznej na zapytanie nr 214 w sprawie ograniczenia prawa do emerytury z FUS byłym wojskowym” z 25 stycznia 2008 roku.
W związku z nadesłanym piśmem z dnia 31 grudnia 2007 r., (znak: SPS-024-214/07), zapytaniem Pana Posła Artura Górskiego w sprawie ograniczenia prawa do emerytury z FUS byłym wojskowym) – (cytat):
„…Dlatego od 1999 r. systemem ubezpieczeń społecznych objęto osoby, które do zawodowej służby wstąpiły po 1 stycznia 1999 r., tj. po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 rr. Nr 39, poz. 353 z późn. zmianami). (…) Jedynie żołnierze zawodowi i funkcjonariusze służb mundurowych, którzy wstąpili do służby przed 2 stycznia 1999 r., mieli zachować prawo do emerytury lub renty na dotychczasowych zasadach określonych w ustawach o zaopatrzeniu emerytalnym” (koniec cytatu).

[ Dodano: 2009-06-14, 20:48 ]
Wersja (któraś tam) Mowy przed Sądem Okręgowym I instancji ( o ile Wysoki Sąd pozwoli ją wygłosić.... Najlepiej odczytać z kartki (łatwiej i sprawniej, bez pomyłek , można wręczyć po 1 egz. WS i Dyr. WBE).
Można wzbogacić, rozbudować itp.

Wysoki Sądzie

Chciałbym w dużym skrócie przedstawić samo sedno sprawy. 17 grudnia 1998 roku Sejm uchwalił ustawę o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych. Ponieważ ustawa ta dotyczyła emerytur i rent płaconych z FUS-u, a emerytury i renty wojskowe płatne są z budżetu, oczywiste jest że ustawa ta w niewielkim zakresie dotyczyła żołnierzy zawodowych, emerytów i rencistów wojskowych oraz ich rodzin.
Podkreślam Ustawa z 17 grudnia 1998r tekst uchwalony a nie dokonane później liczne zmiany.
W stosunku do pełniących służbę żołnierzy zawodowych zostało to potwierdzone w art.1 ustęp 2 punkt 1 ustawy, cytuję „Warunki nabywania prawa do emerytury i rent oraz innych świadczeń przysługujących z tytułu pobierania emerytury lub renty, a także zasady ustalania wysokości tych świadczeń dla:
- żołnierzy zawodowych,
- funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Służby Więziennej i Państwowej Straży Pożarnej, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pozostawali w służbie”
koniec cytatu, ja już nie byłem „w służbie”.
Natomiast w ustępie 3 tego artykułu mamy delegację stwierdzającą kiedy ta ustawa dotyczy byłych żołnierzy zawodowych. Pozwolę sobie zacytować: wtedy cytuję: "gdy nie spełniają oni warunków do nabycia prawa do świadczeń określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym tych osób." Koniec cytatu.
Ja spełniałem warunki. Jestem emerytem/rencistą od 19...... r.

Kontrowersyjny zapis artl 159 punkt 1 zmieniający art. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin z 10 grudnia 1993 roku cytuję: „art.6 Emerytury i renty podlegają waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych”. Koniec cytatu. - dotyczy wyłącznie tych, którzy będą nabywali świadczenia emerytalne i rentowe na mocy tejże ustawy FUS.
Bowiem, czy jednym zdaniem w ramach zupełnie innej ustawy o można zmienić nie mającą nic wspólnego z Funduszem Ubezpieczeń Społecznym ustawę o emeryturach i rentach żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Nie jest to drobna zmiana korekcyjna lecz zasadnicza zmiana sensu emerytury wojskowej, jej waloryzacji i co jest najistotniejsze bez vacatio legis?. W tytule ustawy o FUS brak jest zapisu.." i zmianie innych ustaw".

Jest to tylko jedno zdanie i nie ma żadnego przepisu szczegółowego:
- czy zmiana ta dotyczy żołnierzy zawodowych, którzy aktualnie pełnią służbę i zostaną w przyszłości emerytami,
- czy dotyczy to wszystkich włącznie z emerytami i rencistami wojskowymi dotychczas pobierającymi świadczenia.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dn: 20 grudnia 1999 TK 4/99 uznał Ustawę za zgodną z Konstytucją, ale nie dokonał interpretacji czy dotyczy wszystkich emerytów i rencistów wojskowych, czy tylko tych którzy nimi zostaną po wejściu w życie ustawy. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny przychylił się do zdania że dotyczy tych, którzy zostaną emerytami po wejściu ustawy w życie, ale UZASADNIENIE Trybunału Konstytucyjnego z niewiadomych mi powodów, nie było obowiązujące dla WBE.

Dlatego w stosunku do służb mundurowych przepis ten powinien zostać uszczegółowiony. Niestety przez 5 następnych lat nie doczekaliśmy się na przepis szczegółowy, w wyniku czego interpretacja jakiej grupy emerytów dotyczy ten artykuł pozostawała w rękach WBE i MON-u.

WBE zinterpretowało, że artykuł 159 dotyczy wszystkich emerytów i rencistów wojskowych i wprowadziło w życie począwszy od stycznia 1999 roku. ( nieznany jeszcze był wtedy Wyrok TK 4/99.)
Bardzo proszę Wysoki Sądzie aby pełnomocnik( przedstawiciel) WBE wskazał zwrot, zdanie, słowo w przepisach przejściowych lub artykułach ustawy o emeryturach i rentach z FUS potwierdzający, że artykuł 159 dotyczy wszystkich emerytów i rencistów wojskowych włącznie z tymi, którzy świadczenie już pobierali w dniu wejścia ustawy w życie oraz, że WBE naliczało podstawę świadczenia i waloryzowało w latach 1999 – 2004 zgodnie z obowiązującym prawem Aby ujawnił treść Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie naliczania waloryzacji świadczeń na 1998 i 1999r. oraz pismo Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON nr 738/8 F z dnia 29 marca 1999 roku.
Reasumując: żadna ustawa nie jest sama w sobie czynem niedozwolonym. Czynem niedozwolonym - rodzącym szkodliwe skutki dla adresata ustawy mogą stać się decyzje, wydane przez organ do tego uprawniony w oparciu o błędną interpretację przepisów tejże ustawy. Taka sytuacja zaistniała w moim przypadku. Dlatego wnoszę przywrócenie prawidłowych zasad naliczania mojej podstawy wymiaru świadczeń i naprawienie szkody powstałej z tytułu naruszenia tych zasad.

Wysoki Sądzie -
Dziękuję za uwagę.

Może ktoś z Kolegów skorzysta... oby z pozytywnym skutkiem.

[ Dodano: 2009-06-14, 23:24 ]
Dziennik Ustaw z 2002 r. Nr 191 poz. 1604

Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r.
w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin
(Dz. U. Nr 67, poz. 618, z 2007 r. Nr 48, poz. 323, z 2008 r. Nr 61, poz. 381)
Na podstawie art. 37 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66) zarządza się, co następuje:
§ 2. 1. Wojskowym organem właściwym do ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia oraz ich wypłaty jest dyrektor wojskowego biura emerytalnego, zwany dalej "wojskowym organem emerytalnym".
§ 4. Wojskowy organ emerytalny wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia na wniosek zainteresowanego lub jego pełnomocnika.

[ Dodano: 2009-06-15, 22:25 ]
WAŻNE DLA SKŁADAJĄCYCH APELACJE
Sąd zwraca się do apelującego o określenie wartości sporu. Tutaj jest sporo trudności.
Jest kilka dróg do wyboru:
1. Przekopać wszystkie wydane Rozp. MON w tej sprawie,
2. Wpisać przybliżoną kwotę,
3. Wpisać symboliczną "złotówkę"
4. Złożyć wniosek do Sądu aby nakazał wyliczyć kwotę WBE.
5. Inne ( własne) propozycje.

Ad.1 Mnie udało się odnaleźć take Rozp. MON ( nie wiem czy wszystkie)
Jeżeli są jeszcze inne to proszę o wpisanie. Kadrowcy i finansiści są w naszym gronie. Dla ambitnych podaję nr.D.U. Zaoszczędzicie kilka dni pracy.

00.20.246
00.20.247
01.23.275
01.23.276
02.73.671
02.70.652
02.221.1861
03.33.272
03.33.273
04.45.434
04.38.350
04.135.1453
05.20.170
06.50.367
06.59.423
07.37.240
07.235.1727
08.213.1341
09.6.36
Tutaj też kryją się pułapki. Szczególnie w 2004r. Zainteresowanym mogę przesłać na prywatną pocztę. Nie potrafię tutaj wkleić złączników w pdf-ie. :oops:
Ad.2.
Jak WBE się z tym nie zgadza to przedstawi własne wyliczenia ( w co wątpię... będzie wnioskował o odrzucenie roszczeń), wg mnie 75% - 80% .
Ad.3.
Ma to też sens. 1 PLN i właściwe naliczenie podstawy od stycznia 2009r
Znika argument.." państwa nie stać na wpłacenie miliardów zł". więcej niż 2 a mniej niż 20.

Ad.4. O ile Wysoki Sąd wezwie WBE do stosownych wyliczeń ...to jest sygnał, że Sąd podziela nasze racje i można iść do banku po kredyt na bankiet!!!!!

[ Dodano: 2009-06-16, 16:26 ]
Ciekawa analiza Kolegi z Krakowa Tłumacząca "łopatologicznie" zmiany w systemie ubezpieczeń społecznych
http://www.abc.com.pl/serwis/du/1998/0887.htm

Spójrzmy na naszą sprawę z punktu widzenia całego systemu prawnego państwa. Żadna ustawa nie funkcjonuje sama w sobie i w oderwaniu od tego systemu. W 1998 r zaczęła się reforma systemu ubezpieczeń społecznych w Polsce. Ustawa o SUS (Dziennik Ustaw z 1998 r. Nr 137 poz. 887) określiła m.in. zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym; zasady działania Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zwanego dalej „FUS”, zadania w zakresie ub. społ. Przytoczę ( nomen omen) art. 6 ustawy o SUS.
Rozdział 2 Zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym
Art. 6. 1. Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są: …….
13) żołnierzami zawodowymi,
14) funkcjonariuszami Policji,
15) funkcjonariuszami Urzędu Ochrony Państwa,
16) funkcjonariuszami Straży Granicznej,
17) funkcjonariuszami Państwowej Straży Pożarnej,
18) funkcjonariuszami Służby Więziennej,
………………
3. Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają osoby wymienione w ust. 1 pkt 13-18, które podjęły służbę po dniu wejścia w życie ustawy.

Zastrzeżenia art. 8 ………..
15. Za osobę w stosunku służby uważa się żołnierzy zawodowych oraz funkcjonariuszy:
1) Policji,
2) Urzędu Ochrony Państwa,
3) Straży Granicznej,
4) Państwowej Straży Pożarnej,
5) Służby Więziennej.
Zastrzeżenia art. 9. ……….
4. Osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, 3 i 13-18, mające ustalone prawo do emerytury lub renty, podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym.

Ustawodawca nałożył obowiązek objęcia ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym żołnierzy zawodowych, którzy podjęli służbę po dniu wejścia w życie ustawy, powołał do życia FUS i określił zasady jego działania. Dopiero teraz możemy przejść do analizy ustawy o FUS. Ustawa o FUS nałożyła na właściwego ministra, czyli MON obowiązek odprowadzania składek ubezpieczeniowych ze stosunku służby żołnierzy zawodowych, którzy podjęli służbę po dniu wejścia w życie ustawy.Mieli oni "służyć" na swoje emerytury według zasad SUS: odprowadzania składek na ubezpieczenie obowiązkowe i do poszczególnych filarów ubezpieczenia( z perspektywą bardzo korzystnej przyszłej emerytury. Jaka wyszła emerytura z filarów – wiemy). Tym samym, na wstępie podzieliła grupę społeczna emerytów i żołnierzy zawodowych na 2 podgrupy: składkową i nieskładkową, podlegającą waloryzacji uposażeniowej oraz według zasad ustawy o FUS. Ustawa o FUS dla zrównania powstałego podziału grupy społecznej na 2 podgrupy: składkową i nieskładkową - w imię sprawiedliwości społecznej zrównała "w dół" waloryzacje dla emerytów i ż.żaw. sprzed 1.1.1999 do waloryzacji z FUS. ( art. 159 zmieniła brzmienie art. 6 w WUE. Od tej chwili podmioty z WUE miały waloryzację według swojego art. 6 - który dał delegację do waloryzacji z FUS). W ten sposób -przywoływanie zakresu podmiotowego z ustawy o FUS nie ma sensu, bo podmioty z ustawy o FUS też mają tę samą waloryzację. Przy tej zmianie ustawodawca nie określił vacatio legis dla podmiotów z WUE - mógł określi np. na 10, 20 lat albo do naturalnego wygaśnięcia podmiotów objętych WUE, ale tego nie zrobił.
Wyrok TK 4/99 nie mógł przewidzieć zawalenia się systemu ubezpieczeń społecznych, ani też dalszego podzielenia grupy społecznej ż.zaw. na grupę z waloryzacją z FUS i uposażeniową (emerytowani sędziowie i prokuratorzy wojskowi oraz kapelani wojskowi). Według wykładni literalnej WBE musiało wcielić w życie art. 6 WUE ( nie żaden 159 i żaden inny dział z FUS, tylko sposób waloryzacji). Ten sprawiedliwy system nie sprawdził się (parafraza słów min. Fedak). Od 1.10.2003 ustawodawca przywrócił odrębne systemy zaopatrzenia emerytalnego, ale nie zmienił art. 6. W ten sposób ewidentnie zniweczył nasze prawa nabyte i naruszył przepisy art. 14, 17 i 18 Konwencji o ochronie praw i wolności obywatelskich w zakresie celu i czasu ograniczenia, a nawet dyskryminacji grupy społecznej ( według TK 4/99 miał prawo do wprowadzenia ograniczenia - czego nie podważam, które to przepisy są tak samo obowiązujące jak nasze ustawy ( patrz art. 90 i 91 Konstytucji RP). Uznaję prawo ustawodawcy do wprowadzania ograniczeń, ale ograniczenia maja zakres celowy i czasowy, tu zostały dyskryminacyjnie zniweczone.

[ Dodano: 2009-06-18, 08:10 ]
Dokumenty pomocne przy odwołaniach,apelacjach czy konsultacjach

1. WYROK z dnia 18 lipca 2006 r. Sygn. akt P 6/05.- Jednak ze względu na fakt, że art. 5a w formie poddanej kontroli konstytucyjności już nie obowiązuje (został zmieniony przez art. 2 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 150, poz. 1248; dalej: ustawa zmieniająca z 1 lipca 2005 r.), w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego formalne uchylenie lub zmiana przepisu nie zawsze oznacza utratę mocy obowiązującej wyrażonych w nim norm prawnych - za przepis zachowujący moc obowiązującą należy uznawać także taki przepis, który wprawdzie został formalnie derogowany, ale nadal ma zastosowanie do ustalania skutków prawnych zdarzeń zaistniałych w czasie, w którym ten przepis obowiązywał...”
2. Postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 10.12.2007 r. - P 43/07 „Decyzja o stosowaniu nowych norm prawnych do wszelkich stosunków prawnych, a więc tych, które powstały, i tych, które dopiero powstaną, jest na ogół zaskakująca dla adresatów i może pogorszyć ich sytuację. Stąd możliwość zastosowania innego rozwiązania, polegającego na pozostawieniu w mocy przez jakiś czas, dwóch odmiennych regulacji prawnych. Do stosunków i zdarzeń powstałych od chwili wejścia w życie nowych przepisów stosuje się nowe przepisy, a do trwających stosunków i do trwających następstw zdarzeń powstałych przed wejściem w życie nowego prawa stosuje się przepisy dawne. Takie rozwiązanie daje możliwość kompromisu między poszanowaniem stanu bezpieczeństwa prawnego a nieodzownością dokonania zmiany prawa. Pozwala również sprostać wymaganiom równego traktowania wszystkich podmiotów uwikłanych w stosunki prawne danego typu. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wielokrotnie podkreślano, że naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz prowadzi zazwyczaj, niejako automatycznie, do naruszenia innych zasad znajdujących odzwierciedlenie w przepisach Konstytucji: zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa i zasady ochrony praw nabytych (zob. orzeczenia TK z 4 października 1989 r., sygn. K 3/88, OTK w 1989 r., poz. 2; z 15 lipca 1996 r., sygn. K. 5/96, OTK ZU nr 4/1996, poz. 30; z 30 listopada 1988 r., sygn. K. 1/88, OTK w 1988 r., poz. 6; z 10 lipca 2000 r., sygn. SK 21/99, OTK ZU nr 5/2000, poz. 144).Bezpośrednie działanie nowego prawa, chociaż wygodne dla ustawodawcy z punktu widzenia porządku prawnego, w praktyce niesie liczne zagrożenia w postaci naruszenia zasady zaufania obywatela czy też podmiotów gospodarczych do państwa, zasady ochrony praw nabytych czy też zasady nieretroakcji prawa, które to zasady wynikają z art. 2 Konstytucji RP”.
3. Wyrok TK z 12 stycznia 2000 r., P. 11/98, który „wyraził pogląd, że zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasada bezpieczeństwa prawnego wynikają z klauzuli demokratycznego państwa prawnego i mają charakter wiążący dla ustawodawcy. Odstąpienie od tej zasady mogłoby by nastąpić w sytuacji szczególnej konieczności publicznej”.
4. Wyrok z 8 maja 2000 r., SK 22/99, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że implikacją konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego jest poszanowanie takich wartości, jak pewność prawa i zaufanie obywateli do państwa.
5. Wyrok z 10 lipca 2000 r., SK 21/99 - „ przestrzeganie zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego prawa ma szczególne znaczenie w sytuacji, w której ma miejsce zmiana dotychczas obowiązujących przepisów, zwłaszcza tych, które już znalazły zastosowanie jako czynnik kształtujący sytuację prawną ich adresatów”.
6. Wyrok z 10 lipca 2000 r., SK 21/99 stwierdzający, że zasada lex retro non agit oraz zasada ochrony praw nabytych mają charakter zasad przedmiotowych, wyznaczających granice ingerencji władzy publicznej w sferę praw podmiotowych. Naruszenie tych zasad może uzasadniać zarzut niedopuszczalnego wkroczenia przez tę władzę w sferę konstytucyjnie chronionych praw lub wolności jednostki, co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia sprzecznego z porządkiem konstytucyjnym naruszenia tych praw lub wolności.
7. Wyrok z 4 stycznia 2000 r., K. 18/99 - „u podstaw praw nabytych znajduje się dążenie do zapewnienia jednostce bezpieczeństwa prawnego i umożliwienia jej racjonalnego planowania przyszłych działań. Konstytucyjna zasada ochrony praw nabytych nie wyklucza stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawa podmiotowe. Ocena dopuszczalności wyjątków od zasady ochrony praw nabytych wymaga, zdaniem Trybunału, rozważenia na ile oczekiwanie jednostki dotyczące ochrony praw nabytych jest usprawiedliwione, ponieważ zasada ochrony praw nabytych chroni wyłącznie oczekiwania usprawiedliwione i racjonalne”.
8. Wyrok z dnia 27 stycznia 2003 r. SK 27/02* - do 1 stycznia 1999 r. funkcjonariusze Służby Więziennej oraz innych służb mundurowych podlegali odrębnej ustawie regulującej kwestie emerytalno-rentowe. . Zgodnie z art. 1 ust. 2 tej ustawy warunki nabywania prawa do emerytur i rent oraz innych świadczeń przysługujących z tytułu pobierania emerytury lub renty, a także zasady ustalania wysokości tych świadczeń m.in. dla osób zatrudnionych w Służbie Więziennej, którzy w dniu wejścia w życie ustawy (a więc 1 stycznia 1999 r.) pozostawali w służbie, określają przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym tych osób. Aktualnie więc kwestie emerytalno-rentowe służb mundurowych, regulowane są przez dwa odrębne akty prawne, w zależności od tego czy służba była pełniona przed 1 stycznia 1999 r., czy też po tej dacie. Funkcjonariusze służb mundurowych, którzy pozostawali w służbie przed 1 stycznia 1999 r., podlegali i podlegają nadal przepisom ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Natomiast każdy funkcjonariusz podejmujący służbę od 1 stycznia 1999 r. podlega przepisom ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zakres podmiotowy, jak i czasowy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych został więc ograniczony. Ustawa ta znajduje bowiem zastosowanie do funkcjonariuszy, którzy podjęli służbę po dniu wejścia w życie ustawy. Natomiast warunki nabywania prawa do emerytury i rent oraz innych świadczeń przysługujących z tytułu pobierania emerytury lub renty, a także zasady ustalania wysokości tych świadczeń dla funkcjonariuszy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pozostawali w służbie oraz dla członków ich rodzin, określają nadal przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.(s.8)
9.Postanowienie TK z dnia 17 lutego 1999 r., Ts. 154/98, OTK ZU Nr 2(24), s. 191; wyrok z dnia 10 lipca 2000 r., SK 21/99, OTK ZU Nr 5(35)/2000, uzasadniający zakaz arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych, zarówno publicznych, jak i prywatnych, przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie prawnym. Chodzi przy tym zarówno o prawa nabyte, jak i dopiero kształtowane. Warto zauważyć, że również w systemie emerytalnym żołnierzy zawodowych zasadne jest mówienie o emerytalnej ekspektatywie, która powstaje z chwilą przystąpienia do służby. Jej ochrona wyraża się w uwzględnianiu skutków prawnych wywoływanych przez stany faktyczne (tutaj pełnienie służby), mające znaczenie dla nabycia emerytalnych uprawnień z punktu widzenia, obowiązującej w chwili nabycia prawa, formuły ustalania wysokości świadczenia.
10. Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2003 nr 166 poz. 1609)- przywracającą odrębny system zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych i ich rodzin, pozostawiając w niej art. 6 w dotychczasowym brzmieniu – co potwierdza domniemanie, że ograniczenia praw zostały zastosowane w innym celu, na czas inny niż niezbędnie konieczny i bez szczególnej konieczności publicznej – a to znaczy naruszenie art. 16 i 17 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
11. Ustawa o ustroju sądów powszechnych Dz. U. z 2001r nr 98 poz. 1070 art.100 z późn.zm. w zestawieniu z ustawą z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 124, poz. 782, z 1998 r. Nr 98, poz. 607, z 2000 r. Nr 53, poz. 638) ) oraz dołączenie do tej odrębnej waloryzacji prokuratorów (Ustawa o prokuratorze Dz. U. z 2008r nr 7 poz. 39), które dowodzą, że ograniczenia praw zostały zastosowane w innym celach, niż te dla których je wprowadzono ( Art. 18 Konwencji) oraz świadczy o relatywizacji urzeczywistniania przez ustawodawcę zasady sprawiedliwości społecznej ( Art. 2 Konstytucji RP) stawiając sędziów podczas orzekania w niezręcznej sytuacji, uprawniającą stronę do podejrzenia braku bezstronności sędziego, albowiem występuje on – pośrednio - w interesie sędziów i prokuratorów - oficerów w tych samych stopniach co i skarżący i pełniących służbę według tej samej pragmatyki.
12. Wykładnia SN z wyroku III RN 189/90 z dnia 29 sierpnia 2001, cyt. sentencję: „[i]Sąd dokonuje oceny zgodności przepisu ustawy z Konstytucją w ramach ustalenia, który przepis obowiązującego prawa będzie zastosowany do rozstrzygnięcia danego stanu faktycznego. Sąd jest obowiązany do takiej oceny, bowiem uchylenie się od niej może prowadzić do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie przepisu niekonstytucyjnego, a zatem niezgodnie z prawem obowiązującym. Sąd dokonując oceny konstytucyjności przepisu ustawy nie wkracza w kompetencje Trybunału Konstytucyjnego.”, vide: Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych” 2002, nr 6, poz. 130), zaś wyrok I CK291/03 z dnia 16 kwietnia 2004 roku, Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Cywilna” 2005, nr 4, poz. 71. zawiera nakaz skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego przez sąd w przypadku powzięcia wątpliwości, co do konstytucyjności przepisu ustawowego.


[ Dodano: 2009-06-18, 19:23 ]
W ODMOWACH WBE najczęściej przywoływany jest Art.32[/b]

Zmiana z 2005r. art. 32 otrzymuje brzmienie:
„Art. 32. 1. Prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne albo ujawnione nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, a mające wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość.
2. Decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.2)).
3. W sprawach zakończonych prawomocnym wyrokiem sądu, wojskowy organ emerytalny lub osoba uprawniona do zaopatrzenia emerytalnego mogą wystąpić do właściwego sądu z wnioskiem o wznowienie postępowania na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.3)).
4. Jeżeli przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego przewidują wydanie postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, wojskowy organ emerytalny w tych przypadkach wydaje decyzję.”


W porównaniu do regulacji, zawartej w tekście pierwotnym oraz powtórzonym w tekście jednolitym WUE z 2004 występują niezwykle istotne ograniczenia. „Istotne” dla nas, nie musi znaczyć „istotne” dla WBE i sądu, a do „nieznanych organowi” dowodów , istniejących w dniu wydania decyzji organ może przyznać się np w konfesjonale.

Dla porównania:
Art. 32. ( tekst pierwotny z 1993 i jednolity WUE z 2004)
Prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione nowe dowody lub ujawnione nowe okoliczności, które mają wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość.

Artykuł 32 jest podstawą prawną wniosku o oddalenie naszych odwołań przez WBE i podstawą wyroku sądu. Wyrok i postanowienie TK , o tym samym numerze 4/99 są tylko podstawą uzasadnienia oddalenia na mocy art. 32 WUE

[ Dodano: 2009-06-18, 22:42 ]
Zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie [b] z dnia 10.10.2007 r. (sygn. akt II GSK 177/07) „Podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego i formalnego, wraz z podaniem źródeł jego publikacji. W sytuacji gdy dany artykuł dzieli się na kilka ustępów, podzielonych również na litery, brak wskazania który z ustępów tego przepisu znajduje w sprawie zastosowanie, narusza ten wymóg.”

[ Dodano: 2009-06-18, 22:45 ]
W wyroku NSA w Warszawie z dnia 09.01.2007 r. (sygn. akt II OSK 1369/06),wskazano, że. „Decyzja, która ogólnikowo lub błędnie powołuje podstawę prawną nie jest decyzją wydaną "bez podstawy prawnej" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest ale nie spełnia wymagań działania tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Błędne powołanie podstawy decyzji stanowi wadę formy decyzji a więc stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a.

[ Dodano: 2009-06-18, 22:56 ]
Odpowiedź ministra obrony narodowej na interpelację nr 8559
w sprawie sprzecznego z obowiązującą ustawą o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych naliczania należnych emerytur wojskowych.

http://orka2.sejm.gov.pl/IZ6.nsf
...... klikamy w zakładkę interpelacje /po lewej stronie/ w wyszokiwarce wpisujemy 8559

[ Dodano: 2009-06-21, 10:54 ]
Coś nie jest tak z tym tematem. Wszystkie moje posty łączy i wykorzystałem limit znaków. Nie mogę nic nowego wkleić. :(

[ Dodano: 2009-06-21, 11:01 ]
Pewnie duża grupa spośród nas jest jeszcze przed rozprawą apelacyjną.
Wystąpienie nazwane jako Tezy na rozprawę apelacyjną do wykorzystania i ewentualnego rozpowszechnienia. Kto czuje się na siłach to może tezy odczytać na rozprawie lub wygłosić. Pismo można złożyć do SA nawet na 2-3 dni przed rozprawą lub bezpośrednio na rozprawie. Proponuję mieć dodatkowy egz. dla WBE.
Pisma te są moim zdaniem o tyle istotne, że posłużą do skargi do ETPCz.
Zainteresowanym mogę przesłać prywatnie na pcztę. Pisać wyłącznie na moją skrzynkę
zdzichustach@op.pl

[ Dodano: 2009-06-22, 09:53 ]
Link do strony art w "NIE"....

http://www.nie.com.pl/art21110.htm

[ Dodano: 2009-06-28, 23:29 ]
KODEKS CYWLINY stanowi -
"Art. 3. Ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu."
W naszej sprawie ustawodawca dokonał reformy systemu ubezpieczeń społ. w odniesieniu do osób czynnych zawodowo i nie wskazał nas EMERYTOW w ustawie o FUS (art. 1 i art 159).
W art. 159 nie określono mocy wstecznej (nas emerytów jako podmiotów prawa) oraz ustawodawca nie dodał przepisów intertemporalnych do tegoż art. 159. Oznacza to, że ustawodawca nie miał zamiaru nam zabrać poprzedni sposób waloryzacji.
NIKT WIĘC NIE MIAŁ PRAWA DOMYŚLAĆ SIĘ, ŻE MA BYĆ INACZEJ. Tym bardziej, że później TK w wyroku k 4/99 nie zawarł stwierdzeń IMPERATYWNYCH (kategorycznych). Używał określeń - może być, powinni, WINNI ZASADNOCZO PODLEGAC.
Przepis KC -
"Art. 7. Jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się
istnienie dobrej wiary."

To odnośnie zamiarów ustawodawcy w kwestii reformy ubezpieczeń społecznych.[/b]

[ Dodano: 2009-07-03, 11:38 ]
Proszę przeglądających o wpisanie jakiegokolwiek postu. Może to odblokuje moje konto.
O co walczymy ...... cz.2 c.d.
http://www.zmechforum.wxv.pl/topics50/23.htm
Ostatnio zmieniony przez Zdzislaw Stachu 2010-03-26, 09:49, w całości zmieniany 1 raz  
 
   Podziel się na:  
Jacek-50 

Dołączył: 22 Cze 2009
Posty: 4
Skąd: poludnie
Wysłany: 2009-08-07, 11:04   Szantaż W-ce prezesa ZG ZBŻZiORWP

Chcę poinformować Panów,że otrzymałem informację od p.Gazarkiewicza,który przypisuje mi winę za spadek kolportażu "GWiR".
Powodem spadku kolportażu między innymi wini się cyt..."uruchomienie akcji rzekomej nieprawidłowości w waloryzowaniu emerytur i rent byłym żołnierom zawodowym i funkcjonariuszom pozostałych służb mundurowych...kon.cytatu.Do negatywnej oceny
przystąpił równierz sam Prezes ZG.Obaj panowie negatywnie oceniają moją współpracę z p.Zdzisławem G.Wiem,że przez gardło panom nie może przejść całe nazwisko, ale wiadomo,że idzie tu o Pana płk.Zdzisława Gągalskiego.Straszy się mnie kosekwencjami
statutowymi.Panie Gazarkiewicz to,że spadł kolportaż"GWiR"to jest akurat panów wina i nie szukajcie dziury w ,całym a uderzcie się we własne piersi.Do kogo mam się zwrócić po pomoc jeżeli wymieniany przez Pana w informacji radca prawny ZG ZBŻZ twierdzi,że Związek nie jest w naszej sprawie stroną.Pan i Zarząd nie będzie mi wybierać znajomych a pańską informację przyjmuję jako szykanę, szantaż.Zamierzam wykorzystać to w dalszym postępowaniu w swojej sprawie.Straszenie mnie kosekwencjami jakie wobec mnie mają być wyciągane zgodnie ze statutem przypomina mi coś co kiedyś już było.Co do publikowanego stanowiska Ministra ON i Szefa Sztabu Generalnego w naszej, mojej sprawie to jak było zadane pytanie
taka jest odpowiedż.Taki właśnie stosunek Zarządu do jego członków i podejście do ich problemów powoduje właśnie spadek kolportażu a nie żadna jak Pan nazwał "akcja"Stosunek Zarządu do problemów jakimi się borykają członkowie związku obrazuje
liczba 25tyś.a mogło by Nas być o wiele więcej.Wiem,że nie umieści się mojej riposty na forum "GWiR"dlatego piszę na forach gdzie nie występuje już cenzura.Co do moich znajomych to mam ich wielu z którymi prowadzę "akcję"jak p.Gazarkiewicz to określił.
Polemiki z panami z ZG nie mam zamiaru prowadzić,gdyż nie chcę się zniżyć do ich poziomu.Natomiast zacytuję im,a szczególnie
kieruję to do p.Gazrkiewicza cyt..."Nie ma sprzyjającego wiatru dla tego,kto nie wie dokąd płynie"..kon.cyt.Seneka
PS
Przypuszczam,że jeszcze kilka osób otrzymało taką informacje bo nagłówek rozpoczyna się "Panowie"
zch.
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-08-08, 13:47   

Jacek-50 napisał/a:
Chcę poinformować Panów,że otrzymałem informację od p.Gazarkiewicza,który przypisuje mi winę za spadek kolportażu "GWiR". .......


Moim skromnym zdaniem szukanie przez ZBŻZiOR WP winnych masowych rezygnacji z członkostwa i spadku prenumeraty GWiR pośród emerytów i rencistów wojskowych świadczy jedynie o miotaniu sie na oślep przez Zarząd Związku.
W moim piśmie do Prezesa gen, Rębacza po informacji, że Związek nie może być stroną, zaproponowałem:
1. Związek zwróci się do renomowanej kancelarii prawniczej o dokonanie analizy prawnej problemu.
2. Kancelaria opracuje POPRAWNE wnioski do WBE, Sądu I, II instancjii ew. kasacji do SN.
3. Opłatę za pracę kancelarii poniosą zainteresowani.
4. Związek wywiąże się tymi działaniami ze swoich obowiązków statutowych wobec członków.
5. Wpłynie to na pozycję Związku, Jego prestiż, zwiększy znacznie swoje szeregi o kolejnych członków ( "Co mi da Związek?"- pytanie zadawane przez nieżrzeszonych)

Jak należało się spodziewać odpowiedzi nie ma....
teraz dochodzi.....
6. zwiększy sie liczba prenumeratorów GWiR.
7. Czy koncepcja Prezsa budowy Domu Weterana dakej jest aktualna? Jeżeli tak .. to dla kogo skora większość członków kwalifikuje się do zapomogi socjalnej. ( miesięczny koszt pobytu ok. 4 000 PLN !!!!! (sic!!!!).
8. Jaki jest sens przyjmowania do Związku osób bez świadczeń wojskowych ????? Przecież to II kategoria członków bez prawa do jakichkolwiek świadczeń socjalnych ze strony Związku.
Mam nadzieję, że Zjazd zajmie się tymi sprawami a nie bezproduktywną dyskusją o nazwie Związku.
Jestem członkiem ZBŻŻ od 1986r, poważnie rozważającym dalsze członkostwo ( po Uchwale 7/2009 w sprawie składek członkowskich i stanowisku w w/w sprawie.

[ Dodano: 2009-08-10, 09:01 ]
Z chwilą wystąpienia do sądów każde odwołanie stało się indywidualną sprawą. Szansą ( ale tylko szansą) jest w przekonaniu Sądu, że w mojej indywidualnej sprawie Sąd powinien rozważyć konieczność zadania pytania prawnego do TK „Czy w kontekście zmian w systemie ubezpieczeń społecznych przepis art. 6 pkt. 1 Ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r., nr 8, poz. 66 z późn. zm.) w brzmieniu nadanym przez art. 159 Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity – Dz. U. z 2004 r., Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) jest zgodny z art. 30,31,32 i 64 ust. 1 i 2, 67 ust. 1 i 2 i ma zastosowanie po 01.10.2003 r. do mnie, który uzyskał prawo do waloryzacji świadczenia emerytalnego według ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin z 1972 r., utrwalonej przez art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej z 1993 r., w kontekście postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2008 r. sygn. akt. I BU 17/07 w identycznej rodzajowo sprawie oraz wyroku TK z dnia 1 kwietnia 2008 r. Sygn. akt SK 77/06." Jeżeli TK ( nadal w indywidualnej sprawie) odpowie pozytywnie - sąd orzeknie indywidualnie waloryzacje uposażeniową, jeśli negatywnie - otworzy drogę do ETPCz. Oczywiście: nasze odwołania i apelacje powinny byc ukierunkowane na zniweczenie praw nabytych. Nie można podtrzymywać, że ustawodawca nie zmienił nam zasad waloryzacji, tylko źli dyrektorzy WBE.

[ Dodano: 2009-08-10, 09:17 ]
Dziękuję Wszystkim Kolegom,
którzy odpowiedzieli na prośbę z dnia [ Dodano: 2009-07-12, 17:30 ] Ważne..... dotyczącą pomocy w opłacie adwokata do SN.
http://www.zmechforum.wxv.pl/topics50/23.htm

Mam nadzieję, że SN stanie na wysokości zadania i coś drgnie w naszej sprawie.

[ Dodano: 2009-08-11, 10:49 ]
150 tys. legitymacji emerytów i rencistów jest nieważne?
(IAR, dd/10.08.2009, godz. 23:56)

"Rzeczpospolita" pisze, że w 150 tysiącach nowych legitymacji dla emerytów i rencistów wojskowych nie ma jednego z wymaganych elementów - daty wydania. Emeryci i renciści obawiają się, że ich dokumenty są nieważne - dodaje gazeta.

Podpułkownik w stanie spoczynku Rudolf Kondycki napisał w imieniu swoim i kolegów skargę w tej sprawie do premiera Donalda Tuska i prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Jego zdaniem, MON powinien wymienić legitymacje na nowe, tak by spełniały wymogi prawne - pisze dziennik. Gazeta dodaje jednocześnie, że wielu byłych wojskowych nie ma jednak świadomości, że dostali legitymacje niezgodne z rozporządzeniem.

Prawnicy, z którymi rozmawiała "Rzeczpospolita" uspokajają, że dopóki odpowiedni organ - taki jak sąd administracyjny - nie stwierdzi, że te dokumenty są nieważne, muszą być akceptowane. MON zamierza tymczasem tak zmienić prawo, by zapis o dacie wydania dokumentu nie był wymagany. Według prawnika Antoniego Łepkowskiego, to skandal. Jego zdaniem, nie może być tak, że organy państwa ustalają prawo, a następnie, gdy popełnią błąd, to je zmieniają.

Nowe legitymacje zaczęto wymieniać w 2004 roku. Do tej pory wydano około 150 tysięcy dokumentów. Wymiana kosztowała około 25 tysięcy złotych.

[ Dodano: 2009-08-12, 08:03 ]
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ
z dnia 24 czerwca 2009 r.
w sprawie funduszu socjalnego dla emerytów i rencistów wojskowych oraz przekazywania środków funduszu socjalnego między wojskowymi organami emerytalnymi (Dz. U. z dnia 7 lipca 2009 r.)
§ 11. 1. Zwrotu kosztów opieki paliatywno-hospicyjnej świadczeniobiorcy albo członków gospodarstwa domowego, o których mowa w § 3, dokonuje się, jeżeli stan zdrowia chorego wynikający z nieuleczalnej, postępującej choroby, wymaga opieki i pomocy specjalistycznej.
2. Zwrot poniesionych kosztów opieki paliatywno-hospicyjnej w ciągu roku kalendarzowego nie może przekroczyć kwoty stanowiącej dziewięciokrotność najniższej emerytury.
3. Zwrot kosztów, o którym mowa w ust. 1, następuje na podstawie rachunku lub faktury.
§ 12. 1. Częściowy zwrot kosztów pobytu i leczenia świadczeniobiorcy albo członków gospodarstwa domowego, o których mowa w § 3, w sanatoriach, uzdrowiskach oraz zakładach rehabilitacyjnych przyznaje się w wysokości 10 % kwoty stanowiącej trzykrotność najniższej emerytury.
2. Częściowy zwrot kosztów, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się raz na dwa lata kalendarzowe na podstawie rachunku lub faktury, za jeden pobyt skierowany przez uprawnione podmioty, nie dłuższy niż 21 dni kalendarzowych.

Czyli możemy liczyć na dofinansowanie w wysokości ok. 200 zł

[ Dodano: 2009-08-18, 17:07 ]
Mundurowi na spocznij .....
kolejny paszkwil na nas emerytów i rencistów mundurowych.

Kolejny paszkwil na służby mundurowe w tygodniku Przegląd.
Szanowni Kolledzy artykuł Eugeniusza Januła i Izabeli Jakubek ,, Czas ukrócić przywileje żołnierzy i policjantów ‘’ wpisał się w ton coraz powszechniejszego narzekania i walki ze służbami mundurowymi, co niestety jest bardzo płytkim podejściem do wielu problemów związanych z tą tematyką. Niestety w artykule sprowadza się to do narzekania na emerytury służb mundurowych, które nie wiem dlaczego maja być kozłem ofiarnym decyzji podejmowanych przez cywilny nadzór nad tymi służbami.

http://www.przeglad-tygodnik.pl/

[ Dodano: 2009-08-19, 18:56 ]
Kilka zdań o autorze tej "publikacji". Żal d***e ściska, że napisał to były żołnierz.....
Eugeniusz Januła (ur. 11 stycznia 1948 w Bielsku-Białej) – polski polityk, nauczyciel i publicysta, poseł na Sejm II kadencji.

W 1975 ukończył studia na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego. Był zawodowym wojskowym, dosłużył się stopnia pułkownika.

W latach 1993-1997 sprawował mandat posła na Sejm II kadencji. Został wybrany w Sosnowcu z listy Unii Pracy. Ugrupowanie to opuścił w trakcie kadencji, współtworząc koło poselskie i niewielkie ugrupowanie pod nazwą Nowa Demokracja. Przewodniczy lokalnej organizacji pozarządowej Stowarzyszenie "Polska-Europa XXI", zajmuje stanowisko wiceprzewodniczącego Federacji Rezerwistów WP. Publikuje m.in. w "Przeglądzie".

[ Dodano: 2009-08-26, 18:41 ]
Informuję szanownych Kolegów po Almie i nie tylko o ciekawym artykule zamieszczonym na stronie Kongregacji Przemysłowo-Handlowej. Autor porusza w nim sprawę przeliczenia emerytom w 1994 roku wysługi za ponad 15 lat służby z poprzednich 3% za rok na 2,6% .
http://www.kph-oig.wroclaw.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=39&Itemid=66
Coraz więcej faktów i układa się obrazek Najważniejszego Urzędu ds wojny, który dba o swoich byłych pracowników.

[ Dodano: 2009-09-05, 15:44 ]
Szanowni Koledzy poszkodowni. Emeryci i renciści
W załączniu przesyłam Kolegom link strony, na której sa przedstawiane wazne rzeczy naszych roszczen - prosze się z nimi zapoznawac sukcesywnie w wydawanych komunikatach dotyczących naszej problematyki i podjętych działań.
Wasze dotychczasowe starania mimo wydanych negatywnych roztrzygnięć nie są wcale do odłozenia ad acta a wręcz przeciwnie, będa mogły być ponownie weryfikowane nawet gdy są juz prawomocne wyroki.
Nie wszyscy bowiem z was Koledzy wiedzą ,że nasze sprawy sa już w zaskarżone do Trybunału Konstytucyjnego krajowego jak równiez i do Trybunałów Międzynarodowych w Strasburgu i Luksemburgu.
Proszę o śledzenie naszych dążeń na ponizych stronach
http://www.kphoig.wroclaw.pl/dokumenty/komunikat_w_sprawie_egzekucji_komorniczych.pdf

Z powazaniem Piotr Zborowski

[ Dodano: 2009-09-13, 21:51 ]
Nowy wniosek do sądu o niezasądzanie opłat za czynności radcy prawnego WBE.
Wniosek mozna w swoim zakresie zmienić, uzupełnić itd. itp.
Wniosek ten jednak jest przydatny, tylko dla tych, co są jeszcze przed
procesem. Gdyby się jednak okazało, że któremuś z Kolegów sąd uwzględni ten wniosek, to bardzo prosze o pilne przesłanie informacji, bo na tej podstawie
pisalibyśmy wniosek do WBE o odstąpienie od pobierania tej opłaty.
Niektórzy Koledzy mają rozprawę 16.09. Czasu już pozostało b. mało.
Dlatego tym proponuję, aby na rozprawę przygotowali wniosek w 2 egz.
(trzeci dla siebie) i kiedy sąd zapyta co ma do dodania, to albo
odczytali i poprosili o dołączenie do akt sprawy, albo bez odczytywania
zgłosili sądowi wniosek, poprosili o dołączenie go do akt sprawy i
uwzględnienie go przy wyrokowaniu
pozdrawiam
jka

Rzeszów, ……….2009




SĄD APELACYJNY
III Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych
Sygn. akt. …………./09

35-001 Rzeszów
Al. Piłsudskiego 28



Wnioskodawca: …………………………..

………………………….

………………………….



Organ emerytalny: Wojskowe Biuro Emerytalne
ul. Konopnickiej 5
35-959 Rzeszów





WNIOSEK – PISMO PROCESOWE

na rozprawę w Sądzie Apelacyjnym
w dniu ……………. 2009 r.


Wysoki Sądzie

Wnoszę o:
1)niezasądzanie opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego na rzecz Wojskowego Biura Emerytalnego w Rzeszowie;
2)zasądzenie zwrotu opłaty sądowej w kwocie 30 zł uiszczonej do kasy Sądu Okręgowego przy wnoszeniu apelacji od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie.

Uzasadnienie:

Wniosek o zasądzenie opłaty za czynności radcy prawnego, Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Rzeszowie nazwał „kosztami zastępstwa procesowego” a zawarł go w treści Odpowiedzi strony pozwanej na apelację, przesłanej do Sądu i do wnioskodawcy.

Zasądzenie tej opłaty byłoby sprzeczne z postanowieniami art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167 poz. 1398) a także § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349) w zw. z art. 36 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 8 poz. 66).
Przytoczony powyżej przepis art. 100 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych stanowi, iż „strona w całości zwolniona od kosztów sądowych z mocy ustawy nie uiszcza opłat sądowych i nie ponosi wydatków, które obciążają tymczasowo Skarb Państwa. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości zaś w przywołanym powyżej przepisie nazywa wprost „opłatami” „opłaty za czynności radców prawnych przed organami wymiaru sprawiedliwości. Natomiast zapis w wojskowej ustawie emerytalnej stwierdza, że: „w sprawach świadczeń przewidzianych w ustawie osoby zainteresowane i organy emerytalne są zwolnione od wszelkich opłat”. Zatem emeryci i renciści są zwolnieni na mocy ustawy, przez co wymóg zawarty w przepisie art. 100 ust. 1 jest spełniony zapisem ustawy emerytalnej.

Wysoki Sądzie

Opłatę sądową w kwocie 30 zł uiszczoną do kasy Sądu Okręgowego przy wnoszeniu apelacji od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie byłem zmuszony wnieść przy składaniu apelacji pod rygorem jej nie przyjęcia. Przez niespełnienie tego wymogu byłbym pozbawiony konstytucyjnego prawa dochodzenia roszczeń przed wymiarem sprawiedliwości.
Uważam, że żądanie tej opłaty było pozbawione podstaw prawnych. Przemawiają za tym przywołane powyżej przepisy, za wyjątkiem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, które przytoczyłem argumentując bezzasadność żądania opłaty za czynności radcy prawnego. Wynika to też z treści art. 2 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych stwierdzającego, że koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki.
Ustawodawca zapisem art. 36 ustawy emerytalnej miał na celu zapewnienie tej słabszej stronie procesu (emerytom i rencistom) konstytucyjnej zasady dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Niewątpliwie zapewnienie to obejmuje w zakresie opłat sądowych postępowanie do prawomocnego jego zakończenia. Obejmuje również opłaty za czynności radców prawnych.

Odczuwa się jednak brak w tej sprawie powszechnego stanowiska judykatury a także zupełne pominięcie problemu przez doktrynę, co czyni lukę w jednoznacznej interpretacji zagadnienia prawnego. Można jedynie uważać, że skoro ustawodawca tej sprawie nadał odpowiednią rangę i poświęcił temu zagadnieniu oddzielny artykuł w ustawie, to zapewne uznał, że emeryt aby mógł skutecznie dochodzić swoich praw powinien być zwolniony z wszelkich opłat. Nie ma podstaw prawnych – zdaniem wnoszącego apelację – aby tego zapisu ustawowego nie stosować również do opłat za czynności radców prawnych a także do opłat sądowych.
Takie stanowisko ustawodawcy jest zgodne z prawem europejskim, a w szczególności z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. zmienionej następnie protokołem nr 3,5 i 8 oraz uzupełnioną Protokołem nr 2.

Wysoki Sądzie

W sprawie żądania przez organ rentowy opłat za czynności radców prawnych sporo uwagi poświęciłem w dołączonych do apelacji pismach procesowych.
Podtrzymuję je w całej rozciągłości.
Proszę aby Wysoki Sąd uwzględnił je przy wyrokowaniu jako wnioski dowodowe i na podstawie powyżej przytoczonych przepisów prawa nie zasądzał opłaty za czynności radcy prawnego organu emerytalnego.
Proszę również o uwzględnienie wniosku dotyczącego zwrotu nienależnie pobranej opłaty sądowej i nakazanie zwrotu tej opłaty w kwocie 30 zł.
………………………………

[ Dodano: 2009-09-15, 19:28 ]
Wiadomość od Kolegi z Krakowa
Szanowni Koledzy.
Jestem po rozprawie. Na wokandzie 11 spraw jedynie moja był przeciwko WBE. Część swoich wniosków podtrzymałem, niektóre rozszerzyłem, jeden nieco zmieniłem. Sąd odroczył rozprawę, bo uznał, że do moich pism i wniosków do protokołu rozprawy musi ustosunkować się druga strona – dyrektor WBE. Gdy próbowałem oponować, Wysoki Sąd powołał się na przepisy procedury. Moje odwołanie nie jest „wzorcowe”. Ma zupełnie inne założenia. Jego istotę „wymądrzałem” już dawno temu Jeszcze przed ukazaniem się artykułu dr K. Ślebzaka. Jego artykuł upewnił mnie o słuszności moich założeń i nieuchronnej katastrofie odwołań i apelacji „wzorcowych”, zarzucających dyrektorom WBE naruszenie prawa materialnego (czyli przestępstwo).
Z dzisiejszego wystąpienia przed Sądem, cyt:
„Szczegółowe uzasadnienie jest opisane w moich pismach procesowych. Dołączyłem również artykuł autorstwa dyrektora Biura Studiów i Analiz SN dr Krzysztofa Ślebzaka pt. „Konstytucyjne aspekty waloryzacji emerytur wojskowych”. Dodatkowo przytoczę jedynie zapis z EUROPEJSKIEJ KARTY SPOŁECZNEJ sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961 r.(ratyfikowanej Dz. U. z dnia 29 stycznia 1999 r. Nr 8 poz. 67) Artykuł 32. Stosunek pomiędzy Kartą a prawem wewnętrznym lub umowami międzynarodowymi.
Postanowienia niniejszej Karty nie naruszają postanowień prawa wewnętrznego lub jakichkolwiek dwustronnych lub wielostronnych traktatów, konwencji lub porozumień już obowiązujących lub które wejdą w życie, zgodnie z którymi osoby chronione byłyby traktowane w sposób korzystniejszy.A contrario: wprowadzanie postanowień prawa wewnętrznego w sposób niekorzystny dla osób chronionych Kartą narusza jej postanowienia. Dla porównania cezura 1.10.2003 r. – data przywrócenia odrębnego ( istniejącego w Polsce od 1923 r.) systemu zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych i ich rodzin oraz pozostawienie niezmienionego art. 6.
Wysoki Sądzie.
To ustawodawca naruszył ratyfikowane Konwencje dotyczące praw społecznych i obywatelskich. Zwróciłem się z tym do Rzecznika Praw Obywatelskich. Po wielomiesięcznym oczekiwaniu w czerwcu br. otrzymałem odpowiedź, cyt.: „… Odnosząc się do zmiany sposobu waloryzacji świadczeń „mundurowych” uprzejmie informuję, że problem ten był przedmiotem rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, który uznał przepis zmieniający sposób waloryzowania świadczeń za zgodny z Konstytucją RP. W tej sytuacji Rzecznik nie może ponownie kierować analogicznego wniosku do TK. ….” Na życzenie Wysokiego Sądu mogę dołączyć do akt sprawy pełną odpowiedź. ( Sąd zezwolił na dołączenie odpowiedzi RPO). Tym samym pozostało mi dochodzić swoich praw przed sądem, z pełną świadomością, że dyrektor WBE w ……. nie mógł zastosować derogowanego art. 6 ustawy z 10 grudnia 1993 r. o systemie zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych i ich rodzin po jego zmianie przez art. 159 ust. 1 Ustawy o FUS. Może to jednak uczynić Wysoki Sąd. W swoich pismach procesowych przytoczyłem część postanowień i wyroków TK i SN, uprawniających do tego Wysoki Sąd bez wchodzenia w kompetencje Trybunału Konstytucyjnego.”
W przypadku negatywnych wyroków mogę pisać skargę do Trybunałów międzynarodowych, nie zmieniając ani słowa ze swojego stanowiska. W dalszym ciągu podtrzymuję wielokrotnie prezentowane przeze mnie zdanie: każda sprawa indywidualna jest inna i nie można do wszystkich opracować jednego wzorca. Dlatego też nie publikuję całości, bo zawiera ona osobisty stan faktyczny, którego nie zamierzam upubliczniać, a ma on duże znaczenie w indywidualnej sprawie. Zaś skutki jednego wzorca ponoszą Koledzy do dziś. Zawsze podkreślam, że „ niezbadane są wyroki… nie tylko Boskie).

[ Dodano: 2009-09-16, 18:59 ]
Pismo RPO do Premiera.
http://www.rpo.gov.pl/pliki/12526673460.pdf
Sądzę, że czeka nas wkrótce zmiana ustawy emerytalnej. Będzie tez próba zatuszowania ewidentnych błędów ustawodawcy i TK, poczynionych w tworzeniu i utrzymaniu obowiązujących dzisiaj przepisów emerytalnych. Myślę także, iż należy się liczyć najpierw z uprzedzającą batalią propagandową nt. „przywilejów” itp. przed podjęciem dalszych niekorzystnych zmian dla starych emerytów. W tej sytuacji rodzi się pytanie o szanse wygrania naszej sprawy. Sprawy zaszły na tyle daleko, iż nie można się już wycofać.
Zwróćcie uwagę, że RPO w swym piśmie nie zauważa sędziów jako grupy objętej odrębnym systemem ubezpieczeń społecznych.

[ Dodano: 2009-09-17, 21:47 ]
Głos w dyskusji komentarz do pisma RPO do Premiera
Z zainteresowaniem przeczytałem pismo Rzecznika Praw Obywatelskich /dalej RPO/ (Nr RPO 584481-III/08/LN z dnia 11.09.2009 r.) skierowane do Prezesa Rady Ministrów, a dotyczące „konieczności szybkiego wdrożenia zmian
w systemie emerytalnym służb mundurowych”. Moje zainteresowanie zdecydowanie spadło po przeczytaniu pisma w całości. Moim zdaniem RPO wpisał się tym pismem w nurt taniego populizmu. W czyim imieniu RPO wystąpił? A może na czyje zlecenie?
Zgodnie z ustawą z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U. z 2001 r. Nr 14, poz. 147 ze zm.) RPO jest zobowiązany występować w imieniu wszystkich obywateli, ale też oceniać poruszane problemy w ujęciu całościowym, a nie tylko wycinkowym. Wystąpienie RPO jest przykładem klasycznego działania „pod publikę” zgodnie z którym ostatnio w dobrym tonie jest „dokopanie” mundurowym. Wystąpienie opiera się na danych niezweryfikowanych, trudnych do sprawdzenia.
W treści swego pisma RPO stwierdza, że istnieją odrębne systemy emerytalne górników, rolników i służb mundurowych, zaś domaga się jedynie uporządkowania zasad przechodzenia na emeryturę służb mundurowych. Powoływanie się na rozwiązania prawne stosowane w armiach NATO i krajów UE jest też chwytem marketingowym, ponieważ dostępne w Internecie analizy pochodzą z początku lat 90-tych i nie zawierają pełnej informacji o całościowych rozwiązaniach w odniesieniu do tych służb. Dotyczy to zarówno uposażenia jak i świadczeń socjalnych.
RPO dobrze wie, że nie ma obecnie klimatu do „majstrowania” przy emeryturach rolniczych /KRUS/, bo nie pozwoli na to koalicjant z PSL-u. Nie można ruszyć innych grup społecznych /górnicy, hutnicy, nauczyciele, służba zdrowia itd./, bo „poległ” na tym niejeden rząd. Jako czynny prawnik RPO przezornie nie wspomina o bliskiej sobie grupie zawodowej jaką stanowią sędziowie i prokuratorzy.
Od pewnego czasu obserwuje się nagonkę medialną skierowaną przeciwko „mundurowym”. Puszczane są w obieg mity, które nie znajdują pokrycia w rzeczywistości. Ale „ciemny lud wszystko kupi”. Czy na pewno?
Solą w oku RPO jest możliwość przejścia na emeryturę w służbach mundurowych już po 15 latach służby. Nie wspomina jednak, że zainteresowany uzyskuje wówczas prawo do 40% uposażenia z ostatnio zajmowanego stanowiska. Dużo to, czy mało? Ilu „mundurowych” korzysta z tego „przywileju”? Czy jest to problem rzeczywisty, czy sztucznie nadmuchany? Jaka jest wartość użyteczna takiej emerytury? Jak wysoko w strukturach „mundurowych” można zajść po 15 latach służby? Pytania można mnożyć.
Rzecznikowi jednocześnie nie przeszkadza, że sędzia do końca swego żywota nie dostąpi możliwości przejścia na emeryturę /w powszechnym rozumieniu tego słowa/. W świetle obowiązującego prawa jest to niemożliwe. Dlaczego? Ano dlatego, że sędzia zgodnie
z ustawą prawo o ustroju sądów powszechnych, przechodzi w stan nieczynny. Co to znaczy? Tylko tyle i aż tyle, że sędzia nie otrzymuje emerytury, tylko uposażenie analogiczne do uposażenia jakie otrzymuje jego następca na ostatnio zajmowanym stanowisku. A przecież nie wykonuje zawodu! Jak praktycznie i skutecznie rozwiązano problem waloryzacji! Wystarczyła dobra znajomość procedury prawnej. W ocenie mundurowych jest to cwaniactwo, a może kuglarstwo? Zabezpieczenie jest mocne, bo poparte wyrokiem TK /sygn. akt K. 30/99/.

[ Dodano: 2009-09-24, 08:30 ]
Z ostatniej chwili.
Trybunał w Strasburgu (ETPCz) potwierdził przyjęcie i zarejestrowanie Skargi od naszego "partyzanta". PRZYJĄŁ I ZAREJESTOWAŁ!!! Czyli, że nie odrzucił ani pod względem merytorycznym, ani też pod względem formalnym!!!

[ Dodano: 2009-09-24, 08:35 ]
Nasz Kolega ( jeden z inicjatorów naszej "walki" z WBE ) .......
Kończę opracowywanie Skargi Konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego w Kraju (w niej analogia do "uchwały siedmiu samurajów" w sprawie sędziów, która to uchwała jednoznacznie określa, że przepisy ustawy o FUS z dnia 17 grudnia 1998 roku nie obejmują tych rodzin sędziów, którzy nabyli uprawnienia do świadczeń przed 1 stycznia 1999 roku). Tę Skargę złoże równolegle ze skargą do ETPCz.

[ Dodano: 2009-09-27, 10:25 ]
Sprawa kosztów zastępstwa procesowego......

Z otrzymanej poczty mailowej.

Dla jasności sprawy przedstawiam całość uzasadnienia dotyczącego kosztów zastępstwa procesowego z mojego wyroku:
„O kosztach zastępstwa procesowego, sąd orzekł w oparciu o treść art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 11 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 'roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2002 roku, nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zasądzając zwrot kosztów zastępstwa Sąd miał na względzie nakład pracy pełnomocnika, który uzasadniał przyznanie mu dwukrotności stawki minimalnej (tj. 60,00 złotych) określonej w wyżej wymienionym rozporządzeniu. Wskazać przy tym należy, że wprawdzie zgodnie z art. 36 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy wojskowi zwolnieni są od obowiązku ponoszenia opłat, jednak do tych nie zaliczają się koszty wynagrodzenia radcy prawnego. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2005r., nr 167, poz. 1398 ze zm.) opłaty, obok wydatków, należą do kategorii kosztów sądowych. Stosownie natomiast do art. 100 ust. 1 ustawy, zwolnienie od kosztów sądowych (również z mocy ustawy) polega na tym, że strona nie uiszcza opłat sądowych i nie ponosi wydatków, które obciążają tymczasowo Skarb Państwa. Koszty procesu poniesione przez przeciwnika nie należą ani do kategorii opłat, ani tym bardziej do kategorii wydatków (a contrario art. art. 3 i 5 w/w ustawy), tym samym należało uznać, że żołnierze zawodowi nie są zwolnieni od ich ponoszenia. Wreszcie przytoczyć należy art. 108 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, który jednoznacznie wyklucza zwolnienie strony z obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi z powodu zwolnienia jej od ponoszenia kosztów sądowych (tak na podstawie ustawy, jak i postanowienia sądu). To rozróżnienie spowodowane jest tym, że opłaty obciążają Skarb Państwa, który w pewnych - ściśle określonych ustawą - sytuacjach może zwolnić daną kategorię osób z obowiązku ich ponoszenia.”

[ Dodano: 2009-10-06, 08:20 ]
Informacja z Warszawy:
"....informuję, że w Warszawie powstało bezpłatne biuro prawniczeudzielające porad w zakresie procedur i wystąpień do Trybunału w Strasburgu.
Podaje adres:
Biuro Informacji Europy
Al. Niepodległości 22 p. 202
02-653 Warszawa
>Biuro jest czynne we wtorki, środy i czwartki w godz. 12.30 - 17.00
tel. 022 - 845 20 84
Ostatnio zmieniony przez Zdzislaw Stachu 2009-10-13, 20:15, w całości zmieniany 1 raz  
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-10-22, 15:18   

Z poczty mailowej........

SN w postanowieniu ( w identycznej rodzajowo sprawie) I BU 17/07 z dnia 23 lipca 2008 r odrzucając skargę kasacyjną na podstawie art. 4248 § 2 kpc, uznał ją za wyjątek z art. 4241 § 2 kpc, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. (Podobno jest drugie takież postanowienie - już z 2009 r. , ale go nie spotkałem. Koledzy, którzy są adresatami tych postanowień pewnie uznali, że nie warto się nimi dzielić na forum.) Sądy znają te postanowienia, mogą skierować pytanie do TK, ale raczej tego nie zrobią. Dlatego doradzam Kolegom, by w sądach mocno artykułowali to postanowienie oraz poniższą argumentację (żeby później wykorzystać).

Konstytucja RP w art. 67 ust. 1 pozostawia ustawodawcy zwykłemu zakres i formy zabezpieczenia społecznego, ale w żadnym artykule nie daje mu prawa do arbitralnego jego kształtowania i nie uzależnia od społeczno-ekonomicznych czy politycznych uwarunkowań państwa (analogicznie: Sądom i Trybunałom w zakresie stosowania prawa).
Proszę więc Wysoki Sąd o rozważenie konieczności zadania stosownego pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w mojej sprawie.
Konwencja o ochronie praw i wolności obywatelskich uznaje czasowe ograniczenia praw, dlatego określona przez samego ustawodawcę cezura 1.10.2003 r. jest kończącą to ograniczenie. W podobny sposób przedstawia problem K. Ślebzak (Dyrektor Biura Studiów i Analiz SN) w artykule „Konstytucyjne aspekty waloryzacji emerytur wojskowych” – WPP nr 1 z 2009 r. str. 68-74. I nie jest to idealne modelowe rozwiązanie, do którego ustawodawca powinien dążyć. Ponadto odwołuję się do Konwencji nr 102 MOP, Europejskiej Karty Społecznej oraz podpisanego przez Prezydenta RP Traktatu Lizbońskiego, a szczególnie do powszechnej w tym zakresie praktyki w państwach UE, a w szczególności w państwach NATO. Różnicowanie w dochodzeniu do pełnej wysokości w niektórych państwach uzależnia się od osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego w danym państwie (a np. w Szwecji waloryzacja emerytur wojskowych jest na zasadach powszechnych, ale tam zasadą powszechną jest waloryzacja uposażeniowa).

Moim zdaniem ( i nie tylko moim, takie samo zdanie prezentuje wymieniony wyżej K Ślebzak)- ktoś z nas dobije się do TK albo ETPCz. Dopiero wtedy może uzyskać korzystne dla siebie rozwiązanie. Jednak cały aparat sprawiedliwości państwa zrobi wszystko, by do tego nie dopuścić, bo to korzystne rozstrzygnięcie może pociągnąć za sobą, jeśli nie rewizję wyroków, opartych na postanowieniu TK 4/99 to możliwość skutecznego zaskarżenia pierwszej nieprawomocnej decyzji waloryzacyjnej ( będziemy ich mieli sporo, jak długo pożyjemy). Przecież wszystkie sądy w kraju wydają niekorzystne dla nas wyroki przywołując się na TK 4/99. Tym sposobem ustawodawca nie uniknie generalnego rozwiązania problemu waloryzacji.
Wystąpienie do TK i ETPCz wiąże się z dość poważnymi kosztami. Nie wiem czy wielu będzie na nie stać, bo i w TK i w ETPCz nie ma pewności wygranej – jest tylko szansa. Na dodatek - może to potrwać dobrych kilka lat. Pewnie wielu nie zdąży. Nadal podziwiam krótkowzroczność i milczenie aktualnych czynnych żołnierzy zawodowych. Czyżby czekali, aż my- emeryci załatwimy to za (dla nich?).
Inny problem: po artykule dr. K. Ślebzaka w żadnym z czasopism prawniczych nie ukazał się artykuł krytykujący jego tezy. Żaden z sędziów TK nie broni postanowienia TK 4/99, żaden prawnik z MS czy MON ani żaden radca prawny WBE. Radca prawny, jeśli krytykuje artykuł, to tylko w sądzie na rozprawie i w odpowiedzi na przytoczenie go przez emeryta. Jest to doskonały sposób na zamknięcie ust autorowi: bo nie będzie on polemizował ze swoimi własnymi tezami. A pewnie już teraz mógłby dużo więcej napisać.
Nie należy też lekceważyć zastępców procesowych: to są prawnicy z doświadczeniem, potrafią bronić swoich pracodawców, i bronią.

Oprócz wymaganej różnicy w 12-miesięcznym świadczeniu podałbym całą stratę ze zmiany mechanizmu waloryzacji od 1.10.2003 r., uznając, że ustawodawca miał prawo do czasowego odraniczenia nawet praw nabytych ( nie tylko maksymalnie ukształtowanych ekspektatyw). Wprowadził to ograniczenia od 1.1.1999, przywrócił odrębny system zaopatrzenia emerytalnego od 1.10.2003, a nie zmieniając art. 6 naruszył przepisy Konwencji o ochonie praw i wolności obywatelskich oraz Europejskiej Karty Społecznej.
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-10-25, 22:03   

Przesyłam opracowany przez Kolegę Tofka wniosek dowodowy do odwołania w sądzie I-szej instancji i lub do apelacji.
Wniosek przydatny tylko dla tych z KOLEGÓW, którzy są przed odwołaniem, bądź apelacją. Wniosek można złożyć (przesłać) albo do biura podawczego sądu, albo jeśli brak już czasu bezpośrednio na rozprawie, prosząc o dołączenie do akt sprawy i uwzględnienie w procedowaniu. Gdyby Sąd nie chciał przyjąć, to trzeba wyraźnie wskazać, iż każdy Sąd powinien z urzędu zbadać sytuację jaką przedstawiam, tzn. sprawdzenie legitymacji procesowej pozwanego. Gdyby jednak, mimo tego sąd odmówił przyjęcia, to trzeba wnioskować aby sąd to zaprotokołował i poprosić o
odpis protokołu z rozprawy. NIE DAĆ SIĘ ZASTRASZYĆ.
Jest to nowa sytuacja prawna i sądy mogą dążyć aby tego wcale nie przyjmować i nie
rozpatrywać. Szczególnie sąd apelacyjny może powiedzieć, iż rozpatruje
sprawę w granicach wyroku sądu I-szej instancji. Trzeba wtedy powiedzieć, że każdy sąd ma obowiązek zbadać prawo strony do występowania przed sądem.
Przykro, że tak późno i nie wszyscy już mogą z tego skorzystać.

Dnia ………………………………………….

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych
w ………………………………………..

Powód: ………………………………………………………..
Pozwany: Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego
w …………………………………
Sygn. Akt: ………………………………………………

Pismo procesowe wnioskodawcy

Wnoszę o rozszerzenie odwołania o:
- przedłożenie do akt postępowania dokumentów potwierdzających posiadanie
przez pozwanego biernej legitymacji procesowej,
- uzupełnienie postępowania poprzez dołączenie do akt podstaw faktycznych do
wydanych decyzji emerytalnych,

Uzasadnienie:

W czasie przejścia na emeryturę, ustawodawca a następnie Minister Obrony Narodowej wyraźnie określili warunki jakim ma odpowiadać decyzja emerytalna. Decyzja taka ma zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. W moim przypadku organ emerytalny we wszystkich decyzjach nie podawał uzasadnienia faktycznego, a w decyzjach mających wpływ na wysokość emerytury również uzasadnienia prawnego do czego zobowiązał go art. 6 par. 1 i 2 wojskowej ustawy emerytalnej. Swoim postępowaniem organ emerytalny naruszył w rażący sposób prawo, bez względu czy nastąpiło to z jego inicjatywy, czy też braku stosownej decyzji w tym zakresie od swoich przełożonych, co jest w rażącej sprzeczności z intencją ustawodawcy. W ten sposób bowiem doprowadził do zaniżenia kwoty bazowej mojej emerytury, na dzień 1 stycznia 1999 r. przez co znacznie obniżone były dalsze kwoty waloryzacyjne dokonywane procentowo wg ustawy FUS, gdyby taką waloryzację w stosunku do mnie Wysoki Sąd orzekł. Nie będę powtarzał ponownie o co wnosiłem we wniosku o ponowne naliczenie emerytury oraz w odwołaniu. Chcę możliwie bardziej je skonkretyzować i uzupełnić. Jak już wspomniałem na wstępie, decyzje waloryzacyjne naliczające moją emeryturę wydawane były z rażącym naruszeniem prawa, mojego prawa. Polegało to na tym, że nie wiadomo było dla świadczeniobiorcy jaka podstawa faktyczna była powodem jej zmiany. Podstawą faktyczną była, bowiem zmiana uposażenia w wojsku. Stosownie do woli ustawodawcy organ emerytalny miał obowiązek je podawać. Emeryt był z tego powodu pozbawiony jakiejkolwiek możliwości sprawdzenia zasadności naliczenia emerytury, oraz terminu dokonania tych czynności.
Oczywistym jest, iż decyzje organu rentowego muszą być wydane w formie decyzji administracyjnej w rozumieniu kpa. Aby takie decyzje mogły być wydane, co nie trzeba nawet dowodzić w tym procesie muszą pochodzić od organu administracji publicznej, którym Pan Dyrektor nie jest, a wcześniej Wojskowe Biuro Emerytalne też nigdy takim organem nie było. Jedynym organem administracji publicznej na naszym terenie jest Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego a dawniej Wojewódzki Sztab Wojskowy (WszW) i właśnie decyzją administracyjną WszW została mi ustalona moja emerytura, zasady jej waloryzacji i wypłaty. Decyzje administracyjne tego organu wydane w stosunku do mnie były prawomocne i ostateczne i mogą być wzruszone przez organy ustawowo do tego powołane. Prawo administracyjne w szerokim aspekcie określa zasady zmian, unieważnienia, wydawania nowych decyzji administracyjnych przez organ administracji publicznej. Czy takim organem w sensie prawnym jest Pan Dyrektor WBE a wcześniej Wojskowe Biuro Emerytalne w ………, który dokonał zmian moich decyzji administracyjnych? Odpowiedź na to pytanie jest znane pozwanemu, ale nigdy w toczącym się postępowaniu emerytalnym przed sądem I-szej instancji nie było ujawniane a wręcz ukrywane przez pozwanego.
Ustawa o Radzie Ministrów dopuszcza tworzenie przez naczelne organy administracji państwowej dla wykonywania swoich zadań, organów administracji publicznej i jest to poza dowodzeniem.
Ustawodawca w ustawie z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej w art. 1 pkt. 1 potwierdza iż Minister ON jest naczelnym organem administracji państwowej w dziedzinie obronności Państwa i to również nie wymaga dowodzenia. Organem administracji publicznej utworzonej przez MON był uprzednio Wojewódzki Sztab Wojskowy, a obecnie jest Szef WSzW. I tylko ten organ może wydawać decyzje administracyjne w rozumieniu kpa. Dawniej Wojskowe Biuro Emerytalne a obecnie Dyrektor tego biura nigdy nie było ani obecnie nie jest organem administracji publicznej, nie jest z mocy samego prawa, tym samym nie ma żadnych kompetencji, jak również uprawnień do wydawania aktów administracyjnych o jakich jest mowa w decyzjach emerytalnych. Na podstawie ustawy o urzędzie Ministra Obrony Narodowej, Minister Obrony Narodowej zarządzeniem MON nr 40/MON z dnia 22 listopada 2006 r., które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2007 r. nadał Ministerstwu Obrony Narodowej Regulamin organizacyjny – będący strukturą organizacyjną ministerstwa. Wcześniej podobne zarządzenia również były wydawane. Stosownie do rozdziału 5 utworzone zostały komórki organizacyjne w tym ministerstwie, a mianowicie: w par. 33 Departament Spraw Socjalnych, który realizuje między innymi zadania związane z wojskowym systemem emerytalnym, w tym określa zasady funkcjonowania podległych jednostek organizacyjnych: wojskowych biur emerytalnych i określa zasadnicze kierunki w dziedzinie wojskowego systemu emerytalnego, prowadzenia działalności kontrolnej w tych biurach, koordynowanie dochodów i wydatków WBE. Stosownie bowiem do wewnętrznej organizacji MON - Wojskowe Biuro Emerytalne nie jest samodzielną jednostką organizacyjną. W wydanych rozporządzeniach MON dotyczących wojskowych biur emerytalnych nie ma nawet najmniejszej wzmianki, aby wojskowe biura emerytalne posiadały jakąkolwiek osobowość prawną i były upoważnione do wydawania decyzji administracyjnych o jakich mówi kpa. Również ustawodawca w ustawie o zaopatrzeniu emerytalno-rentowym żołnierzy i ich rodzin oraz w nowelizacji do tej ustawy nigdy nie użył terminu, iż decyzje muszą być wydawane w formie aktu administracyjnego, muszą jedynie zawierać określone w przepisach kpa dane, takie jak podanie podstawy faktycznej i prawnej - co nie znajdowało się w tych decyzjach.
Ponieważ stosownie do wewnętrznej organizacji Ministerstwa Obrony Narodowej - Wojskowe Biuro Emerytalne w …………….wchodzi w skład ministerstwa, to tym samym nie może być samodzielnym podmiotem praw i obowiązków. Minister ON przytoczonym powyżej zarządzeniem - par. 32 utworzył Departament Prawny, któremu między innymi powierzył: pkt. 1
zapewnienie zastępstwa prawnego, pkt. 1 ppkt. 6 wykonywanie zastępstwa prawnego przed sądami, trybunami i innymi organami orzekającymi.
Ustawodawca w każdej sprawie wręcz nakazuje dla sądów każdej instancji ustalenie, czy strony posiadają procesową a więc uprawnienia do występowania w charakterze strony. Sąd I-szej instancji takich ustaleń dotychczas nie poczynił. Ja posiadam legitymację procesową czynną, to znaczy, iż mam uprawnienie do występowania w charakterze powoda i dowodu w tym zakresie nie jest konieczne prowadzenie. W jakim charakterze występuje pozwany?
Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w ………………… nie jest organem administracji publicznej, bowiem takich uprawnień, ani też takiego statutu nikt mu nie nadawał, ani też nie otrzymał ich z mocy ustawy. Nie jest też wyodrębnionym organem MON wyposażonym do wydawania aktów administracyjnych, bowiem również minister ON nie nadał mu takich uprawnień. Nie jest też upoważniony do reprezentowania i występowania przed sądem I-szej instancji, bowiem nie wynika tak z wewnętrznej organizacji Ministerstwa Obrony Narodowej. W tym celu, bowiem został powołany Departament Prawny, który nie udzielił żadnej cesji swych uprawnień dla komórki Departamentu Socjalnego, w skład której wchodzi wojskowe biuro emerytalne.
Dlatego wnoszę aby Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego przedłożył przed Wysokim Sądem dokumenty uprawniające go do występowania w tym procesie w charakterze strony - wykazał posiadanie biernej legitymacji procesowej i stąd mój wniosek jest uzasadniony.

Przez fakt wyposażenia wcześniej Wojskowego Biura Emerytalnego a obecnie Pana Dyrektora tego biura w pieczątki: nagłówkową i podpisową oraz centralnie zaopatrzenie w druki decyzji nie oznacza to, iż nabył prawa organu administracji publicznej lub innego organu uprawnionego do wydawania decyzji administracyjnych oraz reprezentowania przed sądem.

Takim działaniem Pan Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wprowadził w błąd świadczeniobiorcę, że otrzymuje on decyzje administracyjne w sprawie swojej emerytury, gdy tymczasem wydawane dokumenty takiej mocy prawnej nie posiadały i nie posiadają. Nie potwierdził tez takiego uprawnienia przed Wysokim Sądem.

Praktyka orzecznicza jaka stosowana jest obecnie, powinna być oparta na polskim prawie stanowionym. To że wcześniej sąd I-szej instancji nie badał posiadania biernej legitymacji procesowej, nie oznacza to automatycznie, że strona ją posiadała i posiada ją nadal lub ją nabyła.

Ja, będąc stroną w tym postępowaniu mam prawo przedłożyć dowody i zgłosić taki wniosek w każdym stadium postępowania i przed każdym sądem, a konstytucyjnym obowiązkiem sądu każdej instancji jest jego rozpatrzenie.

Mój wniosek jest uzasadniony i z tej przyczyny, że na każdej stronie procesu ciąży obowiązek wykazania legitymacji procesowej, a ja taki obowiązek wykonałem. Dlatego wnoszę aby Wysoki Sąd zobligował stronę przeciwną do wykazania poprzez dowody lub prawo, iż posiada bierną legitymację procesową, bowiem przedłożone przeze mnie dowody, które są znane stronie przeciwnej- świadczą iż strona ich nie posiada a poprzez występowanie w tym procesie wprowadziła w błąd Wysoki Sąd.

Odnosząc się do kosztów zastępstwa procesowego, to chcę tylko dodać, że ustawodawca zwolnił mnie od ich ponoszenia w tej sprawie, a ponadto pozwany zapewnił mnie pisemnie iż odwołując się od jego decyzji nie ponoszę żadnych opłat, a stosownie do obowiązującego prawa (art. 36 wojskowej ustawy emerytalnej) rozciągają się one na postępowanie przed sądem I-szej instancji, sądem apelacyjnym i postępowaniem egzekucyjnym. Skoro pozwany pisemnie (w każdej decyzji) mnie zapewnił, że odwołanie jest wolne od wszelkich opłat to tym samym pozbawił się żądania zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego i nie potrzeba udowadniać, że koszty zastępstwa procesowego wchodzą w skład wszelkich opłat. Ponieważ Wojskowe Biuro Emerytalne w …………………… nie jest prywatną firmą a częścią składową MON, powinno stosować się do przepisów tego resortu, który jednoznacznie określa zasady postępowania przed sądami, przepisy ministra nie przewidują innego zastępstwa przed Wysokim Sądem jak tylko przez radców prawnych Departamentu Prawnego Ministerstwa Obrony Narodowej.

Organ emerytalny w swoich uzasadnieniach powołuje się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego K-4/99 z dnia 20 grudnia 1999 r. Ja natomiast wnoszę aby sąd w wyrokowaniu uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego SK-27/02 z dnia 27 stycznia 2003 r. Jest on, bowiem adekwatny do mojej sytuacji faktycznej i prawnej i sankcjonując w sposób nie budzący wątpliwości istnienia w Polsce dwóch systemów emerytalnych, pierwszy z przed 31 grudnia 1998 r. do którego ja należę, oraz drugi po tej dacie. Wyrok ten ma doniosłe znaczenie, bowiem rozstrzyga wszelkie wątpliwości w zakresie stosowania prawa emerytalno-rentowego w szerokim pojęciu.

Wskazując na powyższe wnoszę o uwzględnienie mojego zarzutu braku biernej legitymacji procesowej po stronie pozwanej oraz moich wniosków zawartych w odwołaniu i wydanie sprawiedliwego wyroku w tej sprawie.


Wnoszę o dołączenie do akt niniejszego postępowania powyższego dokumentu wraz z załącznikami oraz o wydanie dla mnie protokołu rozprawy:


Załączniki:
1.Ustawa z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej.
2.Zarządzenie MON nr 40/MON.
3.Regulamin Organizacyjny MON.
4.Rozporządzenie MON z dnia 9 grudnia 1994 r.
5.Rozporządzenie MON z dnia 29 października 2002 r.
6.Rozporządzenie MON z dnia 23 lutego 2004 r.
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-10-25, 22:07   

Do Sądu II instancji

Dnia ………………………………………….

Sąd Apelacyjny
w ………………………………………..

Powód: ………………………………………………………..
Pozwany: Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego
w …………………………………
Sygn. Akt: ………………………………………………

Pismo procesowe wnioskodawcy

Wnoszę o rozszerzenie apelacji o:
- przedłożenie do akt postępowania dokumentów potwierdzających posiadanie
przez pozwanego biernej legitymacji procesowej,
- uzupełnienie postępowania poprzez dołączenie do akt podstaw faktycznych do
wydanych decyzji emerytalnych,

Uzasadnienie:

W czasie przejścia na emeryturę, ustawodawca a następnie Minister Obrony Narodowej wyraźnie określili warunki jakim ma odpowiadać decyzja emerytalna. Decyzja taka ma zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. W moim przypadku organ emerytalny we wszystkich decyzjach nie podawał uzasadnienia faktycznego, a w decyzjach mających wpływ na wysokość emerytury również uzasadnienia prawnego do czego zobowiązał go art. 6 § 1 i 2 wojskowej ustawy emerytalnej. Swoim postępowaniem organ emerytalny naruszył w rażący sposób prawo, bez względu czy nastąpiło to z jego inicjatywy, czy też braku stosownej decyzji w tym zakresie od swoich przełożonych, co jest w rażącej sprzeczności z intencją ustawodawcy. W ten sposób, bowiem doprowadził do zaniżenia kwoty bazowej mojej emerytury, na dzień 1 stycznia 1999 r. przez co znacznie obniżone były dalsze kwoty waloryzacyjne dokonywane procentowo wg ustawy FUS, gdyby taką waloryzację w stosunku do mnie Wysoki Sąd orzekł. Nie będę powtarzał ponownie o co wnosiłem we wniosku o ponowne naliczenie emerytury oraz w apelacji. Chcę możliwe bardziej je skonkretyzować i uzupełnić. Jak już wspomniałem na wstępie, decyzje waloryzacyjne naliczające moją emeryturę wydawane były z rażącym naruszeniem prawa, mojego prawa. Polegało to na tym, że nie wiadomo było dla świadczeniobiorcy jaka podstawa faktyczna była powodem jej zmiany. Podstawą faktyczną była, bowiem zmiana uposażenia w wojsku. Stosownie do woli ustawodawcy organ emerytalny miał obowiązek je podawać. Emeryt był z tego powodu pozbawiony jakiejkolwiek możliwości sprawdzenia zasadności naliczenia emerytury, oraz terminu dokonania tych czynności. Nawet dla postępowania przed sądem I-szej instancji wojskowy organ emerytalny nie przedłożył żadnych takich dokumentów, a sąd oparł swój wyrok jedynie na lakonicznej i nie na temat odpowiedzi WBE, przez co Sąd I-szej instancji dopuścił się moim zdaniem naruszenia podstawowej zasady równości stron, orzekając bez zaznajomienia się z dokumentami będącymi w posiadaniu strony przeciwnej, tym bardziej iż dokumenty o których mowa nie są dokumentami niejawnymi.
W tym miejscu należy wspomnieć, że Europejski Trybunał Praw Człowieka w wielu sprawach ukarał Polskę za naruszenie przez sądy zasad równości stron w postępowaniu, a dokładnie taki jest stan prawny tej sprawy. Jak mógł bowiem Sąd I-szej instancji wydać wyrok korzystny dla WBE na podstawie dowodów będących tylko w posiadaniu tej strony procesowej, bez udostępnienia ich stronie przeciwnej.
Oczywistym jest, iż decyzje organu rentowego muszą być wydane w formie decyzji administracyjnej w rozumieniu kpa. Aby takie decyzje były wydane, co nie trzeba nawet dowodzić w tym procesie, muszą pochodzić od organu administracji publicznej, którym Pan Dyrektor nie jest, a wcześniej Wojskowe Biuro Emerytalne też nigdy takim organem nie było. Jedynym organem administracji publicznej na naszym terenie jest Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego a dawniej Wojewódzki Sztab Wojskowy (WszW) i właśnie decyzją administracyjną WszW została mi ustalona moja emerytura, zasady jej waloryzacji i wypłaty. Decyzje administracyjne tego organu wydane w stosunku do mnie były prawomocne i ostateczne i mogą być wzruszone przez organy ustawowo do tego powołane. Prawo administracyjne w szerokim aspekcie określa zasady zmian, unieważniania, wydawania nowych decyzji administracyjnych przez organ administracji publicznej. Czy takim organem w sensie prawnym jest Pan Dyrektor WBE a wcześniej Wojskowe Biuro Emerytalne w ………., który dokonał zmian moich decyzji administracyjnych? Odpowiedź na to pytanie jest znane pozwanemu, ale nigdy w toczących się postępowaniach emerytalnych przed sądem I-szej instancji nie było ujawniane a wręcz ukrywane przez pozwanego.
Ustawa o Radzie Ministrów dopuszcza tworzenie przez naczelne organy administracji państwowej dla wykonywania swoich zadań organów administracji publicznej i jest to poza dowodzeniem.
Ustawodawca w ustawie z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej w art. 1 pkt. 1 potwierdza iż Minister ON jest naczelnym organem administracji państwowej w dziedzinie obronności Państwa i to również nie wymaga dowodzenia. Organem administracji publicznej utworzonej dawniej przez MON był Wojewódzki Sztab Wojskowy, a obecnie jest Szef WSzW. I tylko ten organ może wydawać decyzje administracyjne w rozumieniu kpa. Dawniej Wojskowe Biuro Emerytalne a obecnie Dyrektor tego biura nigdy nie było ani obecnie nie jest organem administracji publicznej, nie jest z mocy samego prawa , tym samym nie ma żadnych kompetencji, jak również uprawnień do wydawania aktów administracyjnych o jakich jest mowa w decyzjach emerytalnych. Na podstawie ustawy o urzędzie Ministra Obrony Narodowej - Minister Obrony Narodowej zarządzeniem MON nr 40/MON z dnia 22 listopada 2006 r. które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2007 r. nadał Ministerstwu Obrony Narodowej Regulamin organizacyjny – będący strukturą organizacyjną ministerstwa. Wcześniej podobne zarządzenia również były wydawane. Stosownie do rozdziału 5 utworzone zostały komórki organizacyjne w tym ministerstwie, a mianowicie: w par. 33 Departament Spraw Socjalnych, który realizuje między innymi zadania związane z wojskowym systemem emerytalnym, w tym określa zasady funkcjonowania podległych jednostek organizacyjnych: wojskowych biur emerytalnych i określa zasadnicze kierunki w dziedzinie wojskowego systemu emerytalnego, prowadzenia działalności kontrolnej w tych biurach, koordynowanie dochodów i wydatków WBE. Stosownie bowiem do wewnętrznej organizacji MON - Wojskowe Biuro Emerytalne nie jest samodzielną jednostką organizacyjną. W wydanych rozporządzeniach MON dot. wojskowych biur emerytalnych nie ma nawet najmniejszej wzmianki, aby wojskowe biura emerytalne posiadały jakąkolwiek osobowość prawną i były upoważnione do wydawania decyzji administracyjnych o jakich mówi kpa. Również ustawodawca w wojskowej ustawie oraz w nowelizacji do tej ustawy, nigdy nie użył terminu, iż decyzje muszą być wydawane w formie aktu administracyjnego, muszą jedynie zawierać określone w przepisach kpa dane, takie jak podanie podstawy faktycznej i prawnej - co nie znajdowało się w tych decyzjach.
Ponieważ stosownie do wewnętrznej organizacji Ministerstwa Obrony Narodowej - Wojskowe Biuro Emerytalne w …….. wchodzi w skład ministerstwa, to tym samym nie może być samodzielnym podmiotem praw i obowiązków. Minister ON przytoczonym powyżej zarządzeniem - par. 32, utworzył Departament Prawny, któremu między innymi powierzył: pkt. 1 zapewnienie zastępstwa prawnego, pkt. 1 ppkt. 6 wykonywanie zastępstwa prawnego przed sądami, trybunami i innymi organami orzekającymi.
Ustawodawca w każdej sprawie wręcz nakazuje dla sądów każdej instancji ustalenie, czy strony posiadają procesową a więc uprawnienia do występowania w charakterze strony. Sąd I-szej instancji takich ustaleń nie poczynił. Ja posiadam legitymację procesową czynną to znaczy, iż mam uprawnienie do występowania w charakterze powoda i dowodu w tym zakresie nie jest konieczne prowadzenie. W jakim charakterze występuje pozwany?
Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w ………………… nie jest organem administracji publicznej, bowiem takich uprawnień ani też takiego statutu nikt mu nie nadawał ani też nie otrzymał ich z mocy ustawy. Nie jest też wyodrębnionym organem MON wyposażonym do wydawania aktów administracyjnych, bowiem również minister ON nie nadał mu takich uprawnień. Nie jest też upoważniony do reprezentowania i występowania przed sądem I-szej instancji i Sądem Apelacyjnym, bowiem nie wynika tak z wewnętrznej organizacji Ministerstwa Obrony Narodowej. W tym celu, bowiem został powołany Departament Prawny, który nie udzielił żadnej cesji swych uprawnień dla komórki Departamentu Socjalnego w skład której wchodzi wojskowe biuro emerytalne.
Dlatego wnoszę aby Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego przedłożył przed Wysokim Sądem dokumenty uprawniające go do występowania w tym procesie w charakterze strony - wykazał posiadanie biernej legitymacji procesowej i stąd mój wniosek jest uzasadniony.

Prze Fakt wyposażenia wcześniej Wojskowego Biura Emerytalnego a obecnie Pana Dyrektora Tego biura w pieczątki: nagłówkową i podpisową oraz centralnie zaopatrzenie w druki decyzji nie oznacza to, iż nabył prawa organu administracji publicznej lub innego organu uprawnionego do wydawania decyzji administracyjnych oraz reprezentowania przed sądem.

Takim działaniem Pan Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wprowadził w błąd świadczeniobiorcę, że otrzymuje on decyzje administracyjne w sprawie swojej emerytury, gdy tymczasem wydawane dokumenty takiej mocy prawnej nie posiadały i nie posiadają, jak również sąd I-szej instancji oraz Wysoki Sąd, iż posiada takie prawa.

Praktyka orzecznicza jaka stosowana jest obecnie powinna być oparta na polskim prawie stanowionym. To że wcześniej sąd I-szej instancji nie badał posiadania biernej legitymacji procesowej, nie oznacza to automatycznie, że strona ją posiadała i posiada ją nadal lub ją nabyła.

Ja, będąc stroną w tym postępowaniu mam prawo przedłożyć dowody i zgłosić taki wniosek w każdym stadium postępowania i przed każdym sądem, a konstytucyjnym obowiązkiem sądu każdej instancji jest jego rozpatrzenie.

Mój wniosek jest uzasadniony i z tej przyczyny, że na każdej stronie procesu ciąży obowiązek wykazania legitymacji procesowej, a ja taki obowiązek wykonałem. Dlatego wnoszę aby Wysoki Sąd zobligował stronę przeciwną do wykazania poprzez dowody lub prawo, iż posiada bierną legitymację procesową, bowiem przedłożone przeze mnie dowody, które są znane stronie przeciwnej - świadczą iż strona ich nie posiada a poprzez występowania w tym procesie wprowadziła w błąd zarówno sąd I-szej instancji jak również Wysoki Sąd- Sąd Apelacyjny.

Odnosząc się do kosztów zastępstwa procesowego, to chcę tylko dodać, że ustawodawca w art. 36 wojskowej ustawy emerytalnej zwolnił mnie od ich ponoszenia w tej sprawie, a ponadto pozwany zapewnił mnie pisemnie w każdej decyzji, iż odwołując się od jego decyzji nie ponoszę żadnych opłat, a stosownie do prawa rozciągają się one na postępowanie przed sądem I-szej instancji, sądem apelacyjnym i postępowaniem egzekucyjnym. Skoro pozwany pisemnie mnie zapewnił, że odwołanie jest wolne od wszelkich opłat to tym samym pozbawił się żądania zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego i nie potrzeba udowadniać, że koszty zastępstwa procesowego wchodzą w skład wszelkich opłat. Ponieważ Wojskowe Biuro Emerytalne w …………………… nie jest prywatną firmą a częścią składową MON, powinno stosować się do przepisów tego resortu, który jednoznacznie określa zasady postępowania przed sądami. Przepisy Ministra nie przewidują innego zastępstwa przed Wysokim Sądem jak tylko przez radców prawnych Departamentu Prawnego Ministerstwa Obrony Narodowej.

Organ emerytalny i Sąd I-szej instancji powołują się w swoich uzasadnieniach na wyrok Trybunału Konstytucyjnego K-4/99 z dnia 20 grudnia 1999 r. Ja natomiast wnoszę aby sąd w wyrokowaniu uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego SK-27/02 z dnia 27 stycznia 2003 r. jest on bowiem adekwatny do mojej sytuacji faktycznej i prawnej i sankcjonując w sposób nie budzący wątpliwości istnienia w Polsce dwóch systemów emerytalnych, pierwszy z przed 31 grudnia 1998 r., do którego ja należę, oraz drugi po tej dacie. Wyrok ten ma do doniosłe znaczenie, bowiem rozstrzyga wszelkie wątpliwości w zakresie stosowania prawa emerytalno-rentowego w szerokim pojęciu.

Wskazując na powyższe wnoszę o uwzględnienie mojego zarzutu braku biernej legitymacji procesowej po stronie pozwanej oraz moich wniosków zawartych w apelacji i wydanie sprawiedliwego wyroku w tej sprawie.

Wnoszę o dołączenie do akt niniejszego postępowania powyższego dokumentu wraz z załącznikami oraz o wydanie dla mnie protokołu rozprawy:



…………………………….

Załączniki:
1.Ustawa z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej.
2.Zarządzenie MON nr 40/MON.
3.Regulamin Organizacyjny MON.
4.Rozporządzenie MON z dnia 9 grudnia 1994 r.
5.Rozporządzenie MON z dnia 29 października 2002 r.
6.Rozporządzenie MON z dnia 23 lutego 2004 r.
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-11-03, 14:05   

KOMUNIKAT

Podobno, już niebawem rozpoczną się prace nad nowymi uregulowaniami emerytalnymi dla wojskowych. Kto z nas jest zainteresowany, można SKŁADAĆ SWOJE SUGESTIE I ODCZUCIA na n/w adres:
http://orka.sejm.gov.pl/ListydoS6.nsf/J1?OpenForm

Uważam, że "Ustawodawca/Komisja ON/" musi i powinien wiedzieć co nas boli. Jest niewielka szansa aby wziąć udział w tworzeniu nowego prawa emerytalnego dla nas. Proponuję też ruszyć "d.....ę" z domu i odwiedzić też biura posłów i senatorów i im również przedstawić nasze sprawy i oczekiwania. Dotyczy to również związków, organizacji do których należymy / lub nie/, składać wnioski do Zarządów o należyte reprezentowanie środowiska oraz informowanie o efektach rozmów.
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-11-03, 18:58   

mowa do ewentualnego wystąpienia w Sądzie Apelacyjnym

SĄD APELACYJNY
w ………………

Załącznik do protokołu rozprawy.
Wysoki Sądzie.
W oparciu o niżej przytoczoną argumentację pragnę wzbudzić wątpliwości Wysokiego Sądu, co do konstytucyjności zastosowanego w moim przypadku mechanizmu waloryzacji. Na przykładzie historii art. 152 ustawy o FUS będę chciał udowodnić nierówne traktowanie przez władze publiczne mnie ( i mojej grupy zawodowej) – vide art. 32 Konstytucji RP. Artykuł 152 ustawy o FUS w identyczny sposób ujednolicił zasady waloryzacji emerytur i rent rodzinnych dla sędziów i ich rodzin bez uwzględnienia cezury 1.1.1999 r., określającej czas nabycia świadczenia. W ten sam sposób art. 159 ust. 1 i ust. 2 ustawy o FUS dotykał emerytów, rencistów wojskowych sprzed 1.1.1999, tzn. „zrównał w dół” z tymi, którzy nabywali dopiero swoje świadczenia oraz tymi, którzy rozpoczynali służbę wojskową po 1.1.1999. ( z tym, ze art. 159 ust. 2 wyrokiem TK 4/99 został uznany za niekonstytucyjny). Na wniosek Minister Sprawiedliwości – Pani H. Suchockiej - Sąd Najwyższy Uchwałą Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r. III ZP 6/99 uznał, że cyt.: Przepis art. 782 § 1, 1a i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz.U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 152 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118) nie ma zastosowania do osób, które uzyskały prawo do uposażenia rodzinnego przed dniem 1 stycznia 1999 r. .
Zaś na wniosek Krajowej Rady Sądowniczej Trybunał Konstytucyjny już 11 lipca 2000 r Sygn. K 30/99 art. 152 ustawy o FUS uznał za niezgodny a art. 32 ust. 1 oraz art. 178 ust. 2 w związku z art. 180 ust 3-5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. (Dz.U. z 2000 nr 56 poz. 678.) Następnie ustawodawca ustawą z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. nr 98 poz. 1070) artykułem 100 wprowadził dla sędziów i prokuratorów ( z delegacji art. 62a Ustawy o prokuraturze) i ich rodzin waloryzację uposażeniową. Jeżeli są waloryzowane według merytorycznej ustawy o prokuraturze (obejmującej również prokuratorów wojskowych), czyli art. 100 ustawy o ustroju sądów powszechnych ( +ustawy o ustroju sądów wojskowych), to powstaje podział na 2 kategorie emerytów i rencistów wojskowych oraz ich rodzin. Wszyscy nabywają prawo i maja ustalane świadczenia według kryteriów wojskowej ustawy emerytalnej, ale mają zastosowany różny mechanizm waloryzacji: 1) emerytowani żołnierze zawodowi – niebędący sędziami lub prokuratorami – waloryzacja cenowa, 2) będący sędziami lub prokuratorami – waloryzacja uposażeniowa. Jeśli wojskowi sędziowie i prokuratorzy mają waloryzacje według ustawy u FUS, to powstają 2 kategorie sędziów i prokuratorów: cywilni i wojskowi, z różnymi mechanizmami waloryzacji świadczeń. Odpowiedź na to pytanie zapewne zna mój przeciwnik procesowy. Każda odpowiedź dowodzi jednak naruszenia przez ustawodawcę zwykłego art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W swoim piśmie procesowym z dnia 21.05.2009 r. opisałem niezgodność kwestionowanych przeze mnie przepisów z art. 14, 17 i 18 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. 1993 nr 61 poz. 284). W świetle przytoczonych przepisów i cezury 1.10.2003 r. ( daty załamania się unifikacji systemu emerytalnego w Polsce i przywrócenia odrębnego systemu zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych i ich rodzin) przepisy te zostały – moim zdaniem - w sposób jaskrawy naruszone. Ustawodawca konstytucyjny w art. 67 ust. 1 dał prawo ustawodawcy zwykłemu do kształtowania zakresu i form zabezpieczenia społecznego. Jednak przepis art. 91 ust. 1-3 oraz przepisy Rozdziału VIII Sądy i Trybunały ograniczają i poddają kontroli arbitralność ustawodawcy zwykłego w kształtowaniu prawa, w tym szczególnie wrażliwego - zabezpieczenia społecznego obywateli.
Dlatego podtrzymuję moje wnioski:
1. o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie w mojej sprawie i orzeczenie co do istoty sprawy w części dotyczącej przywrócenia oraz zaprzestania naruszania moich konstytucyjnych praw niewadliwie nabytych w poszanowaniu zasad pacta sunt servanda i lex retro non agit oraz zasady równości wobec prawa - art. 30,31,32, 64 ust. 2 i 67 ust. 1 i 91 ust. 1-3 Konstytucji RP oraz art. 14, 17 i 18 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,
2. zasądzenie wypłaty kwot, wynikających z różnicy pomiędzy świadczeniami wypłaconymi a świadczeniami w wysokości wyliczonej na mocy derogowanego art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych wraz z odsetkami ustawowymi na dzień wydania prawomocnego wyroku,
3. oddalenie wniosku dyrektora WBE o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego,
albo
4. rozważenie konieczności zadania stosownego pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w oparciu o utrwalone orzecznictwo, m.in. o : Wyrok III RN 189/90 z dnia 29 sierpnia 2001, Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych” 2002, nr 6, poz. 130), Postanowienie TK z dnia 17 lutego 1999 r., Ts. 154/98, OTK ZU Nr 2(24),s. 191; Wyrok z dnia 10 lipca 2000 r., SK 21/99, OTK ZU Nr 5(35)/2000, wyrok I CK291/03 z dnia 16 kwietnia 2004 roku, Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Cywilna” 2005, nr 4, poz. 71. zawierający nakaz skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego przez sąd w przypadku powzięcia wątpliwości, co do konstytucyjności przepisu ustawowego.
Proszę Wysoki Sąd o dołączenie mojego wystąpienia do protokołu rozprawy. Dziękuję.

WYJAŚNIENIA: Z odwołania według standardowego wzoru zmieniono zarzut naruszenia prawa materialnego przez Dyrektora WBE na zarzut niezgodności z Konstytucją RP i Konwencją art. 6 przez ustawodawcę , wycofano żądanie unieważnienia prawomocnych decyzji waloryzacyjnych.
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-11-11, 14:28   

WZÓR SKARGI DO ETPCz. w STRASBURGU (FRANCJA) [color=blue][/color]

Opracowanie zbiorowe pod redakcją zrg
(współautorzy: Marian MROZIEWSKI, mec. Teofil GŁĘBOCKI, Jerzy KAWECKI, Andrzej HAREMBSKI i inni)
Uwagi:
1. skargę nalezy opracowac w 3 egzemplarzach na załączonym wzorze- druku, każdzy egzemplarz podpisac oddzielnie. Dwa egzempalrze należy wysłac do ETPCz. w Strasburgu – Francja, trzeci pozostawić sobie; adres w internecie. Wysłać pocztą poleconą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Wzór druku można pobrac z intenetu lub skopiowac z przedstawionego (i wpisac swoje);
2. po otrzymaniu naszej skargi, Kancelaria Trybunału potwierdzi pisemnie jej odbiór i przekazanie do dalszego procedowania. Do odpowiedzi załączy 10 pasków kodowych, które trzeba naklejac do ewentualnych uzupełnień; będzie ich 10 kompletów;
3. skargę należy wysłac do Strasburga w terminie nie później niż 6 miesiecy od ogłoszenia wyroku (ani dnia później!!!).
4. po uprawomocnieniu się wyroku sądu apelacyjnego, proszę nie zapomnieć uregulować haracz na rzecz darmozjada (radcy z WBE), bo może wejść komornik , nasłany przez naszego"kolegę starszego oficera rezerwy", czyli dyrektora WBE (dla którego walczymy też o waloryzację zgodną z ustawą emerytalną).

Uwagi dodatkowe:
a) adres e-mail: zdzislaw.gagalski@wp.pl
b) ZG ZBŻZiORWP, jak również jego organ prasowy - Redakcja GWiR- odrzucili moja propozycję współpracy i nie zgodzili się na zamieszczanie wzorów dokumentow na łamach GWiR. W związku z tym Czlonkowie ZBŻZiORWP muszą z konieczności korzystac z forum PM; Kolegom, Członkom współpracującym ze mną, serdecznie dziękuję za aktywnośc i pomoc. Proszę koploportowac nasze opracowania, niech służą jako wzór i zachęta do dalszej walki
c) w Strasburgu przyjęto już 7 naszych skarg: jedną z białostockiego; dwie z wrocławskiego i cztery z lubelskiego. Do końca br wpłynie jeszcze kilkaset, a w nowym roku - kilka tysięcy.
d) są już pierwsze reakcje na nasze skargi doStarsburga wśród "wysokich" i "niezawisłych" (a szkoda) sędziów w Polsce. Czekają na nowe wytyczne i odraczają kolejne rozprawy "ad calendas graecas", czyli do czasu aż nowy mini-ster da coś "niezawisłym"!!!

----------------------------------------------------------------------------------
COUR EUROPÉENNE DES DROITS DE L’HOMME
EUROPEAN COURT OF HUMAN RIGHTS
EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWIEKA



Conseil de l’Europe - Council of Europe - Rada Europy
Strasbourg, France
Strasburg, Francja


REQUÊTE
APPLICATION
SKARGA

présentée en application de l’article 34 de la Convention européenne de Droits de L’Homme,
ainsi que des atricles 45 et 47 du Reglement de la Cour

under Article 34 of the European Convention on Human Rights
and Rules 45 and 47 of the Rules of Court

na podstawie Artykułu 34 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka
oraz Artykuł 45 i 47 Regulaminu Trybunału

IMPORTANT: La présente requête est un document juridique et peut affecter vos droits et obligations.
This application is a formal legal document and may affect your rights and obligations.
Formularz niniejszy jest oficjalnym dokumentem prawnym i może mieć wpływ na Państwa prawa i obowiązki.

I - LES PARTIES
THE PARTIES
STRONY

A. LE REQUÊRANT/LA REQUÊRANTE
THE APPLICANT
SKARŻĄCY/SKARŻĄCA

(Renseignements à founir concernant le requêrant/la requêrante et son/sa
représentant(e) eventuel(le))
(Fill in the following details of the applicant and the represantive, if any)
Należy przedstawić informacje dotyczące skarżącego/skarżącej i ewentualnie jego/jej reprezentanta/reprezentantki)

1. Nom de famille .........GĄGALSKI
Surname
Nazwisko

2. Prénom (s)..............ZDZISŁAW
First name (s)
Imię (imiona)

Sexe: masculin/feminin
Sex: male/female
Płeć: mężczyzna/kobieta

3. Nationalité ....... POLSKA
Nationality
Narodowość

4. Profession .........EMERYT WOJSKOWY
Zawód

5. Date et lieu de naissance .......31 MARCA 1942 r. PIERCZUCHA
Date and place of birth
Data i miejsce urodzenia

6. Domicile ..........SIERADZ; ul. Marsz. J. PIŁSUDSKIEGO 3A/13
Permanent address
Stały adres zamieszkania

7. Tel. N°.............0 43- 822 37 89 ;

8. Adresse actuelle (si différente de 6.) .............................................................................
Present address (it different from 6.)
Aktualny adres (jeżeli inny niż podany w pkt 6.)

9. Nom et prénom du/de la représentant(e)*.......................................................................
Name of representative*
Imię i nazwisko reprezentanta/ reprezentantki*

10. Profession du/de la représentant/e).............................................................................
Occupation of representative
Zawód reprezentanta/reprezentantki

11. Adress du/de la représentant/e) ....................................................................................
Address of representative
Adres reprezentanta/ reprezentantki


12. Tel. N° ..........................................................................................................................

Fax N° .........................................................................................................................
B. LA HAUTE PARTIE CONTRACTANTE
THE HIGH CONTRACTING PARTY
WYSOKA UKŁADAJĄCA SIĘ STRONA

(Indiquer ci-après le nom de l’Etat/des Etats contre le(s)quel(s) la requête est dirigée)
(Fill in the name of the State(s) against which the application is directed)
(Należy podać nazwę państwa/państw, przeciwko któremu/którym skierowana
jest skarga)


13. RZECZPOSPOLITA POLSKA

_______________________________

* Si le/la requêrant/e) est représenté (e), joindre une procuration signée par le/la requêrant(e) en faveur du/de la représentant(e).
A form of authority signed by the apllicant should be submitted if a represtantive is appointed.
Jeżeli skarżący/skarżąca ustanowił/a adwokata lub inną osobę do reprezentowania go/jej, należy załączyć podpisany formularz pełnomocnictwa.

II - EXPOSÉ DES FAITS
STATEMENT OF THE FACTS
OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE STANU FAKTYCZNEGO

14.
Od września 1962 roku, na podstawie ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r., o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych (Dz.U. z 1958 roku, nr 2, poz. 5), pełniłem zawodową służbę wojskową. Na podstawie tej ustawy, jak również ustawy z dnia 13 grudnia 1957 r., o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i nadterminowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 1958 r., nr 2, poz. 6), Państwo Polskie gwarantowało mi, że po wypełnieniu warunków przewidzianych tymi ustawami i przejściu na emeryturę otrzymam zaopatrzenie emerytalne przewidziane w przepisach ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Wykonanie tych obowiązków ustawodawca powierzył Ministrowi Obrony Narodowej.

Na podstawie decyzji administracyjnej Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu z dnia 02.01.1992 r., w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r., o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz.U. z 1983 r. nr 29, poz. 139 z późn. zmianami), otrzymałem emeryturę płatną przez wojskowy organ emerytalny w Poznaniu z funduszu MON, jako słusznie nabyte prawo materialne.
Decyzja stała się prawomocna i ostateczna, nie była zaskarżana, unieważniana lub w inny sposób zmieniana z mocy prawa. Oznaczało to, że Państwo Polskie będzie wypłacać i waloryzować moje świadczenie na zasadch określonych przepisami z dnia przejścia na emeryturę. Konstytucja potwierdzała tę zasadę.
Stosownie do przepisu art. 5 wyżej przytoczonej ustawy podstawę wymiaru mojej emerytury stanowi uposażenie należne żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, a stosownie do art. 6 ust. 1 świadczenie moje będzie podlegać waloryzacji w takim samym stopniu i terminie, w jakim następuje wzrost uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych pozostających w służbie i zajmujących analogiczne stanowiska. Te przepisy, zagwarantowane wolą ustawodawcy, były należycie wykonywane tylko do dnia 1 stycznia 1999 roku.
Z dniem 1 stycznia 1999 r. weszła w życie ustawa z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. nr 162, poz.1118), zwana dalej ustawą o FUS. Ustawa ta – zdaniem wnoszącego skargę – nie obejmowała emerytów i rencistów, którzy już nabyli uprawnienia do świadczenia pod rządami ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r., o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz.U. z 1994 r., nr 10, poz. 36). – nazywanej dalej wojskową ustawą emerytalną. A mimo tego, Wojskowe Biuro Emerytalne w Poznaniu a następnie w Łodzi, decyzjami od maja 1999 r., naliczało i waloryzowało moją emeryturę w oparciu o art. 159 ustawy o FUS. Stało to w sprzeczności z podstawą prawną wydanej przez organ prawomocnej i ostatecznej decyzji oraz zapisów art. 110 i 155 kpa, gdyż od maja 1999 r., w sposób arbitralny organ waloryzował moje świadczenie według artykułu 6 wojskowej ustawy emerytalnej zmienionego art. 159 ustawy o FUS.
Decyzje waloryzacyjne mojego świadczenia od maja 1999 roku były sporządzone na polecenie Ministra Obrony Narodowej pismem Dyrektora Departamentu MON 738/8F z dnia 29 marca 1999 roku, w którym to piśmie Ministerstwo Obrony Narodowej poleciło dyrektorom wojskowych biur emerytalnych takie postępowanie. Wobec powyższego przedmiotowe decyzje nie były samodzielną interpretacją przepisów emerytalnych przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu i Łodzi.
Tym samym Ministerstwo Obrony Narodowej, występujące z upoważnienia Państwa Polskiego, dopuściło się ewidentnego złamania podstawowych praw wolności i ochrony praw nabytych określonych Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jak również złamania postanowień prawa krajowego:
a) ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz.U. z 1994 r., nr 10,poz.36);
b) ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 1998 r., nr 162, poz. 1118) -
co stanowi główny zarzut niniejszej Skargi, a mianowicie: pozbawienie praw słusznie nabytych poprzez:
a) celowo odmienną od postanowień ustawy interpretację jej przepisów;
b) zastosowanie prawa z mocą wsteczną.
Organ emerytalny zmieniając wobec moich świadczeń waloryzację uposażeniową określoną przepisem art. 6 ust. 1 i 2 wojskowej ustawy emerytalnej i wydaną przez siebie decyzję z dnia 02.01.1992 r. (punkt 5 pouczenia), argumentował, że:
1) art. 159 pkt 1 ustawy o FUS zmienił treść art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej nadając mu brzmienie: Art. 6. Emerytury i renty podlegają waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, bez względu na datę przejścia na świadczenie, co w ocenie organu oznaczało całkowitą utratę mocy obowiązującej Art. 6 ust. 1 i 2 w pierwotnym brzmieniu;
2) Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 1999 r. (sygn. K/99) orzekł, że art. 159 pkt 1 ustawy o FUS jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wskazane akty prawne Dyrektor uznał za wystarczające, aby ingerować w moje słusznie nabyte prawa majątkowe o ustalonej wartości ekonomicznej i uposażeniowym sposobie jego waloryzacji. Tym samym organ emerytalny, poprzez wprowadzenie niekorzystnych dla mnie zasad cenowej waloryzacji, naruszył prawo do poszanowania mojego mienia i bezpieczeństwa ekonomicznego, a tym samym zrodził poczucie braku bezpieczeństwa ekonomicznego i prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej, państwie uznającym się za państwo prawne.
W dniu 25.08. 2008 r. wniosłem do Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi prośbę o doręczenie mi brakującej decyzji waloryzacyjnej z marca 2008 roku. Krzywdzące dokonanie waloryzacji mojej emerytury skłoniło mnie do złożenia w dniu ……2008 roku (na zasadach art. 32 wojskowej ustawy emerytalnej) „Wniosku” do Wojskowego Biura Emerytalnego o ponowne przeliczenie mojej emerytury, argumentując ów Wniosek stwierdzonymi w decyzji waloryzacyjnej błędami formalnymi i finansowymi (zał. nr …).
Decyzją z dnia 04.09.2008 roku (nr EWU- …….), Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego (WBE) w Łodzi odmówił uwzględnienia mojego wniosku o ponowne ustalenie wysokości przysługującego świadczenia emerytalnego wypłacanego po 1 stycznia 1999 roku, ze szczególnym uwzględnieniem zmian w podstawie wymiaru świadczenia – uposażenia (wynagrodzenia) należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz zwrot na moją rzecz różnicy pomiędzy świadczeniem należnym a faktycznie wypłacanym w okresie od 1 stycznia 1999 roku do chwili złożenia wniosku w tej sprawie wraz z ustawowymi odsetkami.
Odmówił również uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o waloryzacji emerytury wojskowej wydanych po tej dacie. Organ emerytalny swoje odmowne stanowisko uzasadniał tym, że art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej, w brzmieniu nadanym przez art. 159 ustawy o FUS obejmuje również tych, którzy już byli na emeryturach i rentach, czyli z mocą wsteczną.
W ocenie organu emerytalnego, z dniem 1 stycznia 1999 roku art. 159 ustawy o FUS zmieniał zasady waloryzacji wszystkim emerytom i rencistom bez względu na datę kalendarzową przejścia na świadczenie, czyli że miał moc działania wstecznego, a tym samym zwiększanie o wskaźnik waloryzacji podstawy wymiaru świadczenia zależne jest od o średniego wzrostu cen towarów rynkowych. Zdaniem organu emerytalno-rentowego, pomimo iż przepisy te (ustawa o FUS- tekst pierwotny) nie zawierały w sobie regulacji międzyczasowych, nowe zasady ustalania wysokości (waloryzowania) emerytury wojskowej znalazły zastosowanie także do osób pobierających świadczenie przed dniem wejścia w życie ustawy o FUS.
Organ nie wziął pod uwagę nie tylko braku przepisów intertemporalnych oraz wyłączenia stosowania zasad ustalania wysokości emerytury wojskowej w oparciu o przepisy powszechne z zachowaniem autonomii i ustalania wysokości emerytury wojskowej w oparciu o przepisy branżowe, co wynikało z art. 1 ust. 1 i 2 przywołanej wyżej ustawy o FUS, w powiązaniu z art. 180 i art. 194 op.cit. ustawy. Nie wziął pod uwagę również tego, że stosowanie wprost nowych przepisów dotyczących ustalania (i waloryzowania) wysokości emerytury wojskowej (i jej podstawy) z mocą wsteczną powoduje różne traktowanie osób znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej i faktycznej, gdyż przy okazji tych zmian nie zmieniono przepisów stanowiących o tym, jak dokonuje się ustalenia pierwszej podstawy emerytury bezpośrednio po zwolnieniu ze służby wojskowej, to jest przyjmując, że jest nią właśnie uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, co właśnie prowadzi bezpośrednio do znacznego rozwarstwienia świadczeń, gdyż wobec wzrostu uposażeń wojskowych, po pewnym czasie, osoby posiadające tę samą wysługę lat na analogicznych stanowiskach służbowych w tych samych stopniach, będą miały (i mają) wypłacane różne świadczenia emerytalne tylko dlatego, że odeszły na świadczenie w różnych terminach kalendarzowych. A mianowicie - jeden z nich, który w sensie kalendarzowym został zwolniony wcześniej, będzie miał waloryzowaną emeryturę o wskaźnik wzrostu cen towarów i usług, natomiast drugi - odchodzący ze służby później, pomimo zakończenia służby na tym samym stanowisku, w tym samym stopniu i z taką samą wysługą lat, będzie miał świadczenie znacznie wyższe, gdyż zwiększeniu ulegnie jego uposażenie stanowiące podstawę wymiaru pierwszej emerytury-renty wojskowej. Dysproporcje te z upływem lat będą powiększać się bez logicznego i prawnego uzasadnienia. Jest to przykład nierównego traktowania emerytów w obrębie tej samej grupy zawodowej przez państwo stanowiące prawo. Dodatkowo, na wzrost wspomnianych dysproporcji zarobkowych (świadczeń emerytalnych), mają wpływ ograniczenia w zatrudnianiu nadal zdolnych do pracy emerytów wyłącznie ze względów „ochrony stanowisk pracy” bądź też z pobudek czysto politycznych (np: służba w poprzednim systemie politycznym).

Po otrzymaniu odmownej Decyzji z Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi z dnia 04.09.2008 roku (zał. nr ….), w dniu 29.09.2008 roku, za pośrednictwem Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi, złożyłem do Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odwołanie od decyzji o odmowie ponownego przeliczenia mojego. Swoje stanowisko uzasadniałem i nadal uzasadniam treścią art. 6 ust. 1 i 2 wojskowej ustawy emerytalnej (w brzmieniu do 1 stycznia 1999 r., stanowiącej podstawę prawną ostatecznej i prawomocnej decyzji o przyznaniu emerytury wojskowej.
Uzasadnienie odwołania z dnia 29.09. 2008 r. wynika również z art. 1 ust. 2 i art. 195 będącego w integracji z art. 180 ust. 1 i 6 oraz z art. 194 ustawy z dnia 17.12.1998 o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Treść art. 195 tej ustawy z jednej strony- nie odnoszą się do art.. 6 ust. 1 i 2 wojskowej ustawy emerytalnej (w brzmieniu do 1 stycznia 1999 r. , bo go nie uchyla, co oznacza, że przepis ten nie traci swojej mocy, a z drugiej strony - art. 180 ust. 1 i 6 określa wyraźnie grupy emerytów objętych sposobem waloryzacji ich świadczeń metodą wskazaną w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Natomiast art. 194 ustawy o FUS zachowywał w mocy rozporządzenie wykonawcze Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 listopada 1994 roku w sprawie szczegółowych zasad waloryzowania świadczeń w oparciu o przepisy art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej z dnia 10 grudnia 1993 roku (Dz.U. z 1994 r., nr 10,poz.36).
Mnie, jako emeryta wojskowego z 1992 r., ustawodawca w art. 195 i art. 180 ust. 1 i 6 nie zaliczał jako świadczeniobiorcy (ubezpieczonego płatnika składek), którego emerytura ma być waloryzowana sposobem przyjętym w ustawie o FUS. Zatem zmiana brzmienia art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej wprowadzona art. 159 pkt 1 ustawy o świadczeniach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odnosiła się tylko do żołnierzy rozpoczynających służbę wojskową po 1 stycznia 1999 r. i objętych powszechnym systemem emerytalnym, co określa także tytuł ustawy – ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Tych żołnierzy ustawodawca objął składkowym systemem emerytalnym, a zmianę zasad waloryzacji przyszłych świadczeń zrekompensował wyższymi wynagrodzeniami w relacji do żołnierzy rozpoczynających służbę przed 31 grudnia 1998 r. i wyłączonych z powszechnego systemu ubezpieczeń.
Wprowadzone rozwiązanie znalazło odzwierciedlenie w rozporządzeniach Ministra Obrony Narodowej wydawanych w okresie lat 1999-2003 w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych i było przedstawione przez przedstawiciela Sejmu przed Trybunałem Konstytucyjnym w dniu 22 grudnia 1999 r. (OTK 7/99 poz. 165).

W dniu 26 maja 2009 roku, czyli po ośmiu miesiącach nieuzasadnionej zwłoki, odbyła się w Sądzie Okręgowym – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi rozprawa dotycząca mojego odwołania od decyzji organu emerytalnego w sprawie waloryzacji świadczenia, po zakończeniu której Przewodnicząca SSO Henryka STAWIANA, wydała orzeczenie, sygn. akt VIII U 3226/08 (zał. ….), w którym oddaliła moje odwołanie od decyzji waloryzacyjnej z 29.09.2008 r., i zasądziła zwrot kosztów zastępstwa procesowego (wbrew postanowieniom art. 36 wojskowej ustawy emerytalnej
W toku rozprawy- przewodnicząca SSO- Henryka STAWIANA - przyznała ( w obecności pełnomocnika WBE), że nie zapoznała się z wszystkimi moimi materiałami procesowymi, które złożyłem w ustawowym terminie, a wszystkie wnioski dowodowe, które złożyłem w pismach procesowych - ODDALA!! Tym samym – w mojej ocenie - złamała (naruszyła) postanowienia Konwencji o Ochronie Praw Człowieka.
W dniu 26.06.2009 roku złożyłem osobiście Apelację od wyroku Sądu Okręgowego I instancji (zał. nr ….).
Warunkiem do przyjęcia mojej apelacji było wniesienie opłaty w wysokości 30 zł.
Nakazaną opłatę byłem zmuszony wnieść, pomimo, iż twierdziłem i uzasadniałem, że na podstawie art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167 poz. 1398) i art. 36 wojskowej ustawy emerytalnej jestem zwolniony od wszelkich opłat. Przytoczony powyżej przepis art. 100 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych stanowi, iż „strona w całości zwolniona od kosztów sądowych z mocy ustawy nie uiszcza opłat sądowych i nie ponosi wydatków, które obciążają tymczasowo Skarb Państwa”. Natomiast zapis w wojskowej ustawie emerytalnej stwierdza, że: „w sprawach świadczeń przewidzianych w ustawie osoby zainteresowane i organy emerytalne są zwolnione od wszelkich opłat”. Mój wniosek w tej sprawie nie został uwzględniony. Nie chcąc być pozbawiony konstytucyjnego prawa dochodzenia roszczeń przed wymiarem sprawiedliwości uiściłem nakazaną opłatę do kasy Sądu Okręgowego.
W apelacji, jej uzupełnieniu i pismach procesowych wskazywałem na istotne uchybienia merytoryczne i procesowe sądu I instancji dotyczące głównie niewłaściwego zastosowania art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej do emerytów będących w dniu 1 stycznia 1999 r. na emeryturze, a także błędną wykładnię art. 159 pkt. 1 ustawy o FUS poprzez przyjęcie, że obowiązuje on emerytów sprzed 1 stycznia 1999 r.
Wnosiłem też o skierowania do Sądu Najwyższego „pytania prawnego” celem uzyskania jednolitej odpowiedzi na pytanie: „czy przepis art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 1994 r., nr 10, poz. 36) w brzmieniu nadanym przez art. 159 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118) ma zastosowanie do osób, które uzyskały prawo do świadczenia emerytalno-rentowego przed dniem 1 stycznia 1999 roku?.
W uzasadnieniu tego wniosku posłużyłem się analogią do uchwały z dnia 21 kwietnia 1999 roku Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego sygn. akt III ZP 6/99), w której Sąd Najwyższy uznał, że zapisy ustawy o FUS nie mają zastosowania do osób, które uzyskały prawo do uposażenia rodzinnego przed dniem 1 stycznia 1999 roku.
Skarżący przedłożył również w apelacji nowe dowody mające istotne znaczenie przy rozstrzyganiu sprawy, które nie były mu znane w trakcie orzekania przez Sąd Okręgowy a dotyczące w szczególności:
1. Stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w:
1) orzeczeniu z dnia 27 stycznia 2003 r. SK 27/02 określające zasadność istnienia dwóch odrębnych aktów prawnych w zależności od tego czy służba wojskowa była pełniona przed 1 stycznia 1999 r., czy też po tej dacie;
2) wyroku z dnia 12 lutego 2008 r. SK 82/06 potwierdzającym istnienie prawa do tzw. Emerytur z zaopatrzenia emerytalnego dla żołnierzy, którzy wstąpili do służby przed 2 stycznia 1999 r.
2. Uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r. III ZP 6/99 dotyczącej wyłączenia od obowiązywania ustawy o FUS (pomimo zamieszczenia w niej zapisów) renty rodzinnej po zmarłym emerytowanym sędzi. Stan prawny, a w szczególności argumentacja uzasadnienia – pomimo odmiennego stanu faktycznego – można w całej rozciągłości zastosować do sytuacji prawnej emerytów wojskowych – w tym składającego niniejszą skargę.
3. Wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2004 r. II UK 59/04, w którym Sąd Najwyższy potwierdził tezę, że świadczenia emerytalne przysługują „ubezpieczonemu, czyli osobie podlegającej ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu”.
4. Wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2005 r. I UK 159/ 04, w którym Sąd Najwyższy stwierdził odpowiedzialność organu rentowego w wypadku wydania decyzji niezgodnej z prawem.
Wnosiłem też o niezasądzanie opłaty na za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego na rzecz Wojskowego Biura Emerytalnego w Rzeszowie.
W dniu ….…………. Sąd Apelacyjny w Łodzi w wydanym wyroku III AUa …../09 oddalił apelację i zasądził kwotę …… zł tytułem opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego na rzecz Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi, nazywając tę opłatę „kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym”.
W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny podzielił w całości wywody prawne Sądu Okręgowego opierając je na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r. sygn. akt K 4/99.
W słownym uzasadnieniu zaś powtarzał argumentację przedkładaną przez wojskowy organ emerytalny.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi jest prawomocny; nie służy już od niego żaden nadzwyczajny ani też powszechny środek zaskarżenia.
W związku z powyższym – Skarżący, po wyczerpaniu wszystkich dostępnych krajowych środków odwoławczych, niniejszym wnosi tę SKARGĘ do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.


W rozpatrywanej sprawie występowałem do różnorodnych instytucji, w tym do:
a) Prezydenta RP- Zwierzchnika Sił Zbrojnych;
b) Marszałka Sejmu i Senatu RP;
c) Prezesa Rady Ministrów RP;
d) Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka;
e) Prezesa Trybunału Konstytucyjnego;
f) I Prezesa Sądu Najwyższego;
g) Prokuratora Generalnego-Ministra Sprawiedliwości;
h) Rzecznika Praw Obywatelskich;
i) Ministra Obrony Narodowej;
j) Przewodniczącego Komisji Sejmowej ds. Praworządności oraz Komisji ds. obronnych.
Przedkładane wnioski i uzyskane odpowiedzi od organów władzy państwowej zawarte są w dołączonych kopiach kierowanych wniosków, pism i odpowiedzi.

III - EXPOSÉ DE LA OU DES VIOLATION(S) DE LA CONVENTION ET/OU DES PROTOCOLES ALLÉGUÉE(S), QUE DES ARGUMENTS À L’APPUI
STATEMENT OF ALLEGED VIOLATION(S) OF THE CONVENTION AND/OR PROTOCOLS AND OF ARGUMENTS
OŚWIADCZENIE O DOMNIEMANYCH NARUSZENIACH KONWENCJI I/LUB PROTOKOŁÓW WRAZ Z UZASADNIENIEM
15.

Art. 6 ust. 1 Konwencji.
Prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy przez niezawisły lub bezstronny sąd.

Polska naruszyła prawo do rzetelnego procesu sądowego przez to, że :
a) Sądy Okręgowy i Apelacyjny w Łodzi uchybiły zasadzie rzetelności wyprowadzonej z treści art. 6 ust. 1 Konwencji.
Zasada ta bowiem oznacza, iż postępowanie winno być co do istoty kontradyktoryjne, co ze swej strony wymaga, by sąd nie opierał swej decyzji na dowodach które zostały przedstawione tylko przez jedną ze stron.

b) Sąd Okręgowy zaś w uzasadnieniu podzielił w całości, a wręcz przytoczył, argumentację przedkładaną przez wojskowy organ emerytalny, opierając je jedynie na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r. sygn. akt K 4/99.
Natomiast Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu podzielił w całości wywody prawne Sądu Okręgowego opierając je głównie znów na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r. sygn. akt K 4/99.
c) Sądy pominęły – tak jakby ich w ogóle nie było – przedkładane przez wnioskodawcę materiały dowodowe w postaci choćby szeregu orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego i Sądu najwyższego.
d) Sądy krajowe nie poczyniły nawet próby przeanalizowania roszczenia skarżącego, mimo iż skarżący wyraźnie wskazywał na dowody – w tym inne, korzystne dla skarżącego – uzasadniające roszczenie w każdej z instancji sądowych.
e) Sądy swoim postępowaniem uchybiły – w ocenie skarżącego – zasadzie rzetelności a także zasadzie równego traktowania stron.

Wnoszący skargę występując przed krajowymi organami sprawiedliwości poprzez pominięcie jego obszernych i dogłębnych wniosków dowodowych nie czuł się jako równoprawna strona procesu.

Art. 13 Konwencji.
Naruszenia prawa człowieka do wniesienia skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego:
- Sądowi Rejonowemu w Łodzi zarzucam naruszanie prawa do skutecznego środka odwoławczego poprzez wydawanie postanowień przez sędziów w składzie jednoosobowym pozbawiając też mnie prawa do złożenia zażalenia w przedmiocie utrzymywania w mocy stronniczych postanowień prokuratury.
- Instytucjom centralnym władzy wykonawczej, sądowniczej (Prezydentowi RP, Premierowi RP, Marszałkowi Sejmu RP, Ministrowi Sprawiedliwości, Ministrowi Obrony Narodowej, Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej) w kontekście prawa do skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy zarzucam nieudzielenia pomocy w zakresie profesjonalnej i szczegółowej oceny stanu prawnego skarżącego we wnoszonej kwestii. Rzetelne i uczciwe rozpatrzenie sprawy pod względem prawnym umożliwiłoby szybsze zakończenie procesów sądowych i przywrócenie słusznie nabytych praw przez skarżącego. Organa władzy publicznej przerzuciły ocenę stanu prawnego na skarżącego się, co pozostaje w sprzeczności z art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy tego artykułu nakładają na organa administracji publicznej obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
- Rzecznikowi Praw Obywatelskich zarzucam odmowę udzielenia pomocy, do czego zobowiązuje Rzecznika art. 80 Konstytucji RP, w sprawie ochrony moich słusznie nabytych praw majątkowych do emerytury wojskowej waloryzowanej z woli ustawodawcy metodą uposażeniową. Rzecznik nie podjął się ochrony moich słusznych praw naruszanych przez organa władzy wykonawczej i nie udzielił pomocy we wniesieniu skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego. Zarzucam również poświadczeni nieprawdy w jednym z pism, stanowiących odpowiedzi na moje pytania.; pytania były tożsame a odpowiedzi sprzeczne wzajemnie (dwie tezy wzajemnie ze sobą sprzeczne nie mogą być <obydwie> prawdziwe). .
- Ministrowi Obrony Narodowej, jako wyższej instancji, nadzorującej funkcjonowanie wojskowych organów emerytalnych, oraz wyższemu organowi administracji publicznej w procesie odwoławczym to, że nie podjął żadnych działań w procesie odwoławczym w przedstawianej mu wielokrotnie sprawie. Do działania w procesie odwoławczym zobowiązuje go art. 78 Konstytucji RP oraz ustawa o urzędzie Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 grudnia 1995 r. (Dz. U. 1996, Nr 10, poz. 56). W rozpatrywaniu wniesionej sprawy Minister Obrony Narodowej stosował manipulacje przepisami i treściami składanych do niego wniosków.
Tym instytucjom państwowym zarzucam bierność i niechęć w rozpatrywaniu skarg odwoławczych, a władzom centralnym zarzucam także stworzenie systemu niekompetentnych instytucji w rozpatrywaniu zażaleń. W rozpatrywanej sprawie instytucje, którym przypisano zadania w zakresie ochrony praworządności, wspierają siebie w sytuacji łamania prawa przez jedną z nich, natomiast nie wykazują dbałości w sferze ochrony słusznych interesów obywatela. Sądy Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Sądu Okręgowego w Łodzi i Sądu Apelacyjnego w Łodzi poprzez uniemożliwienie mi przyznania pełnomocników do prowadzenia wniesionych spraw i wniesienia środków odwoławczych uniemożliwiały mi przedłożenia dowodów w celu uzyskania sprawiedliwego wyroku oraz rozpatrzenia sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd oraz skutecznego wniesienia środka odwoławczego. Pozbawiając mnie majątku pozbawiało mnie też możliwości wniesienia skutecznych środków odwoławczych, które opracowałby profesjonalny prawnik, którego nie mogłem wynająć dla mojej sprawy w terminach określonych przez sądy.

Art. 14 Konwencji - zakaz dyskryminacji
Sądy Okręgowy i Apelacyjny w dający się odczuć dyskryminujący – za służbę w poprzednim systemie politycznym – sposób nakładały na tę słabszą stronę procesu sądowego opłaty sądowe i opłaty zastępstwa procesowego, które stanowiły ograniczenie naruszające same w sobie prawo skarżącego do sądu gwarantowane przez art. 6 ust. 1 Konwencji.
Sąd rozstrzygając o kosztach sądowych nie uwzględnił argumentacji skarżącego, iż na podstawie art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167 poz. 1398) i art. 36 wojskowej ustawy emerytalnej jestem zwolniony od wszelkich opłat. Przytoczony powyżej przepis art. 100 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych stanowi, iż „strona w całości zwolniona od kosztów sądowych z mocy ustawy nie uiszcza opłat sądowych i nie ponosi wydatków, które obciążają tymczasowo Skarb Państwa”. Natomiast przepis art.36 wojskowej ustawy emerytalnej stwierdza, że: „w sprawach świadczeń przewidzianych w ustawie osoby zainteresowane i organy emerytalne są zwolnione od wszelkich opłat”.
Co się tyczy zaś zasądzenia opłaty za czynności radców prawnych – nazywane przez sąd kosztami zastępstwa procesowego - skarżący wskazywał, iż byłoby to sprzeczne z postanowieniami art. 100 ust. 1 przytoczonej powyżej ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych a także § 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349) w zw. z art. 36 wojskowej ustawy emerytalnej.
Zapis przywołanego powyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości nazywa wprost „opłatami” „opłaty za czynności radców prawnych przed organami wymiaru sprawiedliwości. Natomiast zapis w wojskowej ustawie emerytalnej stwierdza, że: „w sprawach świadczeń przewidzianych w ustawie osoby zainteresowane i organy emerytalne są zwolnione od wszelkich opłat”. Zatem emeryci i renciści są zwolnieni na mocy ustawy, przez co wymóg zawarty w przepisie art. 100 ust. 1 jest spełniony zapisem ustawy emerytalnej.
Wnioski skarżącego w tej sprawie nie zostały uwzględnione. Skarżący odbiera to jako szykanę nakierowaną na zastraszenie go i zniechęcenie do procesu, i dochodzenia swoich praw.

Art. 1 Protokołu nr 1 - Ochrona własności
Państwo Polskie zmieniając po 1 stycznia 1999 r. zasady waloryzacji mojej emerytury bezprawnie dokonało ingerencji w moje słusznie nabyte prawa majątkowe o ustalonej wartości ekonomicznej i uposażeniowym sposobie waloryzacji, Naruszenie praw nabytych wyprowadzonych z art. 14 Konwencji w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 dokonano w ten sposób, że bezprawnie zastosowano nowe przepisy art. 159 pkt. 1 ustawy o FUS do emeryta pełniącego służbę w poprzednim systemie społeczno-politycznym a będącego w dniu 1 stycznia 1999 r. na emeryturze. Tym samym, poprzez wprowadzenie niekorzystnych dla mnie zasad cenowej waloryzacji, organ emerytalny naruszył prawo do poszanowania mojego mienia i bezpieczeństwa ekonomicznego.
Arbitralna zmiana sposobu waloryzacji moich świadczeń przez wojskowy organ emerytalny prowadzi nie tylko do szkody materialnej w moim mieniu, ale rodzi także poczucie braku bezpieczeństwa ekonomicznego i prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej, państwie uznającym się za państwo prawne.
Ów brak bezpieczeństwa ekonomicznego wiąże się z tym, że organy państwa dążą do tego, aby owo ukształtowane prawo i świadczenia emerytalne zmniejszać poprzez stosowanie wstecz rozwiązań prawa wewnętrznego, kierując się wyłącznie interesem fiskalnym Państwa, jak również odwetem politycznym za służbę w poprzednim systemie politycznym, i doprowadzając w ten sposób do zróżnicowania majątkowego osób z taką samą liczbą lat służby wojskowej na analogicznych stanowiskach, posiadających te same stopnie wojskowe i powodując, iż dwie osoby w tej samej sytuacji zostają zróżnicowane pod względem wypłacanych im świadczeń. to Dochodzi w ten sposób do nieuzasadnionej dyskryminacji na tle praw majątkowych, a więc mienia, albowiem prawo do otrzymywania świadczenia emerytalnego (z tytułu niezdolności do pracy lub ze względu na wiek), wedle konkretnych przejrzystych zasad, i wreszcie na zasadzie równości z innymi osobami w tej samej sytuacji.
Argumentacja powyższa nie daje się pogodzić z twierdzeniami organu emerytalnego a za nim sądów obu instancji, iż rzekoma reforma emerytalna miala na celu ujednolicenie zasad waloryzacji emerytur i rent mundurowych z zasadami powszechnie obowiązującymi.
Potrzeba odmiennego traktowania emerytów mundurowych pobierających
świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego (budżetu MON) i emerytów
cywilnych ze składkowego systemu ubezpieczeń społecznych (nie tak jak to uczynił ustawodawca zmieniając art. 6 wojsk. ustawy emerytalnej przez art. 159 o FUS), wynika z tego, iż pracownik cywilny właśnie poprzez system składkowy miał możliwość kształtowania na przyszłość wysokości swojej emerytury. Wysokość więc (poprzez system składkowy) emerytur cywilnych nawet w obrębie jednej grupy mogła kształtować się odmiennie.
Żołnierze zaś poprzez system uposażeniowy - z budżetu MON - takiej
możliwości byli pozbawieni. Otrzymywali bez możliwości wpływania na
wysokość, arbitralnie określoną przez przełożonych uposażenie. Co więcej nawet podwyższanie wykształcenia, przeniesienie na inne wyższe
stanowisko itp. itd. było wolą przełożonego. Żołnierz mógł otrzymać
podwyższone, a często pomniejszone uposażenie znów tylko z woli
przełożonego. Stąd odmienna zasada traktowania emerytów mundurowych.
Stąd też potrzeba stosowania zasady równości wobec emerytów mundurowych (oczywiście w obrębie tego samego stopnia, stanowiska i wysługi), niezależnie od daty przejścia na emeryturę. Tworzenie "starych” i "nowych portfeli" jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości w obrębie tej samej grupy zawodowej.
Potrzebę odmiennego traktowania służb mundurowych w zakresie zaopatrzenia emerytalnego potwierdził sam ustawodawca rezygnując z dniem 1 stycznia 2004 r. ze składkowego systemu emerytalnego dla służb mundurowych, poprzez wykreślenie art. 1 ust. 1 w ustawie o FUS.
Konkludując należy stwierdzić, iż jeżeli Państwo zdecydowało się na utworzenie systemu świadczeń z zabezpieczenia społecznego (emerytalnego), musi to uczynić w sposób zgodny z art. 14 Konwencji. Tym bardziej ważne jest przyjęcie takiej interpretacji art. 1 Protokołu nr 1, która unika nierównego traktowania opartego na różnicach wydających się w dzisiejszych czasach nielogiczne i niestosowne.
Na art. 1 Protokołu nr 1 składają się trzy odrębne reguły:
- reguła pierwsza, wskazana w zdaniu pierwszym akapitu pierwszego, ma charakter ogólny i wprowadza zasadę poszanowania mienia ;
- reguła druga, zawarta w drugim zdaniu akapitu pierwszego, obejmuje pozbawienie własności i uzależnia je od pewnych warunków ;
- reguła trzecia, wskazana w akapicie drugim uznaje, iz Układające się Państwa są uprawnione między innymi, do kontroli sposobu korzystania z własności zgodnie z interesem powszechnym. Te trzy reguły nie są jednakże odrębne w sensie braku połączenia między nimi. Reguła druga i trzecia dotyczą określonych przypadków ingerencji w prawo do poszanowania mienia i tym samym powinny być interpretowane w świetle zasady ogólnej wskazanej w regule pierwszej.

Na tle powyższych rozważań widoczne też jest pośrednie naruszenie art. 4 ust. 2 Konwencji. Prawo do wynagrodzenia, czy też prawo do emerytury, jest immanentnie związane z pracą. Praca zaś bez wynagrodzenia godziwego, wypłacanego z zachowaniem zasady równości w stosunku do osób w tej samej sytuacji prawnej i faktycznej, jest de facto pracą przymusową bez wynagrodzenia. Tym samym, w ocenie Skarżącego działania organów Państwa w niniejszej sprawie doprowadzają w ten sposób do naruszenia zakazu pracy przymusowej. Taką jest bowiem praca bez godziwego wynagrodzenia, a ponadto takowym jest nierówne traktowanie osób znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej, lecz zwolnionych z tej pracy w różnych okresach czasu kalendarzowego, a tym bardziej zwolnionych często z pobudek politycznych. Prowadzi to bowiem do przyjęcia, iż skoro nie zasłużyli oni sobie na godziwą emeryturę, a przynajmniej równą z innymi w tej sytuacji, ich praca miała charakter przymusowy. Zarzut bowiem nie odnosi się do samego faktu odbywania służby wojskowej, i Skarżący nie skarży samego faktu konieczności jej odbywania (na zasadach dwustronnej umowy), która to służba była płatna, lecz nierównego traktowania po zwolnieniu ze służby.
Dyskryminacja, o której mowa w art. 14 Konwencji wyniknęła albo z błędnej wykładni prawa i stosowania - bez upoważnienia ustawowego wynikającego z przepisów międzyczasowych- zasad ustanowionych po czasie nabycia prawa do świadczenia do osób już pobierających świadczenia i tym samym zmniejszenia tych świadczeń w interesie fiskalnym Państwa, albo w związku ze służbą w poprzednim systemie politycznym, w stosunku do osób, które w tych samych warunkach zostały zwolnione ze służby później, albowiem skorzystały z podwyżek podstawy wymiaru świadczenia-uposażenia. A takie zachowanie organów Państwa i organów sądowniczych należy uznać za naruszenie zakazu nieludzkiego, poniżającego traktowania osób, które służyły przed transformacją ustrojową ; kara bez sądu. Nie tylko, jeżeli dotyczy koloru skóry, płci, wieku, pochodzenia, ale także jeżeli dotyczy to nierównego traktowania z uwagi na upływ czasu – czyli datę zwolnienia ze służby, czy też za służbę w poprzednim systemie ustrojowym.
Tym samym – w ocenie Skarżącego – Państwo Polskie dopuścilo się także naruszenia art. 3 Konwencji.


Art. 17 Konwencji. – Zakaz nadużycia praw
Decyzje organu emerytalnego dotyczące waloryzacji mojego świadczenia emerytalnego po 1 stycznia 1999 r. były sporządzane na polecenie Ministra Obrony Narodowej skierowane pismem nr 738/8F z dnia 29 marca 1999 r. Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON, które, zawierało polecenie służbowe dla Dyrektora WBE naliczania dla mnie emerytury w/g ustawy FUS. Tym samym Dyrektor WBE związany tym poleceniem, jako organ wydający decyzje administracyjne zatracił swoją niezależność konstytucyjną uprawniającą do podejmowania i wydawania tego typu decyzji.
Było to polecenie – według oceny wnioskodawcy – sprzeczne z art. 1 ust. 2 ustawy o FUS, jak również z art. 194 tej ustawy.
Taki sposób postępowania powodował, iż emerytury wojskowe a tym samym decyzje nie były oparte na przepisach prawa, na które powoływał się dyrektor WBE.
Co więcej pismo to – jako dokument niższego rzędu – nie miało mocy sprawczej, by zmienić zasady waloryzacji emerytur i rent określonych w wojskowej ustawie emerytalnej oraz w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 lutego 1994 roku.
Oznaczałoby to też, że decyzje dyrektora WBE nie były decyzjami samodzielnymi w rozumieniu art. 31 ust. 1 wojskowej ustawy emerytalnej.


IV - EXPOSÉ RELATIF AUX PRESCRIPTIONS DE L’ARTICLE 35 § 1 DE LA
CONVENTION
STATEMENT RELATIVE TO ARTICLE 35 § 1 OF THE CONVENTION
OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE ART. 35 § 1 KONWENCJI

(Donner pour chaque grief, et au besoin sur une feuille séparée, les renseignements demandés sous les points 16 &agrave; 18-ci-apr&egrave;s)
(If necessary, give the details mentioned below under points 16 to 18 on a separate sheet for each separate complaint)
(Jeśli jest to konieczne, informacje wymienione w punktach 16-18 można przedstawić na odrębnej kartce dla każdego zarzutu z osobna).

Skarżący wykorzystał wszystkie przewidziane prawem wewnętrznym środki prawne.


16. Décision interne définitive (date et nature de la décision, organe - judiciaire ou autre - l’ayant rendue)
Final decision (date, court or authority and nature of decision)

Ostateczne orzeczenia (data; nazwa sądu lub organu, który wydał orzeczenie; rodzaj orzeczenia)

a) Decyzja Dyrektora WBE w Łodzi z dnia ………..2008 r., nr EWU-……….
b) Wyrok Sądu Okręgowego, Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia ………………..; sygn. akt VIII U3226/08;
c) Wyrok Sądu Apelacyjnego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia …………; sygn. akt …………..


17. Autres décisions (énumérées dans l’ordre chronologique en indiquant, pour chaque décision, sa date, sa nature et l’organe - judiciaire ou autre - l’ayant rendue)
Other decisions (list in chronological order, giving date, court or authority and nature of decision for each of them)
Inne orzeczenia (proszę je wymienić w porządku chronologicznym podając dla każdego z nich datę, nazwę sądu lub organu, który je wydał, oraz rodzaj orzeczenia)

1. 02 stycznia 1992 r., Decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu o przyznaniu emerytury wojskowej; nr EWU 50667/1; zał.1;
2. 01 marca 1994 r., Decyzja Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu o rewaloryzacji emerytury wojskowej; nr EWU 50667/1; zał. 2;
3. 22 lutego 1999 r., Decyzja Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu o waloryzacji emerytury wojskowej (Dz.U z 1994 r., nr 10, poz.36); nr EWU 50667/1; zał. 3;
4. 25 maja 1999 r., Decyzja Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu o waloryzacji emerytury wojskowej (Dz.U. z 1994 r., nr 10, poz. 36); zał. 4;
5. 25 sierpnia 2008 r., Wniosek Powoda do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi o ponowne przeliczenie świadczenia nr EWU-9814/1; zał. 5;
6. 04 września 2008 r., Decyzja Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi o odmowie ponownego ustalenia emerytury nr EWU-9814/1; zał. 6;
7. 29 września 2008 r., Odwołanie Powoda do Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi od Decyzji WBE z dnia 4 września 2008 r., zał. 7;
8. 08 kwietnia 2009 r., Wyjaśnienia uzupełniające Powoda do Odwołania z dnia 29 września 2009 r., (sygn.. akt VIII U 3226/0; zał. 8;
9. 31 grudnia 2008 r., Postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa przez Prokuratora Rejonowego w Łodzi (sygn. akt 2Ds.2308/; zał. 9;
10. 26 lutego 2009 r., Decyzja Wojskowego Biura Emerytalnego o odmowie stwierdzenia nieważności prawomocnych decyzji wydanych po 01.01.1999 r., EWU-9814/1; zał. 10;
11. 29 czerwca 2009 r., Postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieście- Wydział Karny o utrzymaniu w mocy postanowieni Prokuratury rejonowej w Łodzi-Polesie z dnia 23.12.2008 r., dotyczące odmowy wszycia śledztwa (sygn. akt VI Kp 41/09); zał. 11,
12. 12 stycznia 2009 r., Postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr 24/DSS o przekazaniu wniosku z dnia 4 listopada 2008 r., płk. w st. spocz. Zdzisława Gągalskiego; wg właściwości Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi; zał. 12;
13. 17 lutego 2009 r., Postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr 70/DSS o utrzymaniu w mocy postanowienia Ministra Obrony narodowej nr 24/DSS z dnia 12 stycznia 2009 r., zał. 13;
14. 20 kwietnia 2009 r., Postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr 139/DSS z dnia 20 kwietnia 2009 r., o zwróceniu zainteresowanemu wniosku z dnia 20 marca 2009 r., zał. 14;
15. 26 maja 2009 r., Wyrok Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi oddalający roszczenia Powoda (wraz z uzasadnieniem); sygn. akt VIII U 3226/08;zał. 15;
Ponadto:
16. 10 czerwca 2008 r., Biuro Trybunału Konstytucyjnego (ZWK-451-330/08-PO); zał. 16;
17. 25 marca 2009 r., Biuro Trybunału Konstytucyjnego (ZWK-451-330/08-PO); zał. 17;
18. 28 maja 2008 r., Sąd Najwyższy RP (I PPV-054-162/0; zał. 18;
19. 25 czerwca 2008 r., Kancelaria Prezydenta RP (Nr BLO-060/23786/07/08/DP); zał. 19;
20. 27 maja 2008 r., Helsińska Fundacja Praw Człowieka (2047/2008/29845/TB/ME); zał. 20;
21. 4 lipca 2008 r., Kancelaria Prezesa rady Ministrów RP (Nr DSWRU-571-6993-(2)/08/AW); zał. 21;
22. 18 marca 2009 r., Ministerstwo Sprawiedliwości (BM-III-051998/3/2009/R); zał. 22;
23. 5 grudnia 2008 r., Biuro RPO (RPO-559037/07/ZS); zał. 23;




18. Dispos(i)ez-vous d’un recours que vous n’avez pas exercé? Si oui, lequel et pour quel motif n’a-t-il pas été exercé?
Is there or was there any other appeal or other remedy available to you which you have not used? If so, explain why you have not used it.

Czy istnieją lub istniały inne możliwości odwołania się lub skuteczne środki prawne, które nie zostały wykorzystane? Jeżeli tak, proszę wyjaśnić, dlaczego nie zostały wykorzystane.

Skarżący wykorzystał wszelkie przewidziane prawem wewnętrznym środki prawne, a w tym środki zaskarżenia zmierzające do dochodzenia swoich spraw przewidziane i dopuszczalne wedle prawa polskiego.
Władze Rzeczpospolitej Polskiej oddaliły oraz odmówiły przyjęcia do rozpoznania wszystkie środki zaskarżenia oraz odwoławcze opisane wyżej; uzasadnienia przedłożone są w załączonym wykazie dokumentów.


Si nécessaire, continuer sur une feuille séparée
Continue on a separate sheet if necessary
Można kontynuować na osobnej kartce, jeśli jest to konieczne


V - EXPOSÉ DE L’OBJET DE LA REQU&Ecirc;TE ET PRÉTENTIONS PROVISOIRES POUR UNE SATISFACTION EQUITABLE
STATEMENT OF THE OBJECT OF THE APPLICATION AND PROVISIONAL CLAIMS FOR JUST SATISFACION
OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE TEGO, CZEGO DOMAGA SIĘ SKARŻĄCY
19.
a) uznanie i stwierdzenie, że Rzeczpospolita Polska, poprzez swoje organy administracyjne oraz organy władzy sądowniczej stosując w stosunku do Skarżącego, który nabył prawo do emerytury przed dniem 1 stycznia 1999 roku, art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej w brzmieniu obowiązującym po tej dacie, naruszyła art. 3, art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 13, art. 14, art. 17 Konwencji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji;
b) uznanie i stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych organu emerytalnego wydanych po 1 stycznia 1999 roku w oparciu o wadliwą podstawę prawną;
c) zobligowanie do ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalnego wypłacanego po 1 stycznia 1999 roku;
d) zasądzenie od Rzeczpospolitej Polski na rzecz Skarżącego kwot, wraz odsetkami ustawowymi, które wynikają z różnicy między przysługującymi świadczeniami określonymi w art. 5, art. 6 i art. 40 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy i ich rodzin (Dz. U. z 1994 r., nr 10, poz. 36), a zaniżonymi kwotami świadczeń emerytalnych wypłacanych przez wojskowy organ emerytalny po 1 stycznia 1999 r.;
e) zasądzenie od Rzeczpospolitej Polski na rzecz Skarżącego zwrotu poniesionych kosztów procesowych, zastępstwa procesowego i pomocy prawnej w kwocie ……………….. (załącznik- dowody wpłaty),
a ponadto:
f) zasądzenia od Rzeczpospolitej Polski na rzecz Skarżącego kwoty w wysokości 20.000 EURO według średniego kursu NBP na dzień złożenia Skargi tytułem rekompensaty za powstałe naruszenia Jego praw wywołane niestosowaniem cytowanego przepisu prawa krajowego, a tym samym za ograniczenie przez Rząd Wysokiej Układającej się Strony moich możliwości inwestycyjnych z powodu wypłacania mi zaniżonych świadczeń pieniężnych w okresie od 01.01.1999 r. do dnia rozpatrzenia skargi przez Wysoki Trybunał;
g) zasądzenia od Rzeczpospolitej Polski na moją rzecz tytułem zadośćuczynienia kwoty w wysokości ……. PLN tytułem rekompensaty finansowej za szkody niematerialne powstałe w okresie od 01.01.1999 r. do dnia rozpatrzenia skargi w wyniku obniżenia mi i członkom mojej najbliższej rodziny poziomu jakości życia, co było skutkiem zaniżania przez Rząd Wysokiej Układającej się Strony moich dochodów z tytułu emerytury wojskowej;
h) zasądzenia od Rzeczpospolitej Polski na moją rzecz kwoty zadośćuczynienia w wysokości …….. PLN z tytułu rekompensaty finansowej za szkody materialne i niematerialne wynikające z konieczności angażowania mojego czasu (nauczyciela akademickiego) na prowadzenie długoterminowej sprawy wymagającej licznych pism, rozpoznawania zawiłego prawa z zakresu zabezpieczenia społecznego, co skutkowało obniżeniem potencjalnych możliwości zarobkowych oraz obniżeniem efektywności pracy badawczej i rozwoju naukowego.




VI - AUTRES INSTANCES INTERNATIONALES TRAITANT OU AYANT TRAITÉ L’AFFAIRE
STATEMENT CONCERNING OTHER INTERNATIONAL PROCEEDINGS
OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE POSTĘPOWANIA PRZED INNYMI ORGANAMI MIĘDZYNARODOWYMI

20. Avez-vous fournis &agrave; une autre instance internationale d’enqu&ecirc;te ou de r&egrave;glement les griefs énoncés dans la présente requ&ecirc;te? Si oui, fournir des indications détaillées &agrave; ce sujet.
Have you submitted the above complaints to any other procedure of international investigation or settlement? If so, give full details.
Czy przedstawiał Pan/przedstawiała Pani powyższe zarzuty innym organom międzynarodowym w celu zbadania lub rozstrzygnięcia? Jeśli tak, należy przedstawić wszystkie szczegóły dotyczące takiego postępowania.

Zarzuty te nie były przedstawiane innym organom międzynarodowym.

VII - PI&Egrave;CES ANNEXÉES
LIST OF DOCUMENTS
WYKAZ DOKUMENTÓW


(PAS D’ORIGINAUX, UNIQUEMENT DES COPIES)
(NO ORGINAL DOCUMENTS, ONLY PHOTOCOPIES)
NALEŻY DOŁĄCZYĆ WYŁĄCZNIE KOPIE DOKUMENTÓW,
NIE ORYGINAŁY



(Voir chapitre VII de la note explicative. Joindre copies de toutes les décisions mentionnées sous ch. IV et VI ci-dessus. Se procurer, au besoin, les copies nécessaires, et, en cas d’impossibilité, expliquer pourquoi celles-ci ne peuvent pas &ecirc;tre obtenues. Ces documents ne vous seront pas retournés).
(See Part VII of the Explanatory Note. Include copies of all decisions referred to in Parts IV and VI above. If you do not have, you should obtain them. If you cannot obtain them, explain why not. No documents will be returned to you).

(Należy załączyć kopie wszystkich orzeczeń, o których mowa wyżej w Części IV i VI. Jeśli nie posiada Pan/Pani kopii, należy je wykonać. Jeżeli uzyskanie kopii nie jest możliwe, proszę wyjaśnić dlaczego. Żadne dokumenty nie będą Panu/Pani zwrócone.)

21.
01) Decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu z dnia 02 stycznia 1992 r., o przyznaniu emerytury wojskowej; nr EWU 50667/1; zał.1;
02) Decyzja Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu z dnia 01 marca 1994 r., o rewaloryzacji emerytury wojskowej; nr EWU 50667/1; zał. 2;
03) Decyzja Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu z dnia 22 lutego 1999 r., o waloryzacji emerytury wojskowej (Dz.U z 1994 r., nr 10, poz.36); nr EWU 50667/1; zał. 3;
04) Decyzja Wojskowego Biura Emerytalnego w Poznaniu z dnia 25 maja 1999 r., o waloryzacji emerytury wojskowej (Dz.U. z 1994 r., nr 10, poz. 36); zał. 4;
05) Wniosek Powoda do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi z dnia 25 sierpnia 2008 r., o ponowne przeliczenie świadczenia nr EWU-9814/1; zał. 5;
06) Decyzja Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi z dnia 04 września 2008 r., o odmowie ponownego ustalenia emerytury nr EWU-9814/1; zał. 6;
07) Odwołanie Powoda z dnia 29 września 2008 r., do Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi od Decyzji WBE z dnia 4 września 2008 r., zał. 7;
0 Wyjaśnienia uzupełniające Powoda z dnia 08 kwietnia 2009 r., do Odwołania z dnia 29 września 2009 r., (sygn.. akt VIII U 3226/0; zał. 8;
09) Postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa przez Prokuratora Rejonowego w Łodzi z dnia 31 grudnia 2008 r., (sygn. akt 2Ds.2308/; zał. 9;
10) Decyzja Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 26 lutego 2009 r., o odmowie stwierdzenia nieważności prawomocnych decyzji wydanych po 01.01.1999 r., EWU-9814/1; zał. 10;
11) Postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieście- Wydział Karny z dnia 29 czerwca 2009 r., o utrzymaniu w mocy postanowieni Prokuratury rejonowej w Łodzi-Polesie z dnia 23.12.2008 r., dotyczące odmowy wszycia śledztwa (sygn. akt VI Kp 41/09); zał. 11,
12) Postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr 24/DSS z dnia 12 stycznia 2009 r., o przekazaniu wniosku z dnia 4 listopada 2008 r., płk. w st. spocz. Zdzisława Gągalskiego; wg właściwości Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi; zał. 12;
13) Postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr 70/DSS z dnia 17 lutego 2009 r., o utrzymaniu w mocy postanowienia Ministra Obrony narodowej nr 24/DSS z dnia 12 stycznia 2009 r., zał. 13;
14) Postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr 139/DSS z dnia 20 kwietnia 2009 r., o zwróceniu zainteresowanemu wniosku z dnia 20 marca 2009 r., zał. 14;
15) Wyrok Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 26 maja 2009 r., oddalający roszczenia Powoda (wraz z uzasadnieniem); sygn. akt VIII U 3226/08;zał. 15;
Ponadto:
16) Odpowiedź z Biura Trybunału Konstytucyjnego (ZWK-451-330/08-PO) z dnia 10 czerwca 2008 r., ; zał. 16;
17) Odpowiedź z Biura Trybunału Konstytucyjnego (ZWK-451-330/08-PO) z dnia 25 marca 2009 r.; zał. 17;
1 Odpowiedź z Sądu Najwyższy RP (I PPV-054-162/0 z dnia 28 maja 2008 r.; zał. 18;
19) Odpowiedź z Kancelarii Prezydenta RP (Nr BLO-060/23786/07/08/DP) z dnia 25 czerwca 2008 r.; zał. 19;
20) Odpowiedź z Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka (2047/2008/29845/TB/ME) z dnia 27 maja 2008 r.; zał. 20;
21) Odpowiedź z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów RP (Nr DSWRU-571-6993-(2)/08/AW) z dnia 04 lipca 2008 r.; zał. 21;
22) Odpowiedź z Ministerstwa Sprawiedliwości (BM-III-051998/3/2009/R) z dnia 18 marca 2009 r.; zał. 22;
23) Odpowiedź z Biura RPO (RPO-559037/07/ZS) z dnia 05 grudnia 2008 r.; zał. 23;
24) Interwencja do Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia …………………………;
25) Wniosek do Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 10 maja 2007 roku w sprawie pozbawienia praw nabytych;
26) Odpowiedź z Biura Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 18.05.2007 r.,
27) Odpowiedź Minister Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 stycznia 2008 r., (DUS-07-6-MJ/0. udzielona Marszałkowi Sejmu RP w sprawie zakresu podmiotowego Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z FUS;
2 Petycja do Ministra Obrony Narodowej z dnia 01.02.2008 r.,
29) Odpowiedź MON (1822/DSS) z dnia 20.06.2008 r.,
30) Odpowiedź z Biura RPO (RPO-559037-IX- 909/07/ZS);
31) Interwencja do Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi z dnia 14 lipca 2008 r., w sprawie zmiany w wysokości otrzymywanego świadczenia;
32) Odpowiedź Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 16.07.2008 r., na interwencję z dnia 14.07.2008 r.,
33) Pismo procesowego WBE w Łodzi (1925) z dnia 09.10.2008 r., podtrzymujące odmowę o ponownym przeliczeniu;
34) Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez dyrektora WBE do Ministra Sprawiedliwości- Pana prof. Zbigniewa ĆWIĄKALSKIEGO z dnia 04.09. 2008 r.,
35) WNIOSEK do Ministra Obrony Narodowej z dnia 04.11.2008 r., o stwierdzeni nieważności decyzji waloryzacyjnych wydanych z naruszeniem prawa;
36) Odpowiedź z Biura Skarg i Wniosków MON (2635/III2008) z dnia 25.11.2008 r.,
37) Odpowiedź z Biura RPO (RPO-559037-IX-909/07/ZS) z dnia 05.12.2008 r.,
3 Odpowiedź z Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 16.12.2008 r., na moją interwencję z dnia ………………
39) PYTANIE do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 grudnia 2008 roku w sprawie zakresu podmiotowego Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach rentach z FUS;
40) Odpowiedź z Biblioteki Sejmowej (BS-134-159/0 z dnia 22.12.2008 r., przesyłająca Druk Sejmowy nr 339 z 8 maja 1998 r.,
41) Odpowiedź z Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej (DUS-053-3053-1/2-BB/08; DUS-053-5-BB/09; DUS-053-5-2-BB/09) z dnia 23 stycznia 2009 r.,
42) Wniosek –SKARGA do Rzecznika Praw Obywatelskich (formularz elektroniczny) z dnia 10.02.2009 r., w sprawie zakresu podmiotowego Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach rentach z FUS ( i do wiadomości Prezydenta RP, Prezesa RM, Helsińska Fundacja Praw Człowieka;
43) Odpowiedź z Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 24.02.2009 r., na prośbę odwołującego się z dnia 16 lutego 2009 r.,
44) Odpowiedź z Biura Ministra Sprawiedliwości (BM-III-051-998/2009/R) z dnia 25 lutego 2009 r.,
45) Odpowiedź z Biura Ministra Sprawiedliwości (BM-III-051-998<3>/2009 r. z dnia 18 marca 2009 r.,
46) WYJAŚNIENIE na odpowiedź Dyrektora WBE do Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 24.03.2009 r.,
47) PROŚBA do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 25 lutego 2009 r.,
4 WNIOSEK do MON o uchylenie decyzji z dnia 20.03.2009 r.,
49) Odpowiedź z Biura Trybunału Konstytucyjnego (ZWK-451-330/08-PO) z dnia 25 marca 2009 r.,
50) WNIOSEK DOWODOWY –Pismo procesowe wnioskodawcy z dnia 26.03.2009 r., do odwołania z dnia 29.09.2008 r., o dopuszczenie dowodów ze świadków.,
51) WYJAŚNIENIA uzupełniające z dnia 08.04.2009 r., do Odwołania z dnia 29.09.2008 r.,
52) PISMO PROCESOWE WNIOSKODAWCY- wniosek dowodowy z dnia 29.04.2009 r.,
53) PISMO PROCESOWE POWODA- wniosek dowodowy do odwołania z dnia 29.08.2008 r.,
54) PROŚBA do Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 07.05.2009 r.,
55) Pismo procesowe wnioskodawcy do Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 19.05.2009 r.,
56) Pismo z Biura Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 19.05.2009 r.,
57) PISMO PROCESOWE POWODA (wniosek dowodowy do odwołania z dnia 29.09.2009 r.,) z dnia 07.05.2009 r.,
5 Pismo-Odpowiedź z Biura RPO (RPO-611438-IX-909/09/TO) z dnia 19.05.2009 r.,
59) ZAWIADOMIENIE z Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieście (Wydział Karny) z dnia 11 maja 2009 roku o utrzymaniu w mocy postanowienia Prokuratury Rejonowej Łódź-Polesie z dnia 31 grudnia 2008 r.,
60) PISMO PROCESOWE POWODA do Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 21.05.2009 r.,
61) SKARGA do Prezesa rady Ministrów z dnia 06.01.2009 r., na lekceważenie prawa i emerytów przez ministra Obrony Narodowej;
62) ZAWIADOMIENIE z Sądu Rejonowego dla Łódź Śródmieście Wydział VI Karny z dnia 30 czerwca 2009 r., o utrzymaniu w mocy postanowienia Prokuratury Rejonowej z dnia 23.12.2008 r.,
63) WYJAŚNIENIA uzupełniające do odwołania- pismo procesowe z dnia 08.04.2009 r.(sygn. Akt VIII 3226/;
64) APELACJA od wyroku I instancji (sygn. Akt VIII 3226/0- pismo procesowe z dnia 24.06.2009 r.,
65) PISMO PROCESOWE POWODA (uzupełnienie Apelacji z dnia 24.06.2009 r.,)- syg. akt VIII U 3226/08;
66) PISMO PROCESOWE POWODA z dnia 27.07.2009 r., - „usunięcie braków formalnych” w zakresie określenia wartości kwoty sporu;
67) WNIOSEK (formularz elektroniczny) z dnia 16.07.2009 r., do Rzecznika Praw Obywatelskich o skierowanie pytania prawnego do I Prezesa Sądu Najwyższego.,
6 Wniosek do Prokuratora Generalnego i Rzecznika Praw Obywatelskich o skierowanie pytania prawnego do I Prezesa Sądu najwyższego;


VIII - DÉCLARATION ET SIGNATURE
DECLARATION AND SIGNATURE
DEKLARACJA I PODPIS

22. Je déclare en toute conscience et loyauté que les renseignements qui figurent sur la présente formule de requéte sont exacts.
I hereby declare that, to the best of my knowledge and belief, the information I have given in the present application form is correct.
Niniejszym oświadczam, że informacje podane w niniejszym formularzu skargi, zgodnie z moją wiedzą i przekonaniem, są prawdziwe .




Lieu/Place/Miejsce Sieradz

Date/Date/Data ……………...2009 r.



(Signature du/de la requ&ecirc;rant(e) ou du/de la représentant(e))
(Signature of the applicant or of the representative)


(Podpis skarżącego)

Zdzisław GĄGALSKI
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-11-15, 22:39   

Został zamieszczony wzór (nie kalka do powielania) Skargi Konstytucyjnej [/b]
którą można złożyc w terminie 2. miesięcy od apelacji do Trybunału Konstytucyjnego w Kraju ( w pięciu egzemplarzach).
Wzór, jako pomoc został opracowany zespołowo, z pomocą prawników praktykujących (i wierzących w słusznośc walki, bo sami walczą też o "swoje").
Nadmieniam, że już cztery tego typu skargi zostały zarejestrowane w TK, co wywołało wścieklośc u sędziów SO i SA w kraju.
Skargę nieprawnikom musi podpisac (firmowac) prawnik(adwokat lub radca prawny).
Skargę Konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego w Kraju można składac "równolegle" ze Skargą do ETPCz. w Strasburgu (nie wykluczają się).
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-11-15, 22:48   

…………………, dnia …. 2009 r.,




TRYBUNAŁ KONSTYTUCYJNY RP
………………………………………
………………………………………...



SKARŻĄCY: ………………………………
………………………….
Ul. ……………………………

PEŁNOMOCNIK: …………………………
(imię, nazwisko)
…………………………
(nazwa i adres kancelarii prawnej)
…………………..
(nr wpisu na listę radców prawnych)

SKARGA KONSTYTUCYJNA




Mój Klient – Pan ………………….. – twierdzi, że zarówno biuro emerytalne jak i sądy orzekając na podstawie błędnej interpretacji przepisów ustawy, naruszyły jego dobra materialne -
i w związku z tym -

na podstawie art. 79 ust. 1 oraz w związku z art. 32. pkt 1 i 2 i art. 188 pkt 5 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1977 r., ( Dz.U. nr 78, poz. 483)
wnosi o rozpatrzenie SKARGI
w zakresie istoty sporu, stojąc na stanowisku, że:

Art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz.U. z 1994 r., nr 10, poz. 36) w brzmieniu nadanym przez art. 159 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r., o emeryturach rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. nr 162, poz. 1118) – na podstawie którego Wojskowe Biuro Emerytalne wydawało decyzje waloryzacyjne a Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Sąd Apelacyjny orzekał na niekorzyść Skarżącego – nie ma zastosowania do żołnierzy, którzy uzyskali prawo do świadczenia emerytalno-rentowego przed 1 stycznia 1999r roku.
Uzasadnienie:
Pan Zdzisław ………., pułkownik Wojska Polskiego w stanie spoczynku, we wrześniu 1962 roku podpisał umowę z Państwem Polskim, reprezentowanym przez ówczesnego Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby zawodowej w Wojsku Polskim.
Umowa obejmowała między innymi warunki materialne jej odbywania.
Jednym z elementów tejże umowy było jednoznaczne kreślenie warunków nabywania i waloryzowania świadczenia emerytalno-rentowego, a mianowicie: Państwo Polskie – jako strona – zawarło w tej umowie zobowiązanie, że po zakończeniu służby i przejściu na emeryturę będzie wypłacać i waloryzować świadczenie na zasadach określonych przepisami z dnia przejścia na emeryturę.

Decyzją administracyjną z dnia 02.01.1992 roku wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r., (Dz.U. z 1983 r., nr 29, poz. 139 ; z 1984 r., nr 52, poz. 270 ; z 1985 r., nr 20, poz. 85 ; z 1989 r., nr 35, poz.190 ; z 1990 r., nr 34, poz. 198, nr 36, poz. 206, nr 92, poz. 540 ; z 1991 r., nr 94, poz. 422 i z 1992 r., nr 54, poz. 254) Skarżący otrzymał emeryturę wojskową – jako prawo materialne – wypłacaną z budżetu Państwa przez Wojskowe Biuro Emerytalne w ......... a następnie w ........ Tym samym nie było to świadczenie wypłacane z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Ekonomiczną wartość przyznanej emerytury wojskowej określały zapisy art. 5 i 6 ust. 1 i 2 wskazanej wyżej podstawy prawnej w brzmieniu:.
Art. 5. Podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.
Art. 6. 1. Emerytury i renty podlegają waloryzacji w takim samym stopniu i terminie, w jakim następuje wzrost uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych pozostających w służbie i zajmujących analogiczne stanowiska.
2. Waloryzacje emerytur i rent przeprowadza się nie później niż w ciągu trzech miesięcy od wprowadzenia zmian w uposażeniu zasadniczym żołnierzy zawodowych.
3. Minister Obrony Narodowej określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady waloryzacji emerytur i rent.


Uposażeniowy sposób waloryzacji emerytury opisany w art. 6 ust. 1 został ujęty również jako piąty punkt Decyzji („Pouczenia”), który stanowi integralną część decyzji organu emerytalnego z dnia 02.01. 1992 r.
W decyzji nie zawarto żadnych zastrzeżeń, że w przyszłości mogą być zmienione zasady waloryzacji emerytury. Konstytucja RP również to gwarantowała.
Wskazana decyzja z 02.01.1992 r., nie była zaskarżana ani unieważniana, jest decyzją prawomocną i ostateczną, z którą związany jest organ ją wydający od chwili jej doręczenia (art. 110 k.p.a.).
Op.cit. ustawa była znowelizowana ustawą z dnia 10 grudnia 1993 roku (Dz.U. z 1994 r., nr 10, poz. 36). W znowelizowanej ustawie zachowano pierwotny zapis art. 5 i art. 6 (op. cit.).

Z dniem 1 stycznia 1999 r. weszły w życie przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz 1118), zwanej dalej ustawą o FUS, które to przepisy - zdaniem Skarżącego - nie obejmowały emerytów i rencistów, którzy nabyli uprawnienia do świadczenia pod rządami ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r., (Dz.U. z 1994 r., nr 10, poz. 36).
W art. 159 ustawy o FUS wprowadzono zmiany do zapisu art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej z dnia 10 grudnia 1993 r., nadając mu brzmienie :
« ...Emerytury i renty podlegają waloryzacji na zasadach i terminach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych » ;

Skarżący stoi na stanowisku, że art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz.U. z 1994 r., nr 10, poz. 36), w brzmieniu nadanym przez art. 159 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku nie miał zastosowania do żołnierzy, którzy uzyskali prawo do świadczenia emerytalno-rentowego przed 1 stycznia 1999 roku i w dniu wejścia w życie ustawy o FUS z dnia 7 grudnia 1998 roku byli już na emeryturach i rentach. Wojskowe Biuro Emerytalne w …….. , decyzjami od maja 1999 r., naliczało i waloryzowało emeryturę Skarżącego w oparciu o art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. (Dz.U. z 1994, nr 10, poz.36) w brzmieniu nadanym przez art. 159 ustawy o FUS z dnia 17 grudnia 1998 roku
Widać było wyraźną ingerencję funkcjonariusza publicznego, gdyż waloryzację dokonano na podstawie pisma Dyrektora Departamentu Ekonomicznego Ministerstwa Obrony Narodowej nr 738/8 F z dnia 29 marca 1999 roku, co czyni owe decyzje niezgodne z prawem, tj.:
a) ustawą z dnia 10 grudnia 1993 roku o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz.U. z 1994 r., nr 10, poz.36);
b) ustawą z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 1998 r., nr 162, poz. 1118).

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego swoje stanowisko argumentuje następująco:
1) art. 159 pkt. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 1998, Nr 162, poz. 1118) zmienił treść Art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. 1994, Nr 10, poz. 36) nadając mu brzmienie: Art. 6. Emerytury i renty podlegają waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych bez względu na datę przejścia na świadczenie, co w jego ocenie oznacza utratę mocy obowiązującej Art. 6 ust. 1 i 2 w pierwotnym brzmieniu;
2) Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 1999 r. (sygn. K/99) orzekł, że art. 159 pkt. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 1998, nr 162, poz. 1118) jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wskazane akty prawne oraz doręczone wyjaśnienia Dyrektor uznał za wystarczające, aby ingerować w słusznie przyznane prawa majątkowe o ustalonej wartości ekonomicznej i uposażeniowym sposobie jego waloryzacji. Organ emerytalny poprzez wprowadzenie niekorzystnych dla Skarżącego zasad waloryzacji cenowej naruszył prawo do poszanowania mienia i bezpieczeństwa ekonomicznego.
Arbitralna zmiana sposobu waloryzacji świadczeń Skarżącego z metody „uposażeniowej” na „cenową” przez wojskowy organ emerytalny prowadzi nie tylko do szkody materialnej w mieniu Skarżącego, ale rodzi także poczucie braku bezpieczeństwa ekonomicznego i prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej, państwie uznającym się za państwo prawne.
Zmiana sposobu waloryzacji emerytury Skarżącego jest nadużyciem prawnym instytucji państwowych oraz krzywdą materialną i niematerialną, jakich doznaje od instytucji publicznych po 01 stycznia 1999 r. Zastosowanie cenowej waloryzacji emerytury Skarżącego po 01.01.1999 r. jest także przejawem dyskryminowania Skarżącego zarówno w stosunku do świadczeniobiorców z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jak również w stosunku do żołnierzy zawodowych przechodzących aktualnie na emeryturę wojskową, szczególnie po 2004 r. i spełniających te same warunki do jej pozyskania jakie spełnił Skarżący.

Wadliwie stosowany sposób waloryzacji, bez określonego stałego wskaźnika zastąpienia emerytury wojskowej po 01 stycznia 1999 r. w stosunku do pobieranego wynagrodzenia z okresu zawodowej służby wojskowej, łamie zasadę wskazywaną w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego o utrzymywaniu przez państwo relacji między dochodami osiąganymi w okresie aktywności zawodowej a pobieranymi świadczeniami emerytalnymi (Sygn. SK 22/99). Drastyczne zróżnicowanie podstawy emerytury Skarżącego (ok. 50 %) z podstawą emerytury żołnierza zawodowego przechodzącego na zaopatrzenie emerytalne w 2009 r., spełniającego takie same warunki do jej otrzymania, jakie spełniał Skarżący w 1992 r., jest wyrazem naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i zasad równości i sprawiedliwości określonych w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z 26.10.2004 r. (Sygn. SK 7/04) oraz z dnia 12.02.2008 r. (Sygn. SK 82/06). Postępowanie instytucji państwowych wobec Skarżącego w analizowanym okresie jest wyrazem łamania przez władzę wykonawczą i sądowniczą zasady równości określonej art. 32 ust. 2 Konstytucji RP oraz woli ustawodawcy, który w żadnych funkcjonujących przepisach nie zawarł, że zmiana metody waloryzacji z uposażeniowej na cenową emerytur wojskowych po 01.01.1999 r. obejmuje także wojskowych emerytów, którzy nabyli prawo do świadczenia przed 01.01.1999 r. (vide Druk Sejmowy nr 339 z 8 maja 1998 roku; zał. nr ….) .

W dniu ………….. 2008 roku Skarżący złożył (na zasadach art. 32 wojskowej ustawy emerytalnej) Wniosek do Wojskowego Biura Emerytalnego o ponowne przeliczenie emerytury, argumentując ów Wniosek stwierdzonymi w nim błędami formalnymi i finansowymi (zał. nr …).
Po otrzymaniu odmownej Decyzji z Wojskowego Biura Emerytalnego w ……. z dnia……2008 roku (zał. nr ….), w dniu 29.09.2008 roku za pośrednictwem Wojskowego Biura Emerytalnego w ……., Skarżący złożył do Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w ……. III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Odwołanie od Decyzji o odmowie ponownego przeliczenia mojego świadczenia metodą „płacową”, czyli na zasadach art. 6 w brzmieniu sprzed 1 stycznia 1999 roku (zał. nr ….).
Swoje stanowisko Skarżący uzasadniał i nadal uzasadnia treścią Art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. 1994, Nr 10, poz. 36), stanowiącej podstawę prawną ostatecznej i prawomocnej decyzji z dnia 14 marca 1996 r. o przyznaniu emerytury wojskowej.
Uzasadnienie odwołania z dnia 29.09.2008 r. Skarżący opiera na treści art. 1 ust. 2 i art. 195 będącego w integracji z art. 180 ust. 1 i 6 oraz art. 194 ustawy z dnia 17.12.1998 o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wykazując w konkluzji, że art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej z dnia 10 grudnia 1993 roku (Dz.U. z 1994 roku, nr 10, poz. 36), w brzmieniu nadanym art. 159 ustawy o FUS z dnia 17 grudnia 1998 roku (Dz.U. z 1998 r., nr 162, poz.1118), nie obejmował tych żołnierzy, którzy już byli na emeryturach i rentach.
Treści art. 195 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z jednej strony - nie odnoszą się do art.. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r., o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. 1994, Nr 10, poz. 36), co oznacza, że przepis ten nie traci swojej mocy, a z drugiej strony - art. 180 ust. 1 i 6 określa wyraźnie grupy emerytów objętych sposobem waloryzacji ich świadczeń metodą wskazaną w ustawie o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Skarżącego, jako emeryta wojskowego z 1992 r., ustawodawca w art. 195 i art. 180 ust. 1 i 6 nie zaliczał jako świadczeniobiorcy (ubezpieczonego płatnika składek), którego emerytury mają być waloryzowane sposobem przyjętym w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r., o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 1998, nr 162, poz. 1118). Zatem –zdaniem Skarżącego - zmiana brzmienia art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej wprowadzona art. 159 pkt. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odnosiła się tylko do żołnierzy rozpoczynających służbę wojskową po 1 stycznia 1999 r., i objętych powszechnym systemem emerytalnym, co określa także tytuł ustawy. Regulacje tej ustawy dotyczą tylko żołnierzy zawodowych rozpoczynających służbę wojskową po 1 stycznia 1999 r., jako świadczeniobiorców Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, co zawarł Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r. (sygn. K/99).
Tych żołnierzy Ustawodawca objął składkowym systemem emerytalnym, a zmianę zasad waloryzacji przyszłych świadczeń zrekompensował wyższymi wynagrodzeniami w relacji do żołnierzy rozpoczynających służbę przed 31 grudnia 1998 r. i wyłączonych z powszechnego systemu ubezpieczeń.

Skarżący, jako emeryt wojskowy z 1992 r., nie został przez ustawodawcę wymieniony w art. 195 i art. 180 ust. 1 i 6 jako świadczeniobiorca (ubezpieczony płatnik składek), którego emerytury mają być waloryzowane sposobem przyjętym w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r., o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 1998, nr 162, poz. 1118).
Zatem –zdaniem Skarżącego - zmiana brzmienia art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej wprowadzona art. 159 pkt. 1 ustawy o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odnosiła się tylko do żołnierzy rozpoczynających służbę wojskową po 1 stycznia 1999 r., i objętych powszechnym systemem emerytalnym, co określa jednoznacznie tytuł ustawy. Regulacje tej ustawy dotyczą tylko żołnierzy zawodowych rozpoczynających służbę wojskową po 1 stycznia 1999 r., jako świadczeniobiorców Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, co zawarł Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r. (sygn. K/99).

Wprowadzone rozwiązanie znalazło odzwierciedlenie w rozporządzeniach Ministra Obrony Narodowej wydawanych w okresie lat 1999-2003 w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych i było przedstawione przez przedstawiciela Sejmu przed Trybunałem Konstytucyjnym w dniu 22 grudnia 1999 r. (OTK 7/99 poz. 165).

W dniu 26 maja 2009 r. Sąd Okręgowy - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie od decyzji waloryzacyjnej z 29.09.2008 r. W dniu 24.06.2009 r., mój Klient złożył Apelację od wyroku Sądu Okręgowego I instancji w ……….. (zał. nr ….).

W dniu ……Sąd Apelacyjny w ………….. wydał orzeczenie (wyrok) ………………………………….

Zarówno Sąd Okręgowy jak i Sąd Apelacyjny nie zbadali, czy: Wojskowe Biuro Emerytalne posiada bierną legitymację procesową.

Tym samym dostępne środki prawne zostały wyczerpane.

W rozpatrywanej sprawie Skarżący występował do wielu instytucji krajowych, pokazując ewidentne – zdaniem Skarżącego – łamanie Konwencji o Ochronie Praw Człowieka, w tym do:
a) Prezydenta RP – Zwierzchnika Sił Zbrojnych;
b) Marszałka Sejmu i Senatu RP;
c) Prezesa Rady Ministrów RP;
d) Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka w Kraju;
e) Prezesa Trybunału Konstytucyjnego;
f) I Prezesa Sądu Najwyższego;
g) Prokuratora Generalnego-Ministra Sprawiedliwości;
h) Rzecznika Praw Obywatelskich;
i) Ministra Obrony Narodowej;
j) Przewodniczącego Komisji Sejmowej ds. Praworządności oraz Komisji ds. obronnych;


Nie skierowano do Sądu Najwyższego pytania prawnego w przedmiotowej sprawie, by uzyskać jednoznaczną interpretację przepisów {analogia do Uchwały Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 roku (III ZP 6/9)};

Wszystkie złożone odwołania i apelacje zostały odrzucone.

Każde „odwołanie od decyzji”, jak również każdy z wydanych dotychczas wyroków znajduje się w oddzielnym załączniku do powyższej Skargi.

Mój klient liczy na pozytywne rozpatrzenie Skargi a tym samym na sprawiedliwy wyrok, gdyż nie respektowano i złamano niektóre z jego praw i wolności zagwarantowanych w Konstytucji oraz w: art. 1; art. 6 ust. 1; art. 13; art. 14; art. 17 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.




Podpis Skarżącego
…………………….

Podpis Pełnomocnika
……………………….

-------------------------------------------------------------
to jest tylko ramowy wzór, który należy "dopasowac" do swojego problemu.
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-11-18, 15:27   

Dzisiaj otrzymałem następującą informację:
Zostałeś wprowadzony w błąd:jestem na pewny, że należy składać skargę w 2 egz. ponumerować strony i nie zszywać. Jeżeli przyjmą skargę do rozpoznania, to jeden egz. przekazują do Państwa-Polski, a drugi jest w Trybunale. Ponieważ jam mam od Trybunału informację, m.in. Naruszenie konwencji musi dotyczyć osoby bezpośrednio,
Trybunał nie jest organem odwoławczym, nie może zmieniać decyzji
krajowych,

Pamiętaj wyślij w 2 egz. i podpisz.[b [/b]
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-11-20, 16:48   

Na portalu
http://forum.lex.edu.pl/index.php
można znaleźć szereg interesujących (i na czasie) materiałów do egzaminów dla studentów prawa. Po zdaniu egzaminu i obronie mgr - już jako praktycy skutecznie nie pamiętają tego, czego się uczyli do egzaminu. Dlatego statystyka skarg konstytucyjnych jest porażająca: co 10-ta skarga przechodzi sito tzw. postępowania przedkasacyjnego ( jeszcze w SA), następnie co 10-ta przechodzi przez sito Zespołu Wstępnej Kontroli Skarg Konstytucyjnych i Wniosków.
Jednym z ważnych materiłów jest Opinia Dyrektora Zespołu Wstępnej Kontroli Skarg Konstytucyjnych i Wniosków dr hab. Piotra Tulei (profesora UJ)
"Dopuszczalność złożenia skargi konstytucyjnej po nowelizacji przepisów kodeksu postępowania cywilnego dotyczących skargi kasacyjnej"
Na portalu
www.e-prawnik.pl
za jedyne 9 zł można uzyskać 24-godzinny dostęp do b. dobrych pytań i odpowiedzi dobrych praktyków prawa, takich, jak:
Zasady postępowania przed Trybunałem Strasburskim
Jakie są prawa człowieka?
Międzynarodowa ochrona praw człowieka - Kto, kiedy i na jakiej podstawie może wnieść skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu?
(są tam tysiące pytań i odpowiedzi, ale łatwo odfiltrować i znaleźć potrzebne.)
Na stronie
http://www.prawaczlowieka.edu.pl/index.phpdok=9a15f42d1c524c306eb91c3df1216db248a8f224-d3
jest doskonale opisane Życie skargi w Europejskim Trybunale Praw Człowieka.
Wydaje się, że to powinno wystarczyć.
Życzę przyjemnej lektury.
 
   Podziel się na:  
Zdzislaw Stachu 
Bywalec



Wiek: 64
Dołączył: 16 Maj 2009
Posty: 221
Skąd: Mielec
Wysłany: 2009-11-20, 16:52   

Koledzy!!!
Proponuję zajrzeć do telegazety TVP1 lub TVP2 lub do Gazety Wyborczej. Temat - Rzecznik Praw Obywatelskich przygotowuje "wspaniały" wniosek do TK.
Pozdrawiam
 
   Podziel się na:  
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Nie możesz ściągać załączników na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  




wxv.pl - załóż forum dyskusyjne za darmo



wczasy nad morzem Rowy apartamenty noclegi nad morzem | samodzielnypodroznik.pl | psychoterapia Piła | koszatniczka | busy Koln

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group - SITEMAP - anime